ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τετάρτη, 05 Μαρτίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 5 τοῦ μηνὸς Μαρτίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς Ἡμῶν Κόνωνος τοῦ Ἐν Ἰσαυρίᾳ καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Κόνωνος τοῦ Κηπουροῦ. Καὶ θὰ μιλήσουμε πάλι καὶ γιὰ ἕναν ἄλλον Ἅγιο Νεομάρτυρα ποὺ ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, τὸν Ἅγιο Γεώργιο, τὸν Νεομάρτυρα τῶν Ἐκ Ραψάνης.

 

Ἂς πάρουμε ὅμως τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρὰ γιὰ τοὺς Ἁγίους αὐτοὺς ποὺ σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ καὶ ἑορτάζει. Εἴπαμε ὅτι σήμερα εἶναι τοῦ Ὁσίου Πατρὸς Σιμῶν Κόνωνος τοῦ Ἐν Ἰσαυρίᾳ. Ὁ Ἅγιος Κόνων γεννήθηκε στὰ τέλη τοῦ πρώτου αἰῶνος μετὰ Χριστὸν στὴ Βαδινή, ἕνα χωριό της Ἰσαυρίας, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἔζησε στοὺς Ἀποστολικοὺς χρόνους.

 

Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἔγινε Χριστιανὸς καὶ ὅταν οἱ γονεῖς του τὸν ἐπίεσαν νὰ νυμφευθεῖ συμφώνησε μὲ τὴ σύζυγό του νὰ ζοῦν ὡς ἀδελφοὶ ἀφιερωμένοι στὸν Θεό. Στὸ Συναξάρι ἀναφέρεται ὅτι τὸν Ἅγιο καθοδηγοῦσε ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν ἐβάπτισε, τοῦ ἐδίδαξε τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, μετέδωσε τὰ θεῖα μυστήρια σὲ αὐτόν, μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του τοῦ συμπαραστεκόταν καὶ τοῦ ἐχορήγησε μάλιστα καὶ τὴ χάρη τῶν παραδόξων θαυμάτων. Ὁ Ἅγιος Κόνων ὁδήγησε στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τοὺς γονεῖς του.

 

Ὁ δὲ πατέρας τοῦ Νέστωρ ἐμαρτύρησε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀντιστέκονταν σὲ αὐτὸν καὶ ἔλεγαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄλλος Θεὸς ἐκτὸς τῶν εἰδώλων, τοὺς ἔπεισε καὶ τοὺς προετοίμασε νὰ ὁμολογήσουν μὲ μεγάλη φωνὴ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ βαπτιστοῦν. Μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ὁ Ἅγιος ὑπέταξε καὶ τοὺς δαίμονες καὶ ἄλλοι μὲ ἐντολή του προστάτευαν τοὺς ἀγρούς, ἄλλοι δὲ ἐγκλείστηκαν μέσα σὲ πιθάρια.

 

Ὅμως οἱ εἰδωλολάτρες συμπολῖτες του ἀντιμετώπιζαν μὲ μεγάλη δυσαρέσκεια τὴν ἱεραποστολική του δραστηριότητα καὶ τὴν ἐπιρροὴ ποὺ ἀσκοῦσε ἐπάνω στοὺς ἄλλους εἰδωλολάτρες. Κάποια ἡμέρα ὁ Ἅγιος ἐπισκέφθηκε ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναὸ ὅπου προσευχήθηκε θερμὰ στὸν Κύριο. Ἀποτέλεσμα ἤτανε μετὰ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου ὅλα τὰ εἴδωλα τὰ ὁποῖα βρίσκονταν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ναὸ νὰ γίνουν συντρίμμια.

 

Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἄρχοντα Μάγνο καὶ βασανίσθηκε. Ὅταν ἀφέθηκε ἐλεύθερος οἱ χριστιανοὶ τὸν περιέθαλψαν καὶ τὸν περιέβαλαν μὲ τὸ σεβασμό τους. Μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια ὁ Ἅγιος Κόνων ἐκοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ παραδίδοντας τὴν Ἁγία ψυχή του στὸν Θεό.

 

Ἴσως στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Κόνων νὰ ὑπῆρχε ναὸς ὁ ὁποῖος ἔκειτο παρὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἀναφέρεται ὡς μονὴ κατὰ τὰ χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ τοῦ 1ου ποὺ ἔζησε τὸν 6ο αἰῶνα. Εἴπαμε ὅμως ὅτι σήμερα εἶναι καὶ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Κόνωνος τοῦ Κηπουροῦ. Ὁ Ἅγιος Μάρτης Κόνων καταγόταν ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ της Γαλιλαίας καὶ ἔζησε κατὰ τὰ χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Δεκίου ὅπου ἔγινε καὶ ὁ μεγάλος ἐκεῖνος διωγμὸς τὸν 3ο μετὰ Χριστὸν αἰῶνα τὸ 249 μὲ 251.

 

Ἀφοῦ ἦρθε στὴν χώρα της Πανφυλίας καὶ διάλεξε μικρὸ τόπο τὸν κατασκεύασε σὲ κῆπο φυτεύοντας λάχανα ἀπὸ τὰ ὁποῖα προμήθευε τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς φτωχοὺς ξένους μὲ τροφή.

 

Ἦταν στὸ χαρακτῆρα ἁπλῶς ὥστε καὶ αὐτοὺς ἀκόμα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὸν ἄρχοντα γιὰ νὰ τιμωρηθεῖ ἐπειδὴ ἦταν χριστιανὸς ὅταν τὸν ἀσπάστηκαν μὲ περιεκτικὸ τρόπο καὶ ἐκεῖνος τοὺς ἀνταπέδωσε τὸν ἀσπασμό. Καὶ ὅταν τοῦ εἶπαν ὅτι σὲ καλεῖ ὁ ἡγεμόνας ἀποκρίθηκε, γιατί, ποιά ἀνάγκη ἔχει ἐκεῖνος ἀπὸ ἐμένα καὶ περισσότερο ποὺ εἶμαι χριστιανός.

 

Οἱ στρατιῶτες τὸν ἔδεσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος. Ἐκεῖνος τὸν προέτρεψε νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα. Ὁ ἅγιος τότε εἶπε πρὸς τὸν ἡγεμόνα μὲ πνευματικὴ ἀνδρεῖα «Μακάρι ἡγεμόνα καὶ ἐσὺ νὰ μποροῦσες νὰ ἀπαρνηθεῖς στὰ εἴδωλα καὶ νὰ προσέλθεις στὸ Χριστό».

 

Τότε ὁ ἡγεμόνας ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν βασανίσουν. Τοῦ τρύπησαν τοὺς ἀστραγάλους, τὸν ἐκαθήλωσαν μὲ σιδερένια καρφιὰ καὶ τὸν ἀνάγκασαν νὰ τρέχει μπροστὰ ἀπὸ ἅρμα ἀλόγων. Ἔτσι ἐμαρτύρησε ὁ Ἅγιος Κῶνον καὶ εἰσῆλθε στὴ χαρὰ τοῦ Κυρίου.

 

Ἀκούσαμε τὴ ζωὴ τῶν δύο Ἁγίων, ὅπου φέρνουν τὸ ἴδιο ὄνομα καὶ γιορτάζουν σήμερα, τοῦ Ὁσίου Κόνωνος τοῦ Ἐν Ἰσαυρίᾳ καὶ τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Κόνωνος τοῦ Κηπουροῦ. Τοῦ πρώτου ἡ Ἁγία Ζωὴ καὶ Πολιτεία ἔγινε αἰτία πλήθη εἰδωλολατρῶν νὰ ἔρθουν κοντὰ στὸ Χριστό, νὰ ἀσπαστοῦν τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ νὰ ζήσουν κατὰ τὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου. Τοῦ δὲ δευτέρου τὸ ἄπλαστο καὶ ταπεινὸ τοῦ χαρακτῆρος ἔγινε αἰτία καὶ αὐτοὶ ἀκόμα οἱ στρατιῶτες ποὺ ἦρθαν νὰ τὸν συλλάβουν, νὰ μεταστραφοῦν κατὰ κάποιο τρόπο, νὰ ἔρθουν καὶ αὐτοὶ στὴ χριστιανικὴ πίστη θαυμάζοντας τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἁπλότητα ποὺ δωρίζει ὁ Χριστὸς στοὺς ἀληθινούς του δούλους οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν τὸ Ἅγιο ὄνομά του.

 

Ἀλλὰ σήμερα ἑορτάζει καὶ ἕνας ἄλλος Ἅγιος ὅπως εἴπαμε, ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ὁ Ἐκ Ραψάνης. Ὁ βίος του εἶναι ἐν ὁ λίγης ἄγνωστος, μᾶλλον ἐν πολὺς ἄγνωστος, δὲν τὸν γνωρίζουν πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐλάχιστοι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἀκούσει γιὰ τὸν Ἅγιο Νεομάρτυρά Ἅγιο Γεώργιο τὸν Ἐκ Ραψάνης. Ἀκοῦστε ὅμως τὴν Ἁγία Ζωή του γιὰ νὰ καταλάβετε.

 

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ἀνῆκε σὲ ἀνώτερη κοινωνικὰ καὶ οἰκονομικὰ οἰκογένεια τῆς Ραψάνης. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Χατζηλάσκαρης καὶ ἦταν υἱὸς τοῦ Ἀναστασίου Ψάλτου. Δὲν εἶμαι γνωστὸ ὅμως ἂν τὸ Ψάλτου εἶναι ἐπώνυμο ἢ ἰδιότητα τοῦ Ἀναστασίου.

 

Ἡ μητέρα τοῦ Νεομάρτυρος εἶχε τὸ ὄνομα Σμαράγδα καὶ ἦταν θυγατέρα τοῦ Θεοδώρου του Σακελαρίδου. Σὲ κωνικὸ πῶμα παλαιᾶς πρὶν τὸ 1900 ἀργυρῆς λειψανοθῆκες ἡ ὁποία ἀντικατέστησε ἀκόμη παλαιότερη πρόχειρη καὶ ἁπλῆ κατασκευὴ εἶναι χαραγμένα μὲ μεγάλα κεφαλαῖα γράμματα ἀκριβῶς τὰ ἑξῆς.

 

«Ὁ ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΛΗΣΑΣ ΕΝ ΤΥΡΝΑΒΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1818 ΕΠΙ ΒΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΥΙΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΗΤΟΝ ΥΙΟΣ ΧΑΤΖΗ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ ΥΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΟΥ ΨΑΛΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ».

 

Δὲν εἶναι γνωστὸ ἂν εἶχε ἢ πόσα ἀδέλφια εἶχε ὁ Νεομάρτυς. Ὅμως ἡ παράδοση ὁμόφωνα παρουσιάζει τὸν Γεώργιο νὰ συνδέεται συγγενικὰ μὲ τὸν λογιότατο κληρικό της Ραψάνης Παπᾶ Χριστόδουλον Καραζήση ποὺ ἦταν οἰκονόμος. Μιλᾶμε γιὰ τὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴ Λάρισα.

 

Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Ραψάνη. Ἕνα πωλητήριο ἔγγραφο τοῦ 1852 τὸ ὁποῖο βρέθηκε μαζὶ μὲ ἄλλα ἔγγραφα στὴν παλαιὰ βιβλιοθήκη ποὺ φυλασσόταν στὴν παλαιὰ καὶ ἀρχοντικὴ οἰκία Καραβασίλη εἶναι ἀρκετὰ διαφωτιστικό. Σὲ αὐτὸ παρουσιάζεται ὁ ἐλάχιστος ἱερεὺς καὶ οἰκονόμος Χριστόδουλος Υἱὸς Χατζηβασιλείου Καραζήση καὶ Κερασίνης θυγατρὸς Παπᾶ-Ἀθανασίου Γεροπασχάλη νὰ νὰ πωλεῖ «πρὸς ἀνεψιὸν αὐτοῦ Βασίλειον Χαδούλη Γογούρα» κτήματα, τὰ ὁποῖα στὸ ἑξῆς «ὑπάρχουσιν... ἰδιοκτησίαι τοῦ ρηθέντος ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Βασιλείου ἀναπόσπαστοι τὲ καὶ ἀναφαίρετοι παρὰ πὰντὸς ἑτέρου κληρονόμου αὐτοῦ καὶ τῆς μακαρίτιδος συζύγου αὐτοῦ Μαρίας Α. Χατζηλασκάρεως...».

 

Ἀπὸ αὐτὸ συνάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι ὁ Νεομάρτυς εἶχε τοὐλάχιστον μία ἀδελφὴ τὴ Μαρία τὸν δὲ παπᾶ Κυρ Χριστόδουλο Καραζήση Γαμπρὸ ἀπὸ τὴν ἀδελφή του. Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμιστεῖ ὅτι τὴν ἐξ ἀγχιστείας σὲ αὐτὴ συγγένεια συμπλήρωσε ἡ πνευματικὴ γιατί ὁ Χριστόδουλος ὑπῆρξε διδάσκαλος τοῦ Γεωργίου. Μόνο δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς ποιά ὑπῆρξε πρώτη ἢ ἂν ἡ μία συγγένεια προκάλεσε τὴν ἄλλη.

 

Ὁ Γεώργιος παρουσιάζεται ἀπὸ τὴν παράδοση ὡς τρόφιμος καὶ ἀπόφοιτος τῆς ἀνωτέρου ἐπιπέδου Σχολῆς Ραψάνης, στὴν ὁποία χρημάτισε διδάσκαλος καὶ ὁ κυρ Χριστόδουλος Καραζήσης. Σύμφωνα μὲ τὶς ὑπάρχουσες πληροφορίες, ἡ ὀρεινὴ κωμόπολη τῆς Ραψάνης ἄκμαζε οἰκονομικὰ τὸν 18ο μ.Χ. αἰῶνα, ὅπως καὶ ὁ Τύρναβος καὶ τὰ Ἀμπελάκια. Εἶχε βιομηχανία, ἔκανε ἐξαγωγὴ ἐξαίρετου κρασιοῦ καὶ ἀποτελοῦσε πόλο ἕλξεως γιὰ τὰ γύρω χωριὰ τοῦ κάτω Ὀλύμπου.

 

Ἐνῷ λοιπὸν ὑπῆρχαν οἱ οἰκονομικὲς προϋποθέσεις, ὁ λογιότατος καὶ ἰδιαίτερα δραστήριος Ἐπίσκοπος Πλαταμῶνος καὶ Λυκοστομίου Διονύσιος, ὁ ὁποῖος θεμελίωσε καὶ προστάτευσε καὶ τὴ σπουδαία Σχολὴ στὰ Ἀμπελάκια, προέβη στὴν ἵδρυση καὶ τῆς ἐν λόγῳ Σχολῆς στὴ Ραψάνη τὸ ἔτος 1767 μ.Χ. Ὀνομαστὸ ὑπῆρξε τὸ πνευματικὸ αὐτὸ Ἵδρυμα. Στὴν ἀκμή του συγκρινόταν μὲ τὶς Σχολές των Μηλέων, τῆς Ζαγοράς, τῶν Ἀμπελακίων, τοῦ Τυρνάβου κ.α. Σὲ αὐτὴ μαθήτευσαν καὶ ὁ Βασίλειος ὁ Ραψανιώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄριστους μαθητὲς στὴν Ἀθωνιάδα Ἀκαδημία (1753 - 1758 μ.Χ.) τοῦ Εὐγενίου Βούλγαρη καὶ ὁ Ἰωνᾶς Σπερμιώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς διακεκριμένους δασκάλους ἐκείνης τῆς ἐποχῆς καὶ περιζήτητος γι' αὐτὸ στὴ Μακεδονία καὶ στὴ Θεσσαλία καὶ ἄλλοι. Κατὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ λίγο πρὶν ἀπὸ αὐτή, σταμάτησε νὰ λειτουργεῖ ἡ Σχολὴ καὶ ἐπαναλειτούργησε τὸ 1830 μ.Χ.

 

Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι ὁ Νεομάρτυς ἄθλησε τὸ 1818 μ.Χ., θὰ πρέπει νὰ συμπεράνουμε μὲ ἀσφάλεια ὅτι ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴ Σχολὴ τὸ 1815 - 16 μ.Χ. Ἀφοῦ ἀποφοίτησε ὁ Γεώργιος ἀπὸ τὴ Σχολή, ἀσκοῦσε στὴν γενέτειρά του τὸ ἐπάγγελμα τοῦ γραμματοδιδασκάλου μὲ ζῆλο ἔνθεο καὶ νεανικὸ σφρίγος, ἐμπνέοντας τοὺς νεαροὺς μαθητές του καὶ δημιουργῶντας στὶς ἀδιαμόρφωτες ψυχές τους ζωηρὰ ἱερὰ καὶ ἐθνικὰ βιώματα.

 

Ἀναφέραμε πρὶν ὅτι ἡ Ραψάνη ἀποτελοῦσε πόλο ἕλξεως γιὰ τὰ χωριὰ τοῦ κάτω Ὀλύμπου. Αὐτὸ συνέβαινε γιὰ πολλὲς δεκαετίες μέχρι καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου μ.Χ. αἰῶνα. Καὶ βέβαια ὄχι μόνο γιὰ τὴν ὑλικὴ εὐπορία καὶ τὴν ἐμπορικὴ καὶ βιομηχανική της κίνηση, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πνευματική της ἄνθηση καὶ καλλιέργεια τῶν γραμμάτων, ὅπως ἐλέχθη. Ἀποτελοῦσε ἀφορμὴ καυχήσεως γιὰ ἕνα γονέα νὰ ἀποστέλλει γιὰ σπουδὲς τὸν υἱό του στὴ Ραψάνη. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, γιὰ τὴν ὁποία κάνουμε λόγο, τὰ παραποτάμια χωριὰ τῆς περιοχῆς κατοικοῦνταν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ Ὀθωμανούς, ποὺ συναλλάσσονταν, μέχρι καὶ συνδέονταν ἀκόμη σὲ περιορισμένη βέβαια κλίμακα, μὲ Ἕλληνες Χριστιανούς.

 

Ἕνας ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, κάτοικος τῆς κωμοπόλεως Δερελὶ (Γόννοι) καὶ οἰκογενειάρχης, ἐπιθυμῶντας ὁ υἱός του νὰ τύχει ἀξιόλογης παιδείας, τὸν ἀπέστειλε οἰκότροφο σὲ φίλο του ποὺ διέμενε στὴ Ραψάνη. Ἄρχισε ἔτσι τὸ τουρκόπουλο νὰ παρακολουθεῖ καὶ νὰ μαθαίνει τὰ στοιχειώδη γράμματα μαζὶ μὲ τὰ ἑλληνόπουλα, στὰ πόδια τοῦ γραμματοδιδάσκαλου Γεωργίου. Ὁ μικρὸς Ἀγαρηνὸς προσαρμόστηκε σύντομα στὸ κλίμα τοῦ σχολείου καὶ συναγωνιζόταν τοὺς συμμαθητές του, ἐνθαρρυνόμενος καὶ ἀπὸ τὸν διδάσκαλό του, ἴσως τυγχάνοντας ἀπὸ ἐκεῖνον καὶ ἰδιαίτερης φροντίδας, διότι ἔβλεπε φαίνεται ὁ Γεώργιος, ὁ διδάσκαλος, ὅτι αὐτὸ τὸ παιδὶ εἶχε ὀξύνη νοός, ἔπαιρνε τὰ γράμματα καὶ ταυτόχρονα ἦταν πολὺ δεκτικὸ σὲ ὅ,τι ἄκουγε ἀπὸ τὸν δάσκαλό του.

 

Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι αἰῶνες πρὶν ἡ ἑλληνικὴ παιδεία μὲ δυσκολία διαχωριζόταν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ κατήχηση, ὁ μικρὸς ἀλλοεθνής, συγχρόνως πρὸς τὴν ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση, λίγο-λίγο ἀλλὰ σταθερά, ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ ζωή. Πάντα δηλαδὴ οἱ Ἕλληνες εἶχαν μέσα στὴν παράδοσή τους, στὰ σχολεῖα ποὺ πήγαιναν οἱ ἑλληνόπαιδες, στὰ παιδιὰ δηλαδὴ τῶν Ἑλλήνων, νὰ μαθαίνουν καὶ τὰ κοσμικὰ γράμματα, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὰ ἐκκλησιαστικὰ γράμματα. Νὰ ἀκοῦνε δηλαδὴ γιὰ τὸ Θεό, γιὰ τοὺς Ἁγίους, γιὰ τὴν χριστιανική μας πίστη, τὰ δόγματα, τὰ μυστήρια μᾶς καὶ νὰ κατοικοῦν σχετικῶς, ἀνάλογα μὲ τὸ ποῦ θὰ πήγαιναν καὶ πόσο χρονῶν ἦταν.

 

Ἔτσι λοιπὸν ἔγινε καὶ σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση. Ὁ Γεώργιος, ἔχοντας ἤδη ὁ ἴδιος μιὰ πνευματικὴ ζωὴ καὶ ὄντας ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας, δίδασκε στοὺς μαθητές του ὄχι μόνο τὴ θύραθεν παιδεία, τὰ γράμματα δηλαδή, τὰ ἑλληνικά, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ τὰ ἱερὰ γράμματα. Καὶ συνεπῶς, τὸ Τουρκόπουλο ἐκεῖνο ποὺ εἶχε ἔρθει, ἄκουγε καὶ μάλιστα θαύμαζε τὸν διδάσκαλό του, τὸν ὁποῖο ἀγαποῦσε ἰδιαίτερος.

 

Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι αἰῶνες πρίν, σὲ αὐτὸ ἀσφαλῶς καὶ ἀποφασιστικὰ συνέλαβε καὶ ἡ προσωπικότητα τοῦ διδασκάλου. Συνέλαβε ὅμως καὶ ἡ γοητεία τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀκολουθιῶν, τὶς ὁποῖες ὡς αὐτοπρόβλητος κατηχούμενος ζήτησε ὁ μικρὸς Ἀγαρηνὸς νὰ παρακολουθεῖ. Ἀλλὰ ἡ σημειούμενη ἀλλαγὴ τοῦ μικροῦ Ἀγαρηνοῦ στὰ φρονήματα, τὶς πεποιθήσεις καὶ τὰ ἤθη, δὲν ἦταν φυσικὰ δυνατὸ νὰ μείνει ἀπαρατήρητη.

 

Ἀρχικὰ ἀντέδρασε τὸ οἰκογενειακό του περιβάλλον, ὅπου ὅταν πήγαινε γιὰ διακοπὲς στὸ Δερελὶ καὶ στὴ συνέχεια στὸ συγγενικὸ καὶ εὐρύτερο κύκλο γινόταν αἰσθητὴ ἡ μεταβολή. Κάτι ποὺ ἐδημιουργοῦσε ἀνησυχίες καὶ ἐρέθιζε τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀλλὰ ἡ πρόκληση ἔγινε ἀκόμα μεγαλύτερη καὶ ἡ δυσφορία τῶν Ἀγαρηνῶν ἀφόρητη, ὅταν μὲ τὸν καιρὸ ὁ μικρὸς καὶ αὐθόρμητος προσήλυτος ὄχι μόνο ἐκφραζόταν μὲ ἐκτίμηση γιὰ τὰ ἱερὰ τῶν Ρωμιῶν, ἀλλὰ καὶ ἀντιδιαστέλλοντας αὐτὰ πρὸς τὰ ἀντίστοιχα τῶν Ὁμοεθνῶν του, ὑποτιμοῦσε τὰ ἱερὰ τῶν Μωαμεθανῶν καὶ τὰ περιφρονοῦσε.

 

Ὅπως ἦταν ἑπόμενο, ὅσοι ἐξοργίστηκαν ἀναζήτησαν τὸν ἔνοχο τῆς προσβολῆς. Ποιός ἦταν ἐκεῖνος ποὺ μετέτρεψε τὸ Τουρκόπουλο καὶ τὸ κατήχησε νὰ γίνει χριστιανός. Τὸν ἐντόπισαν στὸ σχολεῖο της Ραψάνης, τὸ Γεώργιο τὸν διδάσκαλο δηλαδή, τὸν ἔσυραν δέσμιο γιὰ τὰ περαιτέρω στὸ Τύρναβο, ὅπου ἀπὸ τὸ 1811 εἶχε τὴν ἕδρα του ὁ διορισμένος σατράπης τῆς Θεσσαλίας, Βελὴς Πασᾶς ἢ ὡς τοῦ Ἀλὴ Πασᾶ του Τεπελενλή, ἀφοῦ ἡ ψηλὴ πύλη τὸν μετέθεσε ἐκεῖ ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο.

 

Ἡ κατηγορία ἐναντίον τοῦ κατηγορουμένου ἦταν συγκεκριμένη, σαφὴς καὶ σύμφωνα μὲ ὅσα ἴσχυαν στοὺς Ὀθωμανοὺς βαρύτατη. Ἀπόπειρα ἐκ χριστιανισμοῦ μουσουλμανόπαιδος. Αὐτὸ καὶ μόνο ἀνεξάρτητα τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προσπάθειας, συνεπαγόταν ἀνελέητη κατὰ δίκη σὲ μαρτυρικὸ θάνατο.

 

Στὸν Τύρναβο εἶχε τὴν ἕδρα του τὸ στρατοδικεῖο τῆς περιοχῆς. Δὲν εἶμαι ἐν τούτοις γνωστὸ ἂν τὸν Γεώργιο τὸν ἐδίκασε στρατοδίκης, προσωπικὰ ὁ Βελὴς Πασᾶς, ἢ κάποιος ἄλλος δικαστὴς ἢ δικαστήριο μὲ πολυμελῆ σύνθεση, ὅπως καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Γεδεῶν, τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Ὁσιομάρτυρος Γεδεῶν του Καρακαλινοῦ, ποὺ ἐμαρτύρησε τὸ ἴδιο ἔτος στὸ Τύρναβο. Γνωστὸ εἶναι ὅτι ἡ διαδικασία ἦταν σύντομη καὶ τελεσίδικη.

 

Ἡ ἀπόφαση δὲν ἦταν ἡ προβλεπόμενη καὶ ἡ συνηθισμένη σὲ παρόμοιες ἀφορμές. Ἐκτέλεση διὰ βασανισμοῦ. Συγκεκριμένα ὁ Νεομάρτυς Γεώργιος ἀποκεφαλίστηκε, ἀφοῦ προηγουμένως ὑπέστη πολλὰ καὶ ποικίλα ὀδυνηρότατα μαρτύρια.

 

Ἀκοῦστε ἕναν δάσκαλο, ὁ ὁποῖος ἔκανε τὸ καθῆκον του μὲ συνέπεια καὶ ἐπειδὴ δίδασκε στὰ παιδιά του τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τ' ἄκουγε τὸ Τουρκόπουλο καὶ προφανῶς προσπαθοῦσε νὰ συγκρίνει τὴ δική του πίστη μὲ τὴν πίστη τῶν Ἑλλήνων, πόσο πολὺ τὸν βασάνισαν οἱ Τοῦρκοι. Τὸν ἔκλεισαν σὲ πυρακτωμένο λουτρό, γυμνὸ ἀπὸ τὸ κεφάλι μέχρι τὰ πόδια. Τὸν ἐτρύπησαν μὲ σιδερένια νύχια.

 

Τοῦ ἐκάρφωσαν τὰ πόδια σὲ πέταλα. Τὸν διαπόμπευσαν σὲ ὅλο τον Τύρναβο. Τὸν ἐκάρφωσαν σὲ τετράγωνο στῦλο, ἴσως τὸ ὕψος μὲ τὸ μάρτυρα καὶ ἀφοῦ τὸν περιτύλιξαν μὲ σχοινιὰ βουτηγμένα στὴν πίσσα, στὴν ἄφθα, (ἀκάθαρτο πετρέλαιο) καὶ σὲ ἄλλα ἐλαιώδη καὶ οἰνοπνευματώδη ὑγρὰ τὸν παρέδωσαν στὴ φωτιά.

 

Ὅμως μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐνίσχυση τοῦ Ἁγίου ὁ μάρτυρος δὲν ἔπαθε τίποτα. Στὶς ἱστορήσεις τῶν εἰκόνων παρουσιάζονται συμπληρωματικὰ καὶ ἄλλες κοινὲς βασανισμῶν. Στραγγαλισμοί, ἐξαρθρώσεις, χτυπήματα μὲ τὸ σπαθὶ μέχρι καὶ τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιοῦ πάνω στὸ γυμνὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος.

 

Στὶς ἱστορήσεις τῶν εἰκόνων ἐπίσης παρουσιάζεται ὁ ἀθλητὴς τῆς Πίστεως Γεώργιος ἔχοντας τὸ κεφάλι στοὺς ὤμους νὰ μεταφέρεται πρὸς ἐνταφιασμό. Παρουσία κάποιου ἱερέα ὀνόματι Δημητρίου ποὺ θυμιάζει καὶ ὁ ὁποῖος εἶχε προσκληθεῖ καὶ διαταχθεῖ εἰδικὰ γιὰ τὸ λόγο αὐτό. Σύμφωνα μὲ ἄλλη παράδοση ὁ Νεομάρτυς ἀποκεφαλίζεται προτοῦ προλάβει νὰ πεθάνει ἀπὸ τὰ μαρτύρια ποὺ ἤδη εἶχαν γίνει.

 

Σὲ αὐτὸ συνηγορεῖ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι μεταξὺ τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου δὲν ὑπάρχει Ἁγία Τοῦ Κάρα ἀφοῦ ἐξαφανίστηκε ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνούς. Τὸ ἔτος τῆς ἀθλήσεως τοῦ Νεομάρτυρος Γεωργίου εἶναι τὸ 1818. Τότε ὁ Ἅγιος εὑρισκόταν στὸ εἰκοστὸ τοὐλάχιστον ἔτος τῆς ἡλικίας του.

 

20 χρονῶν μαρτύρησε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα ὑποδηλώνεται ὅτι ἡ ἀρχὴ τοῦ μαρτυρίου ἔγινε σὲ κάποιο διοικητικὸ κτίριο στὸν Τύρναβο. Ἴσως ὅπως καὶ τοῦ ὁ Ὁσιομάρτυρος Γεδεῶν ἐπὶ τοῦ ἡγεμόνος Παλάτειον.

 

Ἀκολούθως καὶ ἐπειδὴ τῆς ἀνωτέρω βασάνοις οὐκ ἂν ἔδωκε, ὁ Γιῶργος, δι' ἐπιταγῆς τοῦ βαλὶ Βασὰν καὶ δι' ὅλου του Τυρνάβου, Πομπευθεῖς καὶ τοῦ ποταμοῦ Τιταρησίου, Περαιωθεῖς, ὁδηγήθηκε στὴ δεύτερη καὶ σκληρότερη φάση τῶν βασανιστηρίων του. Γι' αὐτὸ καὶ ἦταν ἄλλοι δήμιοι ἐκεῖ, Ὁ Ἀγᾶς Σερβάνι. Ἀπὸ τὰ παλαιότατα χρόνια μέχρι καὶ σήμερα, ἀπὸ τὴ μεριὰ τοῦ Τιταρησίου ποταμοῦ ὑπῆρχαν στρατῶνες.

 

Ἐκεῖ λοιπὸν καὶ κοντὰ στὴ μακρὰ γέφυρα ἄθλησε καὶ ἐνταφιάστηκε ὁ Νεομάρτυς Γιῶργος. Ἡ ἄποψη αὐτὴ ἐνισχύεται καὶ ἀπὸ τὸ λόγο, ὅτι καὶ στὶς δύο τῆς ἱστορήσεις καὶ στὶς Ἅγιες εἰκόνες, στὰ πόδια τοῦ Ἁγίου, εἰκονίζεται γιὰ λόγο γέφυρα. Τὴν πρώτη ἤδη νύχτα, εἶδαν οἱ Τοῦρκοι, σκοποὶ τῶν στρατώνων, «οὐρανομήκη» στήλη φωτὸς ποὺ ἐσημάδευε τὸν τάφο τοῦ μάρτυρος.

 

Τὴν ἑπόμενη ἐνημέρωσαν γι' αὐτὸ τοὺς προϊσταμένους τους. Ἐκεῖνοι καὶ μὲ τὰ ἴδια τὰ μάτια τους διαπίστωσαν τὴν φωτοφάνεια καὶ κατὰ τὴν δεύτερη νύχτα καὶ ἀνέφεραν σχετικὰ τὴν ἑπόμενη στὸν Βελὴ πασᾶ, τὸν ὁποῖο καὶ προκαλοῦσαν, ἐὰν ἐπιθυμοῦσε, νὰ διαπιστώσει καὶ προσωπικὰ τὸ ἐξαίσιο φαινόμενο..

 

Ἐκεῖνος ὁ ὑπερφίαλος, ἀφοῦ ἀπαξίωσε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε νὰ προσκληθοῦν τὸ συντομότερο στὴ Ραψάνη οἱ συγγενεῖς τοῦ Νεομάρτυρος, νὰ ξεθάψουν καὶ νὰ παραλάβουν τὸ ἱερὸ σκήνωμά του, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καὶ ἔγινε.

 

Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρό, μὲ πολλὴ εὐλάβεια καὶ κατάνυξη, τὰ Ἅγια Λείψανα μετακομίσθηκαν ἀπὸ τὸ κοιμητήριο τῆς Ραψάνης, τὸ ὁποῖο ἦταν στὸ χῶρο γύρω ἀπὸ τὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὴν εὐρύτερη ἀρχοντικὴ οἰκεία Καραζήση ποὺ εὑρισκόταν κοντά.

 

Ἐκεῖνος ὁ ὑπερφίαλος, ἀφοῦ ἀπαξίωσε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε νὰ προσκληθοῦν τὸ συντομότερο στὴ Ραψάνη οἱ συγγενεῖς τοῦ Νεομάρτυρα, νὰ ξεθάψουν καὶ νὰ παραλάβουν τὸ ἱερὸ σκήνωμά του, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο καὶ ἔγινε.

 

Ἐκεῖ βρίσκονται μέχρι σήμερα θησαυρισμένα σὲ εἰδικὰ γι' αὐτὸ τὸν σκοπὸ ἀφιερωμένο δωμάτιο, τὸ ὁποῖο φωτίζεται ἀπὸ ἄσβεστο καντήλι μὲ ἱλαρὸ φῶς καὶ εἶναι προσιτὸ σὲ κάθε εὐλαβῆ προσκυνητή.

 

Πραγματικὰ ἐφαρμόστηκαν πλήρως καὶ οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοὺς ὁποίους ἔγραψε στὸ νέο μαρτυρολόγιο καὶ τοὺς ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς νεομάρτυρες. «Τὰ Τίμια Λείψανα σᾶς θὰ δοξάσει ὁ Θεὸς ἐδῶ κάτω εἰς τὴν γῆ ἢ μὲ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ φωτὸς ἢ καὶ μὲ ἄλλα σημεῖα καὶ θαύματα καθὼς ἤθελε κρίνει ἡ Θεία Δικαιοσύνη Του. τὸ ὀλιγώτερον ὀλιγώτερον θέλει τὰ τιμήση μὲ τὴν παρὰ τῶν Χριστιανῶν προσκύνησιν καὶ εὐλάβειαν...»

 

Ἀκούσαμε τώρα καὶ τὸ συναξάρι τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Γεωργίου του Ἐκ Ραψάνης ποὺ ἔζησε ἐκεῖ στὴν περιοχὴ τῆς Λαρίσης στὸν Τύρναβο. Εἴδαμε πὼς ἐκεῖνος ὁ διδάσκαλος νέο παιδὶ 20 ἐτῶν ποὺ ἐκτελοῦσε μὲ τόσο ζῆλο καθήκοντά του βρῆκε αὐτὸν τὸν μαρτυρικὸ θάνατο καὶ τὸν ὑπέμεινε γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ καταλάβαμε πὼς ἡ ἐκκλησία μας δὲν στολιζόταν μόνο τὴν ἀρχαία ἐποχὴ μὲ τὸ αἷμα τῶν Ἁγίων Μαρτύρων ἀλλὰ καὶ τὰ νεότερα χρόνια εἶναι ποὺ στολίζεται πάλι μὲ τὰ αἵματα τῶν νεοτέρων Ἁγίων της τῶν λεγομένων Νεομαρτύρων.

 

Οἱ Ἅγιοι ποὺ γιορτάζουν σήμερα νὰ εἶναι ἡ βοήθειά μας σὲ ὅλους ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Καλή σας ἡμέρα. 

Ἀπολυτίκιον  Ἅγιου Κόνων του Ἴσαυρου.

 

Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἐνδεδυμένος σοφέ, τὸ κράτος διέλυσας, τῆς ἀσεβείας στερρῶς, ἐκλάμπων τοῖς θαύμασιν· ὅθεν πεφοινιγμένος, ταῖς ῥοαῖς τῶν αἱμάτων, Κόνων Ὁσιομάρτυς, τὸν Δεσπότην δοξάζεις, τὸν παρέχοντα ἡμῖν διὰ σοῦ, χάριν καὶ ἔλεος.

 

Κοντάκιον. 

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Ἀγγελικῆς ἀξιωθεὶς ὀπτασίας, τὴν ἐν Χριστῷ μεμυσταγώγησαι πίστιν, καὶ τῶν θαυμάτων εἴληφας τὴν δύναμιν σοφέ·ὅθεν καθυπέταξας, τὴν ὀφρὺν τῶν δαιμόνων, καὶ τῆς πλάνης ἔσβεσας, ἐναθλήσας τὴν φλόγα. Ὁσιομάρτυς Κόνων Ἀθλητά, ἐξευμενίζου, ἡμῖν τὸν Φιλάνθρωπον.

 

Μεγαλυνάριον.

Βίον καθαρώτατον γεωργῶν, χαίρων προσελάβου, ὡς βασίλειον στολισμόν,  ἄθλησιν τὴν θείαν, Ὁσιομάρτυς Κόνων, ἀνθ’ ὧν διπλοῦν ἐδέξω, θεόθεν στέφανον.