ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τρίτη, 04 Μαρτίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 4 τοῦ μηνὸς Μαρτίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Γερασίμου του Ἰορδανίτου. Ὁ ¨Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης, ὅπου ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Μονή του τοῦ Ἀβὰ Γερασίμου βρίσκεται κοντὰ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ ὅποιος ἀξιώνεται νὰ πάει στὰ Ἅγια ἐκεῖνα μέρη καὶ φτάνει κοντὰ στὸν Ἰορδάνη βλέπει μία ὄαση στὴν ἔρημη ἐκείνη περιοχὴ καὶ θαυμάζει τὴν ὀμορφιὰ ποὺ ἔχει ἡ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Γερασίμου.

 

Εἶναι πράγματι ἄξιο μεγάλο θαυμασμοῦ τὸ ἱερό του προσκύνημα ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ βιογραφία του τὴν ὁποία θὰ ἀκούσουμε μόλις τώρα γιὰ νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ καταλάβουμε ποιοί ἦταν οἱ Ἅγιοι ποὺ γιορτάζουν καὶ τί σημασία ἔχει ἡ Ἁγία καὶ ἡ ἐνάρετη ζωή τους.

 

Ὁ Ὅσιος λοιπὸν πατὴρ ἡμῶν Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5ο αἰῶνα μετὰ Χριστὸν ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάστηκε τὴν αἵρεση τῶν μονοφυσιτὼν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχου Θεοδοσίου φανατικοῦ Μονοφυσιτισμοῦ Αἰγυπτίου μοναχοῦ ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχου Ἰουβεναλίου βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τὶς βασιλίσσης Εὐδοκίας κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸ Πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ 20 μῆνες.

 

Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπιπλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη. Οἱ μονοφυσίτες δὲν παραδέχονται ὅτι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἑνωθεῖ ἡ Θεία καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀχωρίστως, ἀδιαιρέτως. Ἀλλὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη φύση του καὶ ἑπομένως ὁ Χριστὸς εἶχε μόνο μία φύση.

 

Γρήγορα ὅμως ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἐκατάλαβε τὸ λάθος του ἐπειδὴ ἦταν ἄνθρωπος μὲ καλὴ προαίρεση καὶ ταπεινὸ φρόνημα. Εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἐπισκέπτεται καὶ νὰ συμβουλεύεται γιὰ πνευματικὰ θέματα ἁγιασμένους ἀνθρώπους ἀπὸ ἕνα λόγιο ἀσκητὴ ποὺ ὀνομαζόταν Εὐθύμιος καὶ ἀσκήτευε στὴν ἔρημο τοῦ Ρουβὰ ἐδιδάχθηκε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, κατάλαβε τὸ λάθος του καὶ ἐπέστρεψε καὶ πάλι στὴν Ἐκκλησία. Εἴδατε τὸ θέμα δὲν εἶναι ἂν κάνουμε λάθος σὲ κάτι, ἀλλὰ τὸ θέμα εἶναι ἂν ἔχουμε τὸ ταπεινὸ φρόνημα νὰ ἀντιληφθοῦμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ λάθος μας.

 

Γι' αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι ποὺ βρίσκονται σὲ μία πλάνη ὅπως εἶναι ἡ αἵρεση ἢ τὸ σχίσμα, γιατί σχίσμα εἶναι καὶ τὸ σχίσμα πλάνη εἶναι, ἐὰν δὲν ἔχουν τὴ στοιχειώδη ταπείνωση δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ κατανοήσουν τὸ λάθος στὸ ὁποῖο ἔχουν πέσει. Ἀλλὰ θὰ βρίσκονται πάντα ἐγκλωβισμένοι μέσα στὴν πλάνη. Γιατί ἡ πλάνη μαζὶ μὲ τὸν ἐγωισμὸ ὅπου συνήθως ὁ φανατισμός, ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ πλάνη εἶναι σχεδὸν τὸ ἴδιο πρᾶγμα, εἶναι ἕνα βαθὺ πηχτὸ σκοτάδι στὸ ὁποῖο βυθίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια.

 

Ὅμως ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἐπειδὴ εἶχε ταπεινὸ φρόνημα πράγματι κατενόησε τὸ λάθος ἐκείνων τῶν ὁποίων εἶχε διδαχθεῖ καὶ ὁδηγήθηκε στὴν ἀληθινὴ πίστη τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ αὐτὸν τὸν Γέροντα τὸν Εὐθύμιο. Στὴ συνέχεια ἐκάρει τὸ ἔτος 451 μοναχὸς στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου ὅπου ἀσκήθηκε στὴν ἡσυχία. Ἀργότερα ὅταν συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοὶ μοναχοὶ οἱ ὁποῖοι ἐζητοῦσαν τὴ φωτισμένη καθοδήγησή του ἵδρυσε κοινοβιακὴ μονὴ κοντὰ στὴν πόλη Βαϊθαγλᾶ.

 

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἦταν αὐστηρὸς ἀλλὰ μόνο στὸν ἑαυτό του. Στοὺς ἄλλους ἦταν εὐπροσήγορος καὶ ἔποικής. Ἔτρωγε λίγο ὅσο χρειαζόταν γιὰ νὰ συντηρεῖται στὴ ζωὴ καὶ κοιμόταν ἐπίσης πολὺ λίγο.

 

Μάλιστα ἐδίδασκε ὅτι ὅποιος θέλει νὰ ζήσει περισσότερο πρέπει νὰ κοιμᾶται λιγότερο διότι ὁ πολὺς ὕπνος κάνει τὸ σῶμα τρυφηλὸ καὶ ἄρα ἀνίσχυρο στοὺς κόπους καὶ εὐάλωτο στὶς ἀσθένειες. Ἡ διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Γερασίμου γιὰ τὸν ὕπνο εἶναι οὐσιαστικὰ λόγος γιὰ τὴν ἄσκηση. Μὲ τὸν περιορισμὸ τοῦ ὕπνου καὶ μὲ τὴν ἐγκράτεια συνηθίζει ἡ σάρκα, τὸ σαρκικὸ φρόνημα δηλαδή, νὰ ὑποτάσσεται στὸ πνεῦμα.

 

Μὲ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, ἰδίως μὲ τὴν μονολόγιστη εὐχὴ τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλῶν. ὁ νοῦ συγκεντρώνεται στὸ χῶρο τῆς καρδιᾶς ποὺ εἶναι ἡ φυσική του θέση καὶ ἀποκτᾶ ἀδιάλειπτη μνήμη τοῦ Θεοῦ. Τόσο πολὺ ἀπέκτησε τὴν οἰκείωση πρὸς τὸν Θεὸ ὁ Ὅσιος Γεράσιμος καὶ προστάτεψε τὸ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση τῶν Ἁγίων, ὥστε ἐδάμασε καὶ τὰ ἄγρια θηρία καὶ ἔκανε πολλὰ θαύματα. Ἀπέκτησε μάλιστα ἕναν ὑπηρέτη καὶ ἕναν ὄνο γιὰ νὰ μεταφέρει νερό, καθὼς τὸ νερὸ ἀπεῖχε μακριὰ ἀπὸ αὐτό.

 

Γιὰ ἀκοῦστε τί ἦταν ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἔκανε τὸν Ἅγιο τόσο ξακουστό, ὥστε δίπλα στὴν εἰκόνα του ποὺ παρουσιάζεται

ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης νὰ βρίσκεται πάντοτε καὶ ἕνα λιοντάρι. Λέγεται πὼς ὁ Ὅσιος Γεράσιμος κάποτε περπατῶντας μέσα στὴν ἔρημο βρῆκε ἕνα θηρίο, ἕνα λιοντάρι τὸ ὁποῖο σφάδαζε ἀπὸ τοὺς πόνους. Παρατήρησε τότε ὅτι εἶχε μπεῖ ἕνα αἰχμηρὸ καλάμι στὸ πόδι τοῦ λιονταριοῦ.

 

Λυπήθηκε τὸ ζωντανὸ ὁ Ἅγιος καὶ πῆγε τότε καὶ τοῦ ἔβγαλε τὸ αἰχμηρὸ καλάμι ἀπὸ τὸ πόδι του καὶ τὸ ἀνέπαυσε καὶ τὸ θεράπευσε τὸ ζῶο. Ἐκεῖνο ὅμως χρωστῶντας εὐγνωμοσύνη στὸν Ἅγιο γιὰ τὴ θεραπεία ποὺ τοῦ ἔκανε καὶ τὸ καλὸ ποὺ τοῦ ἔδειξε, τότε δὲν θέλησε νὰ ἐγκαταλείψει τὸν εὐεργέτη του ἀλλὰ ἤθελε συνεχῶς νὰ τὸν ἀκολουθεῖ. Ὁ Ἅγιος ὅμως τὸ ἔδιωχνε καὶ τοῦ ἔλεγε τοῦ λιονταριοῦ φύγε καὶ πήγαινε στὴν ἔρημο γιατί ἂν θέλεις νὰ ζήσεις κοντά μου τότε θὰ πρέπει νὰ μεταβάλεις τὴ φύση σου καὶ ἀπὸ ἄγριο θηρίο ποὺ εἶσαι νὰ γίνεις ἥμερο καὶ ἀπὸ κρέατα ποὺ τρῶς νὰ τρῶς χόρτα του λέει καὶ τέτοια πράγματα.

 

Ἀλλὰ τὸ λιοντάρι κάνοντας ὑπακοὴ στὸν Ἅγιο λὲς καὶ ἦταν ἀνθρώπινο ὀν καὶ εἶχε νοῦ καὶ καταλάβαινε ἔκαμε ὑπακοὴ καὶ ὅ,τι εἶπε ὁ Ἅγιος τὸ ἔκανε πράξη καὶ ἔμενε ἐκεῖ. Ἀλλὰ τοῦ εἶπε ὅμως ὁ Ἅγιος ὅτι ἂν θέλεις νὰ μείνεις ἐδῶ στὸ μοναστήρι μαζί μου δὲν μπορεῖ τοῦ λέει ἐσὺ νὰ κάθεσαι ἀργὸς δηλαδὴ νὰ τεμπελιάζεις καὶ νὰ περιμένεις μόνο νὰ σοῦ φέρουν φαγητὸ οἱ πατέρες. Θὰ πρέπει καὶ ἐσὺ νὰ ἐργάζεσαι ὅπως ἐργάζονται ὅλοι οἱ πατέρες τῆς μονῆς.

 

Ἔτσι λοιπὸν τοῦ ἀνέθεσε μιὰ διακονία εἰς τὴν ὁποία ὑπηρετοῦσε ὁ Λέων, τὸ λιοντάρι ἐκεῖνο δηλαδὴ μὲ μεγάλη προθυμία. Εἶχαν ἕνα μικρὸ γαϊδουράκι στὸ ὁποῖο φόρτωναν τὶς στάμνες οἱ πατέρες γιὰ νὰ μεταφέρουν τὸ νερὸ ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ στὸ μοναστήρι καὶ νὰ ἔχουν νερὸ ἐκεῖ. Ἔτσι λοιπὸν ἔδωσε ἐντολὴ στὸ λιοντάρι ὁ Ὅσιος Γεράσιμος νὰ φυλάει τὸ μικρὸ αὐτὸ γαϊδουράκι, νὰ τὸ πηγαίνει στὸν Ἰορδάνη ποταμό, νὰ τὸ ποτίζει, νὰ γεμίζουν τὶς στάμνες ἐκεῖ πέρα μὲ νερὸ καὶ νὰ ἐπιστρέφουν στὸ μοναστήρι.

 

Καὶ πράγματι ἔβλεπες ἕνα θέαμα παράδοξο. Νὰ βόσκει τὸ γαϊδουράκι ἥσυχο καὶ τὸ λιοντάρι νὰ κάθεται δίπλα του καὶ νὰ προσέχει τὸ γαϊδουράκι νὰ μὴν τὸ πειράξει κανένας. Καὶ νὰ βλέπεις τώρα ἕνα ἄγριο θηρίο, νὰ μὴν τρώγει κρέας, οὔτε νὰ πειράζει τὸ γαϊδουράκι, εἰς τὸ ὁποῖο τὸ εἶχε ἐπιβάλει ὁ Ὅσιος Γεράσιμος νὰ τὸ προσέχει.

 

Κυλοῦσαν οἱ μέρες καὶ κάποτε συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό. Ὅτι πέρασε μιὰ φορὰ ἕνα καραβάνι Αἰγυπτίων, τὸ ὁποῖο βλέποντας τὸ γαϊδουράκι θέλησαν νὰ τὸ κλέψουν. Ἐκείνη τὴ στιγμὴ κάπου ἀπουσίαζε τὸ λιοντάρι καὶ δὲν πῆρε εἴδηση τοὺς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἔκλεψαν τὸ γαϊδουράκι καὶ τὸ πῆραν μαζί τους.

 

Ὅταν ἐπέστρεψε λοιπὸν στὸ σημεῖο ποὺ βοσκοῦσε τὸ γαϊδουράκι ἔψαξε νὰ τὸ βρεῖ τὸ λιοντάρι ἀλλὰ δὲν τὸ βρῆκε. Περίλυπος τότε μὲ κατεβασμένο τὸ κεφάλι ὁ Λέων γύρισε στὸ μοναστήρι. Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὅταν τὸν εἶδε δὲν κατάλαβε τί συνέβαινε ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ ὑποπτεύθηκε εἶναι ὅτι ἔφαγε τὸ γαϊδουράκι διότι μπορεῖ νὰ πείνασε τὸ λιοντάρι καὶ νὰ θυμήθηκε τὸν παλιὸ ἑαυτό του.

 

Τοῦ εἶπε τότε Λέων του λέει ποὺ εἶναι τὸ γαϊδουράκι γιατί δὲν τὸ ἔφερες πίσω. Μήπως τὸ ἔφαγες τοῦ λέει καὶ παρεύεις τὸν κανόνα τὸν ὁποῖο σοῦ εἶχα βάλει. Μήπως ξαναθυμήθηκες τὴν ἐγωιστική σου συμπεριφορὰ ὅτι εἶσαι βασιλιᾶς τῶν ζώων δηλαδὴ καὶ ἤθελες νὰ φᾶς τὸ γαϊδουράκι.

 

Ἀλλὰ τὸ ἐγωιστικό σου φρόνημα τοῦ λέει ἐγὼ θὰ τὸ ταπεινώσω τώρα μὲ αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἔκανες καὶ θὰ σοῦ ἐπιβάλλω πιὸ σκληρὸ κανόνα γιὰ νὰ ταπεινωθεῖς. Καὶ ἀκοῦστε τί εἶπε στὸ ζῶο ὁ Ὅσιος Γεράσιμος. Τοῦ λέει τώρα θὰ κάνεις ἐσὺ τὸ διακόνημα ποὺ ἔκανε τὸ γαϊδουράκι καὶ θὰ φορτώνεσαι τὶς στάμνες σὰν νὰ εἶσαι ὑποζύγιο, θὰ πηγαίνεις στὸν Ἰορδάνη ποταμό, θὰ σὲ γεμίζουν μὲ νερὸ καὶ θὰ φέρνεις μετὰ τὶς στάμνες ἐδῶ στὸ μοναστήρι.

 

Καὶ ἔβλεπες τὸν Λιοντάρι νὰ εἶναι ζωσμένο μὲ τὶς στάμνες, νὰ πηγαίνει στὸν Ἰορδάνη νὰ τοῦ γεμίζουν ἐκεῖ πέρα τὶς στάμνες μὲ νερὸ καὶ νὰ ἐπιστρέφει πίσω στὸ μοναστήρι μόνο του ἐκτελῶντας μὲ ὑπακοὴ ἀπόλυτη ἔστω κι ἂν ἦταν ἀδικία ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο τοῦ εἶχε ἐπιβάλει ὁ Ἅγιος Γεράσιμος. Τὸ Λιοντάρι παρ' ὅτι ἀδικεῖτο κατὰ κάποιο τρόπο τὸν Ἅγιο γιατί δὲν εἶχε κάνει κάτι τέτοιο ἔκαμε ὑπακοή. Ἂν ἐμεῖς ἀδικούμεθα καὶ μᾶς ἐπιβάλλουν κάτι τὸ ὁποῖο εἶναι ἄδικη τιμωρία ἐπαναστατοῦμε.

 

Καὶ τὸ φρόνημά μας γίνεται μάλιστα ἐκείνη τὴν ὥρα τόσο ἐγωιστικὸ ποὺ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ καταπατήσουμε καὶ τὸν ὄμορφο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Γέροντα μᾶς νὰ ἀψηφήσουμε καὶ ὑπακοὴ νὰ μὴν κάνουμε. Διαμαρτυρόμενοι ὅτι ἀδικούμεθα καὶ ὅτι δὲν εἶναι δίκιο αὐτὸ τὸ ὁποῖο συμβαίνει. Δὲν εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα.

 

Ἡ ταπείνωση φέρνει τη χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς λυτρώνει ἀπὸ κάθε πειρασμό. Καὶ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργὴ καὶ στὰ ἄλογα ὄντα ἀκόμα καὶ ἐνήργησε καὶ σὲ ἐκεῖνο τον Λιοντάρι. Κάποτε πέρναγαν πάλι ἀπὸ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο τὸ καραβάνι ἐκείνων τῶν Αἰγυπτίων ὅπου εἶχαν μέσα στὴ συνοδεία τους τὸ γαϊδουράκι.

 

Τὸ Λιοντάρι ἐκείνη τὴ στιγμὴ πήγαινε στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ γιὰ νὰ πάρει νερὸ γιὰ τοὺς πατέρες. Συναντήθηκε τότε μὲ τὸ καραβάνι καὶ γνώρισε τὸ γαϊδουράκι ποὺ τὸ εἴχανε δεμένο πίσω ἀπὸ μιὰ καμήλα. Κατάλαβε τότε ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ γαϊδουράκι καὶ τότε ἔβγαλε νύχια, δόντια καὶ φωνή, σὰν βασιλιᾶς τῶν ζώων ποὺ εἶναι, γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, ὅρμησε κατὰ πάνω τους ἐκείνη φοβισμένοι σκορπίστηκαν καὶ ἅρπαξε ἀπὸ τὸ σκηνὴ τὸ γαϊδουράκι νὰ τὸ φέρει πίσω στὸ μοναστήρι.

 

Καὶ γύριζε πίσω περήφανα, χαρούμενος, δικαιωμένος, ὅτι βρῆκε δηλαδὴ τὸ λιοντάρι πλέον τὸ γαϊδουράκι ποὺ τὸ εἶχαν κλέψει. Καὶ ὅταν ἔφτασε στὸ μοναστήρι καὶ μπῆκε μέσα, τότε ὅλοι κατενόησαν καὶ κατάλαβαν τί εἶχε γίνει. Καὶ θαύμασε ὁ Ὅσιος Γεράσιμος τὴν ὑπακοή του.

 

Τὸ εὐλόγησε τὸ λιοντάρι καὶ τοῦ εἶπε τὸ ἑξῆς ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ σὲ ὀνομάζω Ἰορδάνη, τοῦ λέει. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ ὄνομά σου, Ἰορδάνη, ἔτσι θὰ σὲ λένε. Διότι, τοῦ λέει, ἐπετέλεσες μὲ μεγάλη συνέπεια τὸ καθῆκον σου.

 

Καὶ πράγματι ἔτρωγε ἀπ' τὰ χέρια τοῦ Ἁγίου. Ὅταν κάποια στιγμὴ εἶχε πλέον ἐξαφανιστεῖ γιὰ λίγες ἡμέρες τὸ λιοντάρι καὶ ἔκανε καιρὸ νὰ ἔρθει στὸ μοναστήρι, ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἐπληροφορήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ὅτι ἔφτασε ἡ στιγμὴ ποὺ ἡ μακαρία ψυχή του θὰ ἀνέβαινε στοὺς οὐρανούς. Ἔτσι, λοιπόν, ἔδωσε τὶς τελευταῖες του συμβουλὲς εἰς τοὺς πατέρες τῆς μονῆς, σταύρωσε τὰ χέρια του καὶ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω.

 

Ἀναπαύθηκε ἡ μακαρία ψυχή του. Ἐτάφη ἀπὸ τοὺς μοναχοὺς ἐκεῖ στὸ μοναστήριο, ὅπου ὁ τάφος του ἔγινε πηγὴ ἰαμάτων. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἔχοντας πολλὲς ἀσθένειες, κατέφευγαν εἰς τὸν τάφο τοῦ Ὁσίου Γερασίμου καὶ γίνονταν καλά.

 

Λέγεται πὼς γύρισε πάλι τὸ λιοντάρι μετὰ ἀπὸ Κανὰ δυὸ μέρες ἀπὸ τὴν ταφὴ τοῦ Ἁγίου. Ἔψαχνε παντοῦ μέσα στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ βρεῖ τὸν Ὅσιο. Ἀλλὰ ὅμως τὸν Ὅσιο δὲν μποροῦσε φυσικὰ νὰ τὸν δεῖ.

 

Τότε ἕνας ἀπ' τοὺς πατέρες ποὺ κατάλαβε πὼς τὸ λιοντάρι βρυχιόταν μέσα στὸ μοναστήρι σὰν νὰ ἔκλαιγε καὶ ζητοῦσε τὸν Ἅγιο, τὸ πιάσε καὶ τοῦ εἶπε «Ἰορδάνη, ἔλειπες. Ἔφυγε ὁ πατέρας μας, τοῦ λέει ὁ Γεράσιμος. Ἔφυγε γιὰ τοὺς οὐρανούς.

 

Κι εἶναι ὅμως συνέχισε νὰ ψάχνει. Δὲν μὲ πιστεύεις, τοῦ λέει Ἰορδάνη, γιὰ τοῦτο ποὺ σοῦ λέγω». Καὶ ἔπιασε τὸ λιοντάρι καὶ τὸ πῆγε στὸν τάφο τοῦ Ὁσίου καὶ τοῦ εἶπε «Νά, ἐδῶ εἶναι τὸ σκήνωμα τοῦ πατέρα μας.

 

Ἡ ψυχή του ἔφυγε γιὰ τοὺς οὐρανούς». Καὶ τότε τὸ λιοντάρι ἔβγαλε ἕνα βαθὺ ἀναστεναγμὸ ἀπὸ μέσα του σὰν νὰ φώναξε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του καὶ ξεψύχησε, ἀδελφοί, ἐπάνω στὸν τάφο τοῦ Ὁσίου Γερασίμου. Ἔτσι, λοιπόν, ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου συνδέθηκε καὶ μὲ αὐτὸ τὸ λιοντάρι.

 

Καὶ γιὰ αὐτὸ στὶς εἰκόνες του ὁ Ὅσιος Γεράσιμος, ὁ Ἰορδανίτης εἰκονίζεται μαζὶ μὲ τὸ λιοντάρι, τὸ ὁποῖο ἔγινε ἕνα σύμβολο κατὰ κάποιο τρόπο τῆς μονῆς του Ἀβὰ Γερασίμου στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ.

 

Αὐτὴ ἦταν ἡ βιογραφία τοῦ Ἁγίου Γερασίμου του Ἰορδανίτου.

Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος νὰ μᾶς εὐλογεῖ καὶ νὰ μᾶς προστατεύει. Καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη.

Ἀπολυτίκιον.  Ὅσίου Γεράσιμου του Ιορδανίτου.

Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς ἐρήμου οἰκήτωρ, Ἀσκητῶν ἀκροθίνιον, καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας ἀναδέδειξαι ἔσοπτρον, τοῦ Πνεύματος τῇ αἴγλῃ λαμπρυνθείς, Γεράσιμε Ὁσίων καλλονὴ· διὰ τοῦτο θεραπεύεις διαπαντός, τοὺς πίστει ἐκβοῶντάς σοι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

 

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Χριστῷ ἐκ νεότητος, ἀκολουθήσας πιστῶς, ζωὴν τὴν ἰσάγγελον, ἐπολιτεύσω σαφῶς, Γεράσιμε Ὅσιε· σὺ γὰρ ἐν Ἰορδάνου, διαλάμψας τῇ χώρᾳ, θῆρα καθυποτάσσεις, τῇ στερρᾷ σου ἀσκήσει· Χριστὸς γὰρ ὃν ἐδόξασας, λαμπρῶς σε ἐθαυμάστωσε.

 

Κοντάκιον. 

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς ἀστὴρ οὐράνιος ἐξανάτειλας, ἱερῶς ἐφαίδρυνας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, τοῦ Ἰορδάνου τὴν ἔρημον, Ὅσιε Πάτερ, θεόφρον Γεράσιμε.

Μεγαλυνάριον.

Χαίροις τῶν Ἀγγέλων ὁ μιμητής, καὶ τῶν Μοναζόντων, γνώμων θεῖος καὶ ὁδηγός· χαίροις ἀπαθείας, τὸ φωτοφόρον σέλας, Γεράσιμε παμμάκαρ, Ὁσίων καύχημα.