ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη. Σήμερα 10 τοῦ Μηνὸς Μαρτίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Κοδράτου τοῦ Ἐν Κὸρίνθῳ καὶ τῶν σὺν αὐτῶν Ἁγίων Μαρτύρων Ἀνέκτου, Παύλου, Διονυσίου, Κυπριανοῦ καὶ Κρήσκεντος Καὶ ἑορτάζει σήμερα καὶ ἡ Ὁσία Ἀναστασία ἡ Πατρικία.

 

Γιὰ τοὺς Ἁγίους Μάρτυρες δὲν γνωρίζουμε πολλά, ὅμως γνωρίζουμε ἐλάχιστες πληροφορίες ποὺ θὰ τὶς ἀναφέρουμε τώρα. Περισσότερα δὲν θὰ ποῦμε γιὰ τὴν Ἁγία Ἀναστασία την Πατρικία ποὺ ἑορτάζει σήμερα. Κοδράτος ὁ ἔνδοξος τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς καὶ οἱ σὺν αὐτὸ Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Κοδράτος, Ἄνεκτος, Παῦλος, Διονύσιος, Κυπριανὸς καὶ Κρήσκης ἔζησαν κατὰ τοὺς χρόνους τῶν βασιλέων Δεκίου καὶ Οὐαλεριανοῦ, Ἰάσωνος ὁ ὁποῖος ἡγεμόνευε τότε στὴν Ἑλλάδα.

 

Εἶχε δὲ ὁ μακάριος Κοδράτος ἀπομείνει ὀρφανὸς ἀπ' τὴν νηπιακή του ἡλικία. Ἐτρεφόταν μὲ θαῦμα διότι πέριξ' αὐτοῦ φαινόταν νεφέλη ἡ ὁποία τὸν ἐκύκλωνε, ἀντὶ γιὰ τὴ μητέρα του ἡ ὁποία εἶχε ἀποθάνει καὶ μέσα ἀπὸ τὴν νεφέλη ἐλάμβανε τροφή. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἔγινε 28 ἐτῶν τότε σεκλετίστηκαν μαζί του καὶ ἔγιναν φίλοι καὶ οἱ ἄλλοι μάρτυρες οἱ ὁποῖοι ἀναφέραμε προηγουμένως.

 

Νέοι κι αὐτὴ στὴν ἡλικία μετὰ τὸν ὁποῖον συνεδέθη στενὸς μέσα ἀπὸ τὸ κοινὸ ποὺ εἴχανε ποὺ ἦταν οἱ πίστης εἰς τὸν Χριστό. Τοῦτο πληροφορηθέντες οἱ εἰδωλολάτρες συνέλαβαν αὐτοὺς καὶ ἀφοῦ πρότερα τοὺς ἔδειραν ἀνήλεός, ἔπειτα τοὺς ἀποκεφάλισαν ὅλους καὶ ἔτσι ἔλαβαν οἱ μακάριοι τὰ στεφάνια τοῦ μαρτυρίου.

Σήμερα λοιπὸν ὅμως ἑορτάζει καὶ ἡ Ὁσία Ἀναστασία ἡ Πατρικία. Ποιά ἦταν ἡ Ὁσία Ἀναστασία ἡ Πατρικία; Ἡ Ἁγία Ἀναστασία αὐτὴ ἡ Πατρικία ἔζησε στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ γεννήθηκε καὶ καταγόταν ἀπὸ μεγάλη οἰκογένεια, πλούσια, ἡ ὁποία κατεῖχε ἰδιαίτερα ἀξιώματα μέσα στὰ ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως. Ἔζησε δὲ τὸν ἕκτο αἰῶνα, τὴν περίοδο ποὺ αὐτοκράτορας τότε ἦταν ὁ Ἰουστινιανὸς ὁ πρῶτος, ὁ μεγάλος ἐκεῖνος βασιλέας.

 

Ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἤδη εἶχε ἀρχίσει νὰ ἐργάζεται μέσα εἰς τὰ ἀνάκτορα τοῦ βασιλέως. Βλέποντας ὁ Ἰουστινιανός, τὶς ἀρετὲς ποὺ εἶχε αὐτὴ ἡ νεαρὰ κοπέλα, Τὴν εὐγένεια τοῦ χαρακτῆρος της τὰ πολλά της χαρίσματα καὶ τὴ μεγάλη της μόρφωση τὴν ἔκανε ἤδη Πατρικία μέσα εἰς τὰ βασίλεια, ποὺ σημαίνει δηλαδὴ ὅτι εἶχε μιὰ ἀνώτερη θέση σὲ σχέση μὲ ἄλλα πρόσωπα ποὺ ἐργαζόντουσαν μέσα εἰς τὰ ἀνάκτορα, στὸ παλάτι. Παρόλες ὅμως αὐτὲς τὶς τιμὲς ποὺ ἀπολάμβανε ἡ Ἁγία Ἀναστασία, εἶχε φόβο Θεοῦ μέσα στὴν καρδιά της καὶ φύλαγε μὲ ὅλη τὴν ἐπιμέλεια τῆς ψυχῆς της τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ.

 

Εἶχε ἀκόμα κι ἄλλα χαρίσματα ἡ Ἁγία Ἀναστασία, εἶχε φυσικὴ ἀνδρεῖα ἀλλὰ καὶ πολλὴ πραότητα, ὥστε ὅλοι οἱ χριστιανοὶ χαίρονταν μὲ τὶς ἀρετές της καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ βασιλιᾶς ὁ Ἰουστινιανὸς τὴν ἔβλεπε, τὴν χαιρότανε καὶ ταυτόχρονα τὴν καμάρωνε βλέποντας ὅλα αὐτὰ τὰ χαρίσματα ποὺ εἶχε. Ὁ διάβολος ὅμως τὴν ἐφθόνησε καὶ ἔβαλε πειρασμὸ στὴν Ἁγία. Διότι ἀκούγοντας κάποτε ἡ βασίλισσα νὰ ἐπαινεῖ μπροστά της ὁ Αὐτοκράτορας τὴν Ἀναστασία, τὴν ἐζήλευσε φοβερὰ καὶ μπῆκε μέσα στὸ νοῦ της ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος Ἔσπειρε τὸ ζιζάνιον τῆς ζήλιας καὶ ἄρχισε νὰ τὴν κατατρώγει τόσο πολὺ ποὺ ἤθελε τὸ κακό της Ἀναστασίας.

 

Ὅταν ὅμως τὸ ἀντιλήφθηκε καὶ τὸ κατάλαβε αὐτὸ ἡ Ἁγία Ἀναστασία γιὰ τὸ φθόνο τῆς βασίλισσας, σκέφτηκε καὶ εἶπε τὸ ἑξῆς. «Ἐπειδὴ τώρα βλέπω ὅτι ὑπάρχει ἀφορμὴ ποὺ μὲ ἀναγκάζει νὰ φύγω ἀπὸ τὰ βασίλεια χωρὶς κανεὶς νὰ μὲ ἀναγκάσει νὰ μείνω ἐδῶ, μιᾶς καὶ δὲν ἀναπαύομαι, ἂς φύγω νὰ σώσω τὴν ψυχή μου. Ἔτσι καὶ τὴ βασίλισσα νὰ ἐλευθερώσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ παράλογο πάθος, ἀλλὰ καὶ τὸν ἑαυτό μου νὰ προετοιμάσω γιὰ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

 

Ἀφοῦ λοιπὸν τὰ σκέφτηκε αὐτὰ ἡ μακαρία Ἀναστασία, κρυφά, κάποια μέρα ποὺ κανεὶς δὲν τὸ ἤξερε, νοίκιασε ἕνα πλοῖο, ἔλαβε ἕνα μέρος ἀπὸ τὸν πλοῦτο της καὶ τὰ κοσμήματά της, τὰ ὑπόλοιπα τὰ ἄφησε ὅλα καὶ τότε μετέβη εἰς τὴν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου. Καὶ ἐκεῖ ἀφοῦ ἔκτισε μοναστήρι, τὸ ὁποῖο σὲ ἕνα τόπο ποὺ τὸν ὀνομάζανε Πέμπτο, ἡσύχαζε ἐκεῖ καὶ μέχρι σήμερα βρίσκεται τὸ μοναστήρι αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται τῆς Πατρικίας, ὅπου ἐκεῖ ἡ Ἁγία μάζεψε καὶ ἄλλες μοναχές, ἔγινε καὶ ἡ ἴδια γερόντισσα καὶ ζοῦσε ἀσκητικότατο καὶ πνευματικότατο βίο. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια πέθανε ἡ βασίλισσα καὶ τότε ὁ βασιλιᾶς ὁ Ἰουστινιανὸς ὁ ὁποῖος εἶδε τὴν ἀναχώρηση τῆς Ἀναστασίας ὅπου μὲ μεγάλη διάκριση ἐνήργησε γιὰ νὰ μὴν σκανδαλίζει τὴ βασίλισσα, εἶδε λοιπὸν ὅτι ἔπρεπε νὰ γυρίσει πάλι ἡ Ἀναστασία στὰ βασίλεια γιὰ νὰ ἐργαστεῖ ὅπως ἐργαζόταν καὶ πρῶτα, ἔστειλε ἀνθρώπους νὰ μάθουν ποὺ βρίσκεται.

 

Ὅταν λοιπὸν ἄκουσε ἡ Ἁγία ὅτι ὁ Ἰουστινιανὸς ἐνδιαφέρεται νὰ τὴν ἐπιστρέψει πάλι πίσω στὴν Κωνσταντινούπολη στὸ θόρυβο ποὺ ἔχουν τὰ ἀνάκτορα, τότε θορυβήθηκε καὶ ἤθελε νὰ ἐγκαταλείψει τὸ μοναστήρι της γιὰ νὰ φύγει κρυφὰ καὶ νὰ μὴν τὴ βρεῖ ὁ Ἰουστινιανὸς ὅπου καὶ νὰ πάει. Ἔτσι λοιπὸν Νύχτα μετέβη στὴ Σκήτη, στὸν Αββᾶ Δανιὴλ ποὺ ζοῦσε τότε εἰς τὰ μέρη ἐκεῖνα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐξομολογήθηκε καὶ τοῦ εἶπε τοῦ Αββᾶ κρύψε μὲ γέροντα τοῦ λέει, δὲν θέλω ὁ αὐτοκράτορας νὰ μὲ πάρει πάλι στὰ βασίλεια, ἐγὼ ἀρνήθηκα τὸν κόσμο καὶ πλέον χαρά μου μόνον εἶναι νὰ ὑμνῶ καὶ νὰ δοξάζω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ὅσιος Δανιὴλ ὅταν ἄκουσε τὴν ἐξομολόγηση τῆς Ἀναστασίας τὴν παρηγόρησε καὶ ἀφοῦ τὴν ἔντυσε μὲ ἀνδρικὰ ἐνδύματα τὴν ὁδήγησε σὲ ἕνα σπήλαιο καὶ τῆς εἶπε νὰ κατοικήσει μέσα σὲ ἐκεῖνο ὅπου δὲν βρισκόταν μακριὰ ἀπὸ τὴ Σκήτη.

 

Τῆς ἔβαλε κανόνα προσευχῆς, τί προσευχὴ δηλαδὴ θὰ ἔπρεπε νὰ κάνει καὶ ὅτι κανεὶς δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μπαίνει μέσα στὸ σπήλαιο γιὰ νὰ τὴ βλέπει. Μάλιστα διόρισε ἕναν ἀδελφό, ἕναν καλόγερο δηλαδὴ ἄλλο ποὺ ἦταν μαθητής του Αββᾶ Δανιὴλ ὁ ὁποῖος δὲν γνώριζε ποιά ἦταν ἡ Ἀναστασία, νόμιζε πὼς ἦταν ἄνδρας δηλαδὴ τὸν διόρισε νὰ πηγαίνει φαγητὸ καὶ νερὸ στὸ σπήλαιο γιὰ νὰ τρώγει ὁ καλόγερος ἐκεῖνος ποὺ κατὰ ἐντολή του Αββᾶ Δανιὴλ θὰ ζοῦσε μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ σπήλαιο. Ἔμεινε λοιπὸν ἐκεῖ κλεισμένη ἡ Ἁγία Ἀναστασία 28 ὁλόκληρα χρόνια καὶ φύλαγε μὲ ἀκρίβεια τὸν κανόνα τοῦ γέροντα Δανιήλ.

 

Ποιός νοῦς μπορεῖ νὰ κατανοήσει ἢ ποιά γλῶσσα μπορεῖ νὰ διηγηθεῖ τὶς ἀρετὲς τὶς ὁποῖες ἀπέκτησε αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ψυχὴ στὸ διάστημα ἐκεῖνο τῶν 28 ἐτῶν. Ποιός μπορεῖ νὰ περιγράψει τὰ δάκρυα τὰ ὁποῖα κάθε ἡμέρα προσέφερε ἡ Τρισολβία ὡς θυσία εἰς τὸν Κύριο ἢ τοὺς ὀδυρμούς, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς ψαλμωδίες, τὶς προσευχές, τὶς ἀναγνώσεις, τὶς στάσεις ποὺ εἶχε τις ὄρθιος ὅταν προσευχόταν δηλαδὴ τὶς ψαλμωδίες, τὶς χαμεκοιτίες, τὶς νηστεῖες καὶ ὅλα τὰ ἄλλα. Περισσότερο πρέπει νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ καταλάβουμε πὼς ἡ Ἁγία δὲν ἦταν μία γυναῖκα ἁπλῆ ἀλλὰ μία πατρικία ποὺ εἶχε ζήσει μέσα στὴν Εὐγένεια τῶν βασιλικῶν ἀνακτόρων τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

 

Ἀπολαμβάνουσα ὅλες τὶς ἡδονὲς ποὺ μπορεῖ ἕνας τέτοιος χῶρος νὰ προσφέρει. Τί ἀγῶνα λοιπὸν ἔκανε γιὰ νὰ συνηθίσει σὲ αὐτὸ τὸ σπήλαιο ζῶντας μέσα σὲ τέτοιες στερήσεις ποὺ δὲν ἦταν μαθημένη σὲ αὐτὰ ἀλλὰ ὅλα τὰ ὑπέμεινε μὲ μεγάλη γενναιότητα, μὲ ἀγάπη μεγάλη γιὰ τὸν Χριστό. Πόσο ἄραγε ἀγαποῦσε τὸν Χριστὸ ἡ Ἁγία αὐτὴ γυναῖκα.

 

Μὲ τέτοιους λοιπὸν ἀγῶνες ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἔγινε σκεῦος καὶ Κατοικητήριο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Καὶ ὁ Θεός της ἀποκάλυψε τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου της. Καὶ ἔπιασε λοιπὸν καὶ ἔγραψε σὲ ἕνα κεραμῖδι καὶ τὸ βάλε ἀπ' ἔξω ἀπὸ τὸ σπήλαιο ἕνα γράμμα γιὰ νὰ τὸ δεῖ ὁ ἀδελφὸς ποὺ θὰ τῆς φέρει τὸ φαΐ νὰ τὸ πάει στὸν Γέροντα Δανιήλ.

 

Καὶ ἔγραφε λοιπὸν στὸ γράμμα ἐκεῖνο «Συμπαραλαβὸν τῶν ἀδελφῶν, ὁ ὁποῖος φέρνει σὲ μένα τὸ νερὸ καὶ τὰ ἐργαλεῖα, ὅσα εἶναι ἐπιτήδεια πρὸς κατασκευὴν τάφου, ἐλθὲ γρήγορα γιὰ νὰ ἐνταφιάσεις τὸ τέκνο σου Ἀναστάσιον τὸν Εὐνοῦχο». Ἔτσι εἶχε πεῖ ὁ Αββᾶς Δανιὴλ ὅτι εἶναι εὐνοῦχος λέει τῶν βασιλικῶν ἀνακτόρων καὶ τὸν λένε Ἀναστάσιο. Ἀποκρύπτοντας ὅτι ἦταν γυναῖκα καὶ ὁ ὑποταχτικὸς ποὺ πήγαινε τὸ φαΐ καὶ τὸ νερὸ στὴν Ἁγία δὲν γνώριζε ὅτι ἦταν γυναῖκα ἀλλὰ ὅτι ἦταν εὐνοῦχος τοῦ βασιλέως.

 

Ταῦτα ἀφοῦ ἔγραψε λοιπὸν τὰ ἄφησε ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπηλαίου. Τὴν νύχτα ὁ Αββᾶς Δανιὴλ εἶδε Ἄγγελο Κυρίου ὁ ὁποῖος τὸν ἐνημέρωσε ὅτι πρόκειται νὰ φύγει καὶ τοῦ εἶπε μάλιστα ὅτι στεῖλε γρήγορα στὸ σπήλαιο ποὺ κατοικεῖ ὁ Ἀναστάσιος ὁ εὐνοῦχος τὸν ἀδελφὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸν ὑπηρετεῖ καὶ πηγαίνει τὸ νερὸ γιὰ νὰ φέρει τὸ κεραμῖδι νὰ σὲ πληροφορήσει γιὰ τὸ θάνατο τοῦ μοναχοῦ αὐτοῦ. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς ἔφυγε πῆγε στὸ σπήλαιο πῆρε τὸ κεραμῖδι καὶ ὁ γέροντας ἀνάγνωσε καὶ διάβασε ἐδάκρυσε.

 

Ἔπειτα πῆρε μαζί του τὸν ἀδελφὸ αὐτὸν μαζὶ μὲ ὅλα τὰ ἐργαλεῖα ποὺ χρειαζότανε γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸν τάφο καὶ φτάσαντες στὸ σπήλαιο βρῆκαν τὸν μακάριον Ἀναστάσιο ὅπως νόμιζαν ὅλοι νὰ βρίσκεται σὲ πυρετό. Ἔπεσε λοιπὸν ὁ γέροντας μπροστά του καὶ ἔκλαψε καὶ τοῦ λέγει τὸ ἑξῆς «Μακάριος εἶσαι ἀδελφὲ Ἀναστάσιε διότι φροντίζοντας καὶ ἐνθυμούμενος τὴν ὥρα τούτη τοῦ θανάτου καταφρόνησες τὴν ἐπίγειο βασιλεία. Ἔξε λοιπὸν καὶ γιὰ μένα πρὸς τὸν Κύριο.

 

Τότε ἡ Ἁγία Ἀναστασία γύρισε τὸν κοίταξε καὶ τοῦ εἶπε «Ἐγὼ πάτερ ἔχω μᾶλλον ἀνάγκη πολλῶν εὐχῶν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτη καὶ τῆς δικῆς σου τῆς εὐχῆς ἔχω ἀνάγκη. Ἄλλως πάλι συναξαριστὴς παλαιότερος γράφει ὅτι εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ θὰ σᾶς πῶ τώρα ἡ Ἁγία Ἀναστασία «Ὁ Θεὸς ὁ ὁδηγήσας μὲ ἐν τὸ τόπο τοῦτο, ὁ Θεὸς δηλαδὴ ὁ ὁποῖος μὲ ὁδήγησε σὲ τοῦτο τὸν τόπο αὐτὸς πληρῶσε μετά του γύρω σου ὡς μετὰ Ἀβραάμ. Μακάριο σοι, σὺ νέε Ἀβραὰμ καὶ ξενοδόχε Χριστοῦ, ὅτι πολλοὺς καρποὺς δέχεται ὁ Κύριος διὰ τῶν χειρῶν σου».

 

Τοῦ εἶπε λοιπὸν ὅτι «Εἶσαι μακάριος ἐσὺ Αββᾶ Δανιὴλ σὰν τὸν Ἀβραάμ, διότι ὅπως ὁ Ἀβραὰμ ξενοδόχησε δηλαδὴ ἦταν φιλόξενος καὶ φιλοξενοῦσε πολλοὺς ποὺ περνοῦσαν ἀπὸ ἐκεῖ ἀπὸ τὰ μέρη τὰ δικά του ἔτσι καὶ ἐσὺ φιλοξένησες ἐμένα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ δέχεται ὁ Χριστὸς πολλοὺς καρποὺς μέσα ἀπὸ τὰ χέρια σου». Ὁ γέροντας τότε ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε «Ἐὰν ἐγὼ πέθαινα πρῶτα τότε θὰ παρακαλοῦσα τὸ Θεὸ γιὰ σένα». «Ἔτσι λοιπὸν Ἐσὺ τῆς λέει: «Εὔξου γιὰ μένα».

 

Σηκώθηκε τότε ἐκείνη ἡ εὐλογημένη καὶ ἀφοῦ κάθισε στὴ ψάθα της κατεφίλησε τὴν κεφαλὴ τοῦ γέροντα καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται. Ἔπιασε τότε ὁ γέροντας τὸν μαθητή του καὶ τὸν ἔριξε στὰ πόδια της καὶ εἶπε «Εὐλόγησε καὶ τοῦτο τὸ παιδὶ ποὺ ἔφερνε τόσα χρόνια τὸ φαγητό σου». Καὶ ἡ Ἁγία κατεφίλησε αὐτὸν στὴν κεφαλὴ καὶ εἶπε «Θεὲ τῶν Πατέρων» μου ὁ ὁποῖος παρίστασαι σὲ μένα τούτη τὴν ὥρα γιὰ νὰ χωρίσεις τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα μου, σὺ Κύριε ὁ ὁποῖος ἔβλεπες ὅλα τὰ διαβήματα καὶ τὶς ὁδοιπορίες τούτου τοῦ ἀδελφοῦ, τὰς ἀνόδους καὶ τὰς ἐπάνοδούς του σὲ τοῦτο τὸ σπήλαιο, γιὰ τὸ ὄνομά σου καὶ γιὰ τὴν ἐμεὶν ἀσθένεια καὶ ταλαιπωρία, τὰ ἔκανε ὅλα ἐτοῦτα, σὺ ἀνάπαυσε τὸ πνεῦμα τῶν Ἁγίων Πατέρων εἰς Αὐτόν, καθὼς ἀνέπαυσας καὶ τὸ πνεῦμα του Ἠλιοῦ εἰς τὸν Προφήτην Ἐλισσαίων».

 

Σταθίσα μετὰ ἡ Ἁγία πρὸς τὸν Γέροντα λέγει «Διὰ τὸν Κύριον Πάτερ μὴ βγάλετε τὰ ἐνδύματα μὲ τὰ ὁποῖα εἶμαι ἐνδεδυμένη, οὔτε ἄλλος νὰ γνωρίσει τὴν ἱστορία τὴ δική μου». Κοινωνήσασα δὲ τὸ θεῖο μυστηρίων εἶπε «Δῶστε μου τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπῃ καὶ Εὔξασθε ὑπὲρ ἐμοῦ». Γύρισε τότε τὸ βλέμμα της πρὸς τὰ δεξιὰ καὶ εἶδε τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους νὰ ἔρχονται καὶ τοὺς λέει «Καλῶς ἤρθατε».

 

Εὐθὺς τότε ἔλαμψε τὸ πρόσωπό της ἐν Ἴδῃ φλογός. Μετὰ ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἰς τὸ στόμα της καὶ εἶπε «Κύριε Εἰς χεῖρας Σου παρατίθημι τὸ Πνεῦμα μου» Καὶ ταῦτα ἰποῦσα παρέδωσε τὴν μακαρία ψυχήν της εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ δὲ ἔκλαψαν ὁ γέροντας καὶ ὁ μαθητὴς ἄνοιξαν τὸν τάφο μπροστὰ στὸ σπήλαιο.

 

Τότε ὁ γέροντας ἔβγαλε τὸ ράσο του καὶ εἶπε τοῦ μαθητῆ «Πήγαινε βάλε πάνω ἀπὸ τὸν εὐνοῦχο τὸν ἀδελφὸ τοῦτο τὸ ράσο καὶ κάλυψέ τον μὲ τοῦτο». Πῆγε λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς ἐκείνη τὴ στιγμὴ νὰ σκεπάσει μὲ τὸ ράσο τοῦ γέροντα τὸν εὐνοῦχο τὸν Ἀναστάσιο ὅπως ἐκεῖνος νόμιζε. Ἀλλὰ ὅμως ἐπειδὴ ἦταν ἀνοιχτὸ τὸ ράσο τῆς Ἁγίας στὸ ἐπάνω μέρος φάνηκε τὸ σῶμα της καὶ κατάλαβε ἀπὸ τὸ στῆθος τῆς Ἁγίας ὅτι ἦταν γυναῖκα.

 

Δὲν εἶπε ἐκείνη τὴν ὥρα τίποτα στὸν γέροντα. Καὶ ἀφοῦ ἔκαναν τότε τὴν κηδεία τῆς Ἁγίας ὁ Αββᾶς Δανιὴλ καὶ ὁ Ὑποτακτικὸς κατόπιν κάθισαν νὰ καταλύσουν ὅ,τι εἶχε ἀφήσει ἡ Ἁγία ἀπὸ τροφὲς μέσα εἰς τὸ σπήλαιο. Καὶ ἐνῷ ἐπέστρεφαν στὴ σκήτη λέει ὁ μαθητὴς εἰς τὸν γέροντα γνωρίζεις πάτερ μου ὅτι ὁ εὐνοῦχος Ἀναστάσιος δὲν ἦταν ἄνδρας ἀλλὰ ἦταν γυναῖκα.

 

Ὁ γέροντας ἀποκρίθηκε τὸ γνωρίζω παιδί μου ἀλλὰ Ἵνα μὴ φανερωθεῖ τὸ ὄνομα Ἀναστάσιον ἀλλὰ Ἵνα μὴ φανερωθεῖ τὸ πρᾶγμα σὲ ὅλους ἐξ αἰτίας τούτου τὴν ἔντυσα μὲ ἀνδρικὴ στολὴ καὶ τὴν ὀνόμασα Ἀναστάσιο νὰ μὴν τὴν ὑποπτευθεῖ κανένας. Γιατί πολλὲς ἀναζητήσεις ἔγιναν γιὰ αὐτὴν ἀπὸ τὸν Ἰουστινιανὸ τὸ βασιλέα σὲ κάθε πόλη καὶ χώρα καὶ μάλιστα εἰς τὰ μέρη αὐτά. Ἀλλὰ νὰ διαφυλάχτηκε μαζὶ μὲ μᾶς ἀφανὴς μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ.

 

Καὶ συνεχίζον διηγηθεὶς ὁ γέροντα λεπτομερῶς εἰς τὸν μαθητήν του ὅλων τῶν βίων τῆς ὁσίας μητρὸς ἡμῶν Ἀναστασίας της Πατρικίας. Πόσο συγκινητικὸς ἦταν ὁ βίος τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας της Πατρικίας ἡ ὁποία μὲ τέτοια θέρμη καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστὸ θυσίασε τὰ πάντα νὰ μὴν θέλει νὰ γυρίσει οὔτε στὰ βασίλεια οὔτε στὰ ἀνάκτορα. Βρῆκε ἀφορμὴ τὴ ζήλια τῆς βασίλισσας γιὰ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὸν ἄνετο καὶ τρίφυλλό βίο ποὺ προσέφεραν τὰ ἀνάκτορα γιὰ νὰ γίνει μοναχὴ καὶ νὰ σώσει τὴν ψυχή της.

 

Οἱ εὐχὲς καὶ οἱ πρεσβεῖες τόσο τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, τοῦ Ἁγίου Κοδράτου καὶ τῶν Σὺν αὐτῶν, ὅσο καὶ τῆς Ἁγίας Ἀναστασίας της Πατρικίας νὰ μᾶς συνοδεύουν πάντοτε. Καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη.

 

Ἀπολυτίκιον. Ἅγιου Κοδράτου Μάρτυρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ

 

Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ἐξάριθμος χορός, τῶν Χριστοῦ Ἀθλοφόρων, ὑμνείσθω εὐσεβῶς, μελωδίαις ᾀσμάτων, Κοδρᾶτος καὶ Ἄνεκτος, Παῦλος καὶ Διονύσιος, καὶ σὺν Κρήσκεντι, Κυπριανὸς ὁ θεόφρων· τὴν Τριάδα γάρ, διηνεκῶς δυσωποῦσιν, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

 

Κοντάκιον.

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς λαμπὰς ἑξάφωτος, ἐν τῇ Κορίνθῳ, καρτερῶς ἀθλήσαντες, ὤφθητε Μάρτυρες σοφοί, φωταγωγοῦντες ταῖς χάρισι, τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαύστως τὸ πλήρωμα.

 

Μεγαλυνάριον.

Ἑξάστερος ὥσπερ λαμπρὰ πλειάς, τῷ τῆς Ἐκκλησίας, διαλάμπετε οὐρανῷ, Μάρτυρες Κυρίου, καὶ ἄθλων διαυγείᾳ, ἡμῶν τὰς διανοίας, καταπυρσεύετε..