ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2025

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατές, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 18 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Λέοντος, Πάπα Ρώμης, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγάλους πατέρες τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ 5ου αἰῶνα, ὅταν ἤδη ἡ Ρώμη ἦταν ὀρθόδοξη καὶ ὅλη ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία καὶ οἱ Ἅγιοι ἐκεῖνοι οἱ Πατριάρχες τῆς Ρώμης, οἱ Πᾶπες ἐκεῖνοι ἀποτελοῦσαν πρότυπα ἀρετῆς καὶ μάλιστα πρότυπα ὁμολογίας ὀρθοδόξου πίστεως.

 

Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπισκόπους ὅπου ἡ ὁμολογία τῆς πίστεώς του θὰ ἔπαιζε καθοριστικὸ ρόλο καὶ γιὰ τὴν πίστη ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἔχοντας τιμὴ καὶ κατὰ κάποιο τρόπο ἐμπιστοσύνη εἰς τὸν Πατριάρχη τῆς Ρώμης, τῆς Παλαιᾶς Ρώμης καὶ ἰδιαίτερο σεβασμὸ θεωροῦσαν πὼς ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θὰ ἔλεγε τὴν ἐποχὴ ἐκείνη μέσα εἰδικὰ ἀπὸ τὶς ἀρετὲς ποὺ στόλιζαν τοὺς Ἁγίους ἐκείνους ἀνθρώπους θὰ ἦταν καὶ ἡ πίστη τῆς καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Ἅγιος Λέοντας τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ποὺ ἔζησε τὸν 5ο αἰῶνα καθὼς ἡ Ἐκκλησία μαστιζόταν ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ μονοφυσιτισμοῦ ἔκανε τὰ πάντα ὥστε νὰ βοηθήσει νὰ ἑδραιωθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση. Εἶναι γνωστὴ ὅπως θὰ δοῦμε καὶ στὴ συνέχεια μία ἐπιστολὴ ἡ ὁποία εἶχε γράψει τότε ἀπευθυνόμενος πρὸς ὅλη τὴν Ἐκκλησία μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία διασάφιζε τὸ δόγμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιὰ τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ ἑνωμένες σὲ ἕνα πρόσωπο.

 

Γιὰ νὰ ἀκούσουμε ὅμως τὴν Ἁγία Βιωτὴ καὶ Πολιτεία τοῦ Ἁγίου Λέοντος τοῦ Α' τοῦ Πάπα Ρώμης. Κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἐκκλησία τῆς Δύσεως βρισκόταν σὲ κοινωνία μὲ τὴν ἀδιαίρετη Ἐκκλησία ὁ Πάπας τῆς Ρώμης ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Παλαιᾶς Πρωτεύουσας τῆς Αὐτοκρατορίας καὶ Πατριάρχης τῆς Δύσεως ἀπολάμβανε κάποιας ἰδιαιτέρας ὑπεροχῆς στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία καὶ θεωρεῖτο ἀπὸ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ὡς κατ' ἐξοχὴν θεματοφύλακας στὶς ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ ὕπατος διαιτητὴς σὲ δογματικὰ θέματα. Ἔχοντας ἀναλάβει τὸν Ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Ρώμης σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς κρισιμότερες ἐποχὲς τῆς ἱστορίας, ἐποχὴ ποὺ εἶδε τὴν κατάρρευση τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τὴν Ἐκκλησία νὰ ἀπειλεῖται πανταχόθεν ἀπὸ αἱρετικούς, ὁ Ἅγιος Λέων διακήρυξε τὸ δόγμα τῆς ἀληθείας καὶ μερίμνησε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑνότητος τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας.

 

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ δικαίως θυμᾶται σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ὡς ὁ Ἅγιος Λέων ὁ Μέγας. Γεννήθηκε στὴ Ρώμη ἀπὸ εὐγενῆ οἰκογένεια Τοσκανικὴς καταγωγῆς. Εἰσῆλθε νωρὶς στὸν κλῆρο καὶ δὲν ἄργησε νὰ λάβει τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιδιακόνου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης καὶ ὡς ἐκ τούτου συμμετεῖχε ἐνεργὰ στὶς ἐκκλησιαστικὲς ὑποθέσεις καὶ τὶς δογματικὲς ἔριδες τῆς ἐποχῆς.

 

Βρισκόταν σὲ ἀποστολικὴ περιοδεία στὴ Γαλατία ὅταν πληροφορήθηκε τὸ θάνατο τοῦ Πάπα Κελεστίνου καὶ ὅτι εἶχε ἐν ἁγνείᾳ του ἐκλεγμένη ὁμοφώνως ἀπὸ τὸν λαὸ διάδοχος του. Κατὰ τὴν ἐνθρόνισή του τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 440 καὶ κάθε χρόνο ἔκτοτε στὴν ἐπέτειό της ὁμολογοῦσε στὶς ὁμιλίες του ὅτι τὰ ὑψηλά του καθήκοντα τοῦ προκαλοῦσαν τρόμο καὶ δέος καὶ ὅτι ἐμπιστευόταν ἀποκλειστικὰ στὴ Θεία Χάρη γιὰ τὸν χειρισμὸ τοῦ πηδαλίου τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὄντως ἦταν βαρὺ τὸ καθῆκον ποὺ εἶχε ἀναλάβει.

 

Ἡ Δυτικὴ Αὐτοκρατορία βρισκόταν ὑπὸ τὴν συνεχῆ ἀπειλὴ τῶν Βαρβάρων καὶ ἐπιπλέον εἶχε διαβρωθεῖ ἀπὸ τὴ διαφθορὰ τῶν ἠθῶν. Οἱ δὲ ἐκκλησίες σπαράσσονταν ἀπὸ αἱρέσεις καὶ ἐγκατέλειπαν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν ἄγνοια καὶ στὸν ἔκκλητο βίο. Συνδυάζοντας θαυμαστὰ τὴν αὐστηρότητα μὲ τὴ συμπόνια, ὁ Ἅγιος Λέων ξεκίνησε ἀπὸ τὸ ἔργο τῆς Ἀναγέννησης τοῦ Κλήρου καὶ τῆς Ἀποκατάστασης τῆς Εὐταξίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Σικελίας, οἱ ὁποῖες μόλις πρόσφατα εἶχαν ὑποστεῖ ἐπιδρομὲς τῶν Βαρβάρων.

 

Στὸ ἑλληνικό, ποὺ ἀνῆκε τότε στὴ δικαιοδοσία τῆς Ρώμης, ἑδραίωσε τὸ κῦρος τοῦ Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, ἐνῷ στὴν Ἐκκλησία των Γαλατιῶν ἀποκατέστησε τὸ σεβασμὸ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱεραρχία. Μὲ διορατικότητα ἀποκάλυπτε τὶς μηχανορραφίες τῶν αἱρετικῶν Μανιχαίων καὶ ἔδινε στοὺς ἐπισκόπους καὶ στοὺς ἱερεῖς τὸ παράδειγμα τοῦ καλοῦ ποιμένος μὲ τὸν ἄμεμπτο βίο του, μὲ τὴν φροντίδα ποὺ ἔδειχνε στὴν ὀργάνωση τῆς Θείας Λατρείας, μὲ τὶς εὔγλωττες καὶ ψυχοφελεὶς ὁμιλίες του, μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν ἑορτῶν τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους, οἰκοδομοῦσε πνευματικὰ τὸ λαό, ἑρμηνεύοντας τὰ μυστήρια τῆς πίστεως καὶ τὸν προέτρεπε νὰ πολιτεύεται σύμφωνα μὲ τὶς εὐαγγελικὲς ἀρχές. Πέρα ἀπὸ τὴν ποιμαντικὴ αὐτὴ δραστηριότητα, ὁ Ἅγιος Λέων διακρίθηκε κυρίως στὸ δογματικὸ πεδίο καὶ γιὰ τὸν ἀγῶνα του αὐτὸ ἀξιώθηκε τιμὲς καὶ εὔσημα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

 

Ὅταν συνεπεία τῶν ραδιουργιῶν τοῦ αἱρετικοῦ Εὐτυχοῦς, ποὺ ὑπέθαλπε ὁ ἰσχυρὸς Ὑπουργὸς Χρυσάφιος ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Ἐφέσου, ἡ ὁποία δικαίως χαρακτηρίστηκε ληστρικὴ ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Ἅγιο Λέοντα, καταδίκασε τὸν Ἅγιο Φλαβιανό, ὁ Πάπας, μόλις τὸ πληροφορήθηκε, ἔσπευσε νὰ ἀποδοκιμάσει μὲ ὅλο τὸ κῦρος του τὸ γεγονὸς καὶ συγκάλεσε Σύνοδο Ἐπισκόπων τῆς Δύσεως, μὲ σκοπὸ νὰ ἀκυρώσει τὰ πρακτικὰ τῆς παράνομης συνόδου καὶ νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἀληθινὴ πίστη ὡς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα, πρὶν ἀκόμη τὴ ψευδοσύνοδο τῆς Ἐφέσου, ὁ Ἅγιος Λέον εἶχε ἀπευθύνει θαυμαστὴ ἐπιστολὴ στὸν Πατριάρχη Φλαβιανό, στὴν ὁποία ἀφοῦ ἐξέθεσε μὲ πλήρη ἐνάργεια τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας στὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ, ἔγραφε τὰ παρακάτω. Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Λέοντος εἶναι ἕνα κειμήλιο μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἕνα θεολογικὸ μνημεῖο, διότι μέσα σὲ αὐτὴν περιγράφεται ἡ ἀποστολικὴ πίστη καὶ ἡ πίστη τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἢ στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ.

 

Καὶ μάλιστα θὰ ἀκούσουμε στὴ συνέχεια τὸ πόσο Λέοντας ὁ Ἅγιος αὐτὸς Ἐπίσκοπος κατέγραψε αὐτὴν τὴν ἐπιστολή. Δὲν κάθισε μόνος τοῦ ἁπλῶς νὰ σκεφτεῖ πέντε πράγματα, νὰ τὰ καταγράψει καὶ νὰ τὰ ἀποστείλει, ἀλλὰ δεόμενος μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία στὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους νὰ μεσιτεύσουν καὶ νὰ πρεσβεύσουν πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ νὰ γράψει ἐκεῖνα ποὺ ἔπρεπε γιὰ τὴν οἰκοδομὴ ὅλου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ἔγραφε «Ὡς ἐκ τούτου ἀφοῦ διασώζεται ἡ ἰδιώτης τῆς κάθε μιᾶς ἀπὸ τὶς δύο φύσεις ποὺ συνυπάρχουν στὸ ἕνα πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν θεότητα μὲν ἀνελήφθη ἢ ταπεινότης, ἀπὸ τὴν δύναμη ἢ ἀδυναμία, ἀπὸ τὴν ἀθανασία ἡ θνητότης καὶ ἡ Θεία Φύσης ἑνώθηκε μὲ τὴν παθητὴ γιὰ νὰ ἐξοφληθεῖ τὸ χρεοστούμενο χρέος τῆς φύσεώς μας.

 

Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτὸ καὶ γιὰ νὰ εἶναι κατάλληλο γιὰ τὴν ἴασή μας, ὁ ἕνας καὶ αὐτὸς μεσίτης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός, κατέστη δυνατὸ νὰ ἀποθάνει ἐν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσῃ παραμένοντας ἐν τῇ Θείᾳ Φύσῃ ἀθάνατος ἐτέχθη ἀκαίρεως στὴν φύση Του ὡς ἀληθινὸς ἄνθρωπος καὶ τέλειος Θεός, συνδυάζοντας ἐν ἑαυτὸ ὅλα τὰ θεϊκά Του καὶ ὅλα τὰ ἀνθρώπινά μας γνωρίσματα, διότι προσέλαβε δουλικὴ μορφὴ τοῦ ἀνθρώπου δηλαδή, χωρὶς ρίπο ἁμαρτήματος, αὐξανόμενος κατὰ ἀνθρώπων καὶ χωρὶς ταυτόχρονα νὰ μειώνει τὴν θεότητα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἡ κένωσή Του, ἐκείνη, διὰ τῆς ὁποίας ὁ ἀόρατος παρουσιάστηκε ὁρατὸς καὶ ὁ ποιητὴς καὶ δεσπότης τῶν ὅλων θέλησε νὰ γίνει ὅπως ἕνας ἄνθρωπος ἦταν συγκαταβατικὸ ἀποτέλεσμα τῆς εὐσπλαχνίας του καὶ ὄχι ἀσθένεια τῆς δυνάμεώς του. Λέγει καὶ ἄλλα πράγματα μέσα, πολὺ δογματικὰ ἡ ἐπιστολή, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσα τώρα νὰ σᾶς τὰ διαβάσω ὅλα. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖο ἀξίζει νὰ προσέξουμε γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο θεολογούσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐκείνης τῆς ἐποχῆς, καὶ τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως, εἶναι τὸ ἑξῆς.

 

Λέγεται ὅτι ὁ Ἅγιος Λέων ἔγραψε τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ ἐμπνευσμένος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μετὰ ἀπὸ πολλὲς ἡμέρες νηστείας, ἀγρυπνίας καὶ προσευχῆς καὶ ὅτι ἀφοῦ τὴ συνέταξε τὴν ἀπόθεσε πάνω στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Πέτρο ἐκλιπαρῶντας τὸν κορυφαῖο τῶν Ἀποστόλων νὰ διορθώσει σὲ αὐτὴν κάθε σφάλμα ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε παρεισφρήσει ἐξ αἰτίας ἀνθρώπινης ἀδυναμίας. Μετὰ 40 ἡμέρες ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος ἐμφανίστηκε μπροστά την ὥρα τῆς προσευχῆς τοῦ Ἁγίου Λέοντος καὶ τοῦ εἶπε «Εἶδα καὶ διόρθωσα». Καὶ πράγματι ἀνοίγοντας τὴν ἐπιστολὴ ὁ Ἅγιος Λέων τὴ βρῆκε διορθωμένη μὲ τὸ χέρι τοῦ Ἁγίου Πέτρου.

 

Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ποὺ παραδόθηκε στοὺς λεγάτους γιὰ νὰ ἀναγνωστεῖ στὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου παραμερίστηκε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Ὅταν ὅμως ὁ Αὐτοκράτορας Μαρκιανὸς καὶ ἡ Ἁγία Πουλχερία συνεκάλεσαν τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος εἶναι ἡ 4η Οἰκουμενική, τὸ 451 ἡ ἐπιστολή του Λέοντας ἀναγνώστηκε πανηγυρικῶς ἐνώπιον ὅλων τῶν πατέρων οἱ ὁποῖοι τὴν ὑποδέχτηκαν ἀναφωνῶντας μὲ μιὰ φωνὴ Αὐτὴ ἐστὶ ἡ πίστης τῶν Ἀποστόλων Αὐτὴ ἐστὶ ἡ πίστης τῶν Πατέρων Διὰ στόματος Λέοντος ὁμίλησε ὁ Πέτρος. Ἐνῷ συνέβαιναν αὐτὰ στὴν Ἀνατολὴ ἡ Δύση ἀπὸ τὴ μεριά της ὑπέφερε ἀπὸ τὶς διώξεις του Ἀττίλα καὶ τῆς ὀρδῆς τῶν Οὔνων ἀφοῦ ἔσπειραν τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφὴ στὴ Γερμανία καὶ στὴν Γαλατία, οἱ Οὖννοι διέβησαν τὶς Ἄλπεις λεηλάτησαν τὴν περιοχή του Μιλάνου καὶ ἔφτασαν πρό τον Πηλῶν ἀπειλῶντας τὴν ἴδια τή Ρώμη.

 

Ὁ Αὐτοκράτορας, ἡ Σύγκλητος καὶ ὅλος ὁ λαὸς τῆς Ρώμης παρέλυσαν ἀπὸ πανικὸ καὶ φόβο καὶ ἱκέτευσαν τὸν Λέοντα νὰ ἀναλάβει εἰρηνικὸ διάβημα πρὸς τὸν βάρβαρο τύραννο ποὺ τὸν ἔτρεμε ἡ οἰκουμένη. Περιβεβλημένος στὰ ἱερὰ ἄμφια τοῦ Ποντίφικος ἐπί κεφαλῆς ἐπιβλητικῆς πομπῆς ἱερέων καὶ διακόνων ποὺ ἔψαλαν ὕμνους, ὁ Ἅγιος Ἱεράρχης παρουσιάστηκε ἐνώπιον τοῦ Ἀττίλα καὶ πρὸς γενικὴ ἔκπληξη ὁ βάρβαρος αὐτὸς ποὺ τὸν ἀποκαλοῦσαν μάστιγα τοῦ Θεοῦ ἐπέδειξε ἱερὸ σέβας καὶ δέχτηκε νὰ ἀπέλθει μὲ ἀντάλλαγμα ἕναν ἐτήσιο φόρο ὑποτελείας. Ὅταν οἱ στρατιῶτες του τὸ ρώτησαν γιὰ ποιό λόγο ἔδειξε τόσο ἀσυνήθιστη ἐπιείκεια, ὁ Ἀττίλας ἀπάντησε ὅτι εἶδε στὸ πλευρὸ τοῦ πάπα τὸν Ἀπόστολο Πέτρο νὰ κρατεῖ ξίφος τὸ χέρι καὶ νὰ τὸν ἀπειλεῖ μὲ ὕφος τρομερό.

 

Ἔτσι ἡ Ρώμη σώθηκε μὲ τρόπο θαυματουργικὸ ἀλλὰ γιὰ μικρὸ διάστημα ἀφοῦ ὁ ἀγνῶμον λαὸς λησμόνησε σύντομα τὴν Εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπέστρεψε μὲ τὸν αὐτοκράτορα ἐπί κεφαλῆς στὶς συνηθισμένες του ἀκολασίες. Τότε ὁ κύριος, χωρὶς νὰ ἁπαλύνει πιὰ τὴν ὀργή του, κατὰ τῆς ἀλαζόνος πόλεως, ἐπέτρεψε στοὺς Βανδάλους του Χιζερίχου, ποὺ ἀποβιβάστηκαν ἀπὸ τὴν Ἀφρική, νὰ καταλάβουν τὴν πόλη καὶ νὰ τὴν λεηλατήσουν τὸ 455. Ὁ Πάπας, ὁ Ἅγιος Λέοντας, παρενέβη πάλι μὲ διάβημα πρὸς τοὺς ἐπιδρομῆς καὶ κατόρθωσε νὰ τοὺς ἀποσπάσει τὴ δέσμευση ὅτι δὲν θὰ σφάγιαζαν τὸν πληθυσμὸ οὔτε θὰ παρέδιδαν στὴ φωτιὰ τὰ οἰκοδομήματα.

 

Οἱ βάρβαροι ἀρκέστηκαν νὰ ἁρπάξουν πολύτιμα λάφυρα καὶ νὰ ὁδηγήσουν στὴν αἰχμαλωσία μεγάλο τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ, εὐγενεῖς καὶ ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ. Μόλις κόπασε ἡ μάστιγα, ὁ Ἅγιος Λέον ἐπιχείρησε νὰ παρηγορήσει ὅσους εἶχαν διασωθεῖ, νὰ ἀνακαινίσει τοὺς ἐρειπωμένους ναοὺς καὶ νὰ ἀποκαταστήσει στὸ μέτρο τοῦ δυνατοῦ τὸ χριστιανικὸ βίο στὴν ἄλλοτε ἔνδοξη πρωτεύουσα ποὺ τώρα ἔκειτο ἡμιθανὴς καὶ καθημαγμένη. Κατόρθωσε ἐπίσης νὰ ἀποστείλει ἱερεῖς καὶ σημαντικὴ οἰκονομικὴ βοήθεια γιὰ νὰ συνδράμει τοὺς αἰχμαλωτισθέντες στὴν Ἀφρική.

 

Τὸν ὑπόλοιπο βίο του ἀφιέρωσε στὸ ποιμαντικό του ἔργο, διορθώνοντας τὶς παρεκτροπὲς ποὺ εἶχαν παρεισφρήσει στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ καὶ στηρίζοντας τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος ποὺ ἀπειλοῦνταν ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις πολλῶν μονοφυσιτών, ἰδιαιτέρως στὴν ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας. Παρέδωσε τέλος τὴν ψυχή του στὸν Κύριο τὸ 461 μετὰ 21 ἔτη διαπίμανσης. Διαβάσαμε πὼς ὁ Ἅγιος Λέοντας, ὁ μεγάλος αὐτὸς πατέρας τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας, ἦταν ἕνας φωστῆρας τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ὁ ὁποῖος δὲν στήριξε μόνο τὴ δύση μὲ τὰ ἱερά του συγγράμματα, μὲ τὸ λόγο τῆς ἀληθείας, τὰ πολλά του θαύματα, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἀνατολή.

 

Καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο συμπεραίνουμε, διαβάζοντας τὴν Ἁγία Ζωή του, εἶναι ὅτι ὁ ποιμένας ἐκεῖνος εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ καὶ μιμεῖται τὴν Ἁγία Πολιτεία τοῦ Μεγάλου Ἀρχιποίμενος Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος προστατεύει τὸν λαό του, τὸν ἀγαπᾶ, τὸν καθοδηγεῖ στὴν ἀλήθεια τῆς πίστεως καὶ μέσα ἀπὸ τὸ ἱερό του παράδειγμα καὶ τὴ θυσία του ἀκόμα τὸν διαφυλάσσει ἀπὸ ὁρατοὺς καὶ ἀπὸ ἀόρατους κινδύνους. Ἡ προσευχὴ ἢ ἡ ἐπέμβασή του εἶναι ἐκείνη ποὺ θὰ διαφυλάξει τὸν λαὸ καὶ θὰ τὸν παρηγορήσει σὲ ὧρες δύσκολες. Δι' εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Λέοντος νὰ ἔχουμε τέτοιους ποιμένες ποὺ θὰ ποιμαίνουν τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία.

 

Εὔχομαι ὁ Ἅγιος Λέοντας νὰ εἶναι βοήθειά μας. Καλή σας ημέρα ἀδελφοί. 

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.

Θείας πίστεως, ὀρθοδοξία, ὑπεστήριξας, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς πολύφωνον τοῦ πνεύματος ὄργανον ἐκ γὰρ Δυσμῶν ἀναλάμψας ὡς ἥλιος, αἱρετικῶν τὴν ἀπάτην ἐμείωσας, Λέων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’.

Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Λέων, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’.

Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν ὀρθοδόξων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Λέον σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἤμων.

 

Κοντάκιον

Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Ἐπί θρόνου Ἔνδοξε, ἱερωσύνης καθίσας, καί λεόντων στόματα, τῶν λογικῶν ἀποφράξας, δόγμασιν ἐν θεοπνεύστοις σεπτῆς Τριάδος, ηὔγασας φῶς τῇ σῇ ποίμνῃ θεογνωσίας· διά τοῦτο ἐδοξάσθης, ὡς θεῖος μύστης Θεοῦ τῆς χάριτος.