ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2025

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατὲς καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 15 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ὀνησίμου καὶ τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς Ἡμῶν Ἀνθίμου του Ἐν Χίου. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ὀνήσιμος, ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστὸς μέσα ἀπὸ τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς Φιλήμονα ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν Ἁγία Γραφή, εἶχε φρυγικὴ καταγωγή, καταγόταν δηλαδὴ ἀπὸ τὰ μέρη της Φρυγίας καὶ ἦταν δοῦλος τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὴ Ρωμαϊκή, ἑνὸς ἔνθερμου καὶ καλοῦ χριστιανοῦ ὀνόματι Φιλήμονος ἀπὸ τὰ μέρη των Κολωσῶν ὁ ὁποῖος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς καλύτερους μαθητὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.

 

Ὁ Ὀνήσιμος ἔκλεψε φαίνεται τὸν κύριό του, τὸν Φιλήμονα, καὶ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σπίτι του, δραπετεύοντας καὶ ἀφήνοντας τὸν κύριό του, εἰς τὸν ὁποῖο εἶχε ὑποχρέωση νὰ δουλεύει. Κατέφυγε τότε στὴ Ρώμη καὶ ἐκεῖ τυχαία συνάντησε τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, ὅπου ἄκουσε τὸν λόγῳ τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, διδάχτηκε, κατανύχθηκε μετανόησε καὶ ζήτησε νὰ βαπτιστεῖ καὶ νὰ γίνει χριστιανός. Πράγματι, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, μὲ τὸ χάρισμα ποὺ ὁ Θεός του εἶχε δώσει, κατενόησε τὴ μεταστροφή του Ὀνήσιμου, τὸν βάπτισε, ἀλλὰ δὲν θεώρησε σωστὸ νὰ τὸν κρατήσει χωρὶς φυσικὰ νὰ τὸ γνωρίζει αὐτὸ ὁ Φιλήμονας, ὁ μαθητής του, διότι ἀνῆκε πλέον εἰς αὐτόν, ὡς δοῦλος ποὺ ἦταν τοῦ Φιλήμονος.

 

Ἔγραψε λοιπὸν μιὰ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Φιλήμονα, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦσε νὰ τὸν δεχθεῖ πάλι, ὄχι ὡς δοῦλο του, ἀλλὰ ὡς ἀδελφό του, νὰ τὸν συγχωρέσει γιὰ τὸ κακὸ ποὺ μπορεῖ νὰ τοῦ ἔκανε καὶ γιὰ ὅποια ὀφειλή του εἶχε ὁ Ὀνήσιμος νὰ τὴ χρεώσει στὸν ἴδιο. Καὶ μάλιστα τοῦ εἶπε πώς, εἰς τὴν διακονία τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ Ὀνήσιμος φάνηκε πολὺ πρόθυμος. Ἔτσι λοιπὸν πράγματι, πῆγε στὶς Κολοσσὲς ὁ Ὀνήσιμος συνάντησε τὸν Φιλήμονα, ὁ ὁποῖος τὸν δέχτηκε ὄχι ὡς δοῦλο, ἀλλὰ ὡς ἀδελφό του, τὸν ἀσπάστηκε, τοῦ ἔδωσε τὴν ἐλευθερία του καὶ τὸν ἄφησε νὰ γυρίσει πίσω στὴ Ρώμη καὶ νὰ ὑπηρετήσει τὸν Ἀπόστολο Παῦλο.

 

Ὅταν γύρισε πίσω στὴ Ρώμη, ἄρχισε καὶ ἐκεῖνος τὸ ἀποστολικὸ ἔργο, κηρύττοντας παντοῦ τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, διδάσκοντας τοὺς εἰδωλολάτρες νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὴν πίστη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Γρήγορα ἔγιναν τὰ κηρύγματα τὰ ὁποῖα ἔκανε, ἀλλὰ καὶ τὰ θαύματα ποὺ ἐπιτελοῦσε, ἀκουστὰ μέσα στὴν πόλη τῆς Ρώμης. Τότε ὁ Τέρτιλος, ὁ ὁποῖος ἦταν αὐτοκράτορας τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἔχοντας ἀκούσει γιὰ τὰ πολλὰ τὰ ὁποῖα ἔκανε ὁ Ἀπόστολος Ὀνήσιμος, ζήτησε νὰ τὸν γνωρίσει καὶ νὰ τὸν δεῖ ἀπὸ κοντά.

 

Εἶχε μάλιστα μία καταγγελία ὅτι ἡ γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ του εἶχε γίνει χριστιανὴ ἀπὸ τὸν Ὀνήσιμο, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸ τὸν εἶχε ἐξαγριώσει, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ζητάει ὁπωσδήποτε νὰ ἀφανίσει καὶ νὰ ἐξοντώσει τον Ὄνησιμο. Ὅταν λοιπὸν ὁδηγήθηκε μπροστὰ στὸν Τέρτιλο, ἐκεῖ μὲ μεγάλη παρρησία ὁμολόγησε τὴν ἀκλόνητη πίστη τοῦ εἰς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ὅτι εἶναι ἕτοιμος νὰ δεχτεῖ κάθε βασανιστήρια προκειμένου νὰ φανεῖ ἡ ἀληθινή του πίστη. Μίλησε μὲ περιφρόνηση γιὰ τὰ εἴδωλα καὶ τόνισε στὸν Τέρτιλο πὼς πρέπει καὶ ἐκεῖνος νὰ πιστέψει στὸν Χριστό.

 

Ὁ Τέρτιλος ὅμως τοῦ θύμισε ὅτι εἶναι δοῦλος, δοῦλος ἑνὸς ἀνθρώπου πλούσιου ἀπὸ τὰ μέρη τῶν κολοσσῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Πὼς λοιπὸν ἀποφάσισε νὰ ἐγκαταλείψει τὸν Κύριό του καὶ νὰ φύγει καὶ νὰ γίνει ἐλεύθερος. Ποιός πλήρωσε τοῦ εἶπε συγκεκριμένα γιὰ τὴν ἐξαγορά σου ὥστε δηλαδὴ νὰ σὲ ἐξαγοράσουν ἀπὸ τὸν Κύριό σου καὶ νὰ εἶσαι ἐλεύθερος.

 

Τότε ὁ Ὀνήσιμος τοῦ εἶπε πὼς ἐμένα πραγματικός μου ἀφέντης εἶναι ὁ Χριστὸς ποὺ βρίσκεται στοὺς οὐρανοὺς καὶ αὐτὸς πλήρωσε γιὰ μένα καὶ δὲν πλήρωσε μὲ χρήματα ἀλλὰ μὲ τὸ ἴδιο τὸ αἷμα τὸ ὁποῖο ἔχυσε ἐπάνω στὸ Γολγοθᾶ. Ἔδωσε ἐντολὴ τότε ὁ Τέρτιλος νὰ μαστιγωθεῖ ὁ Ἅγιος καὶ νὰ κλειστεῖ σὲ φυλακὴ ὅπου τὸν βασάνιζαν γιὰ 18 συνεχεῖς ἡμέρες. Κατόπιν ὅταν πέρασε αὐτὸ τὸ χρονικὸ διάστημα τὸν ἔστειλαν ἐξορία στοὺς Πωτιόλους κοντὰ στὴν Νεάπολη.

 

Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἀφοῦ ὑπέμεινε πράγματι ὅλα τὰ δεινὰ ποὺ ἔχει μία ἐξορία δὲν κάμφθηκε τὸ φρόνημά του ἀλλὰ συνέχισε τὸ ἀποστολικό του ἔργο. Καὶ ἐκεῖ στὰ μακρινὰ μέρη κηρύττοντας τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ἐπιτελοῦσε θαύματα καὶ προσπαθοῦσε νὰ προσελκύσει στὴν ἀληθινὴ πίστη ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερο πλῆθος ἀνθρώπων. Ἔμαθε γρήγορα τὰ νέα ὁ Τέρτιλος καὶ αὐτὴ τὴ φορὰ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἐνώπιον τοῦ φορῶντας του ἁλυσίδες στὸ λαιμὸ καὶ στὰ πόδια.

 

Τὸν ἔφεραν λοιπὸν μπροστά του καὶ κατόπιν ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν τεντώσουν μὲ τὰ τέσσερα ἄκρα του ἀνάσκελα στὴ γῆ καὶ νὰ τὸν μαστιγώνουν καὶ κατόπιν μὲ ραβδιὰ σκληρὰ νὰ λιώσουν τὶς σάρκες του μέχρι ποὺ νὰ παραδώσει τὴν ψυχή του. Ἔτσι ἔκαναν καὶ πράγματι ὁ Ἅγιος ὅταν κατανόησε ὁ ἴδιος ὅτι ἔφτασε ἡ στιγμὴ πλέον νὰ παραδώσει στὸν Θεὸ τὴν ψυχή του προσευχήθηκε καὶ παρακάλεσε τὸν Θεὸ νὰ παραλάβει τὴν Ἁγία ψυχή του. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὁ Ἅγιος τελείωσε ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ὀνήσιμος, εἶχε μαρτυρικὸ τέλος καὶ ἄφησε τὰ τίμια λείψανά του εἰς τὴν γῆ τὰ ὁποῖα συνέλεξαν εὐσεβεῖς χριστιανοὶ τῆς πόλεως τῆς Ρώμης.

 

Σήμερα ὅμως ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὅπως εἴπαμε, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει καὶ τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἀνθίμου του Ἐν Χίου. Στὸ νοσοκομεῖο μας ἐδῶ πέρα στὴν Πάτρα ὑπάρχει Ναὸς τῆς Παναγίας τῆς Βοηθείας, ὅπου τὸ μοναστήρι της βρίσκεται στὴ Χίο, κτήτορας αὐτῆς τῆς περιβόητης μονῆς καὶ κάτοχος τῆς θαυματουργοὺς εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας ποὺ βρίσκεται στὴ μονὴ αὐτὴ στὴ Χίο ἦταν ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος, τὸν ὁποῖο σήμερα ἑορτάζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία. Καὶ μάλιστα τὸ νοσοκομεῖο μας στὸ Ρίο ἔξω ἀπὸ τὸ πρακτορεῖο τῶν Πατρῶν Παναγία ἡ Βοήθεια ἔχει καὶ ἕναν θησαυρὸ ἐπιπλέον, ἕνα τεμάχιο τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου του Ἐν Χίου.

 

Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματα ποὺ ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ἐπιτελεῖ μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ νοσοκομεῖο ἀλλὰ ταυτόχρονα πολλοὶ εἶναι καὶ οἱ ἀσθενεῖς οἱ ὁποῖοι τὸν βλέπουν μέσα στὰ δωμάτια τοῦ νοσοκομείου νὰ τοὺς ἐπισκέπτεται καὶ νὰ τοὺς εὐλογεῖ. Ὁ ἐφημέριος ἐκεῖ τοῦ νοσοκομείου ἔχοντας μεγάλη ἐμπειρία Πολάκης διηγεῖται θαύματα ποὺ οἱ ἀσθενεῖς τοῦ λένε γύρω ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἄνθιμο καὶ πὼς ἐπεμβαίνει σὲ σημεῖα ποὺ οἱ γιατροί μας ἐνῷ ἔχουν καταβάλει ἀνθρωπίνως ὅ,τι μποροῦσαν ἐκεῖνος μὲ θεία ἐπέμβαση θεραπεύει ἀσθένειες ἀνίατες ποὺ σύντομα τοὺς ἀνθρώπους θὰ τοὺς ὁδηγοῦσαν στὸ θάνατο. Εἶναι ἕνας Ἅγιος νεότερος ὅπου ἔζησε τὸν 20ο αἰῶνα καὶ ἐκοιμήθη μόλις τὸ 1960.

 

Γιὰ νὰ ἀκούσουμε ὅμως τὴν Ἁγία Βιωτὴ καὶ πολιτεία του. Ὁ Ὅσιος πατὴρ Ἡμῶν Ἄνθιμος γεννήθηκε τὸ 1869 ἀπὸ οἰκογένεια Ἀγροτῶν τῆς Χίου. Ἀνατράφηκε μὲ εὐσέβεια καὶ κατὰ τὴν παιδική του ἡλικία ἢ Θεοτόκος σὲ πολλὰ ὁράματά του τοῦ ἀνήγγειλε τῆς εὐλογίες ποὺ προόριζε γι' αὐτόν.

 

Σταμάτησε νωρὶς στὸ σχολεῖο γιὰ νὰ μάθει τὸ ἐπάγγελμα τοῦ ὑποδηματοποιοῦ, ἦταν δηλαδὴ τσαγκάρης. Μιὰ ἡμέρα, ἦταν τότε 19 χρονῶν, ἡ μητέρα του τοῦ ἐπιστέφθηκε μὲ μιὰ παλιὰ εἰκόνα τῆς Παναγίας Βοηθείας γιὰ νὰ τὴ συντηρήσουν στὴ Μονὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων Νικήτα, Ἰωάννη καὶ Ἰωσὴφ ποὺ εἶχε προσφάτως ἱδρυθεῖ στὸ Προβάτειο Ὅρος ἀπὸ τὸν πατέρα Παχώμιο, ἕναν Ἅγιο Μοναχὸ ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ πνευματικὸς τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Αἰγίνης. Ἐνθουσιασμένος ἀπὸ τὴν οὐράνια πολιτεία τῶν Μοναχῶν, μόλις ἐπέστρεψε στὸ χωριό, ἔφτιαξε μιὰ καλύβα σὲ ἕνα ἀπομακρυσμένο τόπο καὶ ἄρχισε νὰ ἀσκητεύει ἀπεκδιόμενος κάθε μέρισμα μέριμνα τοῦ κόσμου τούτου.

 

Παρ' ὅλο ποὺ δὲν ἐγκατέλειψε τὸ πατρικό του, ἀκολούθησε αὐστηρὰ ὅτι ὅριζε ὁ πατὴρ Παχώμιος, ὁ πνευματικός του, ὁ ὁποῖος θαυμάζοντας τὴν ὑπακοή, τὴ σιωπὴ καὶ τὸ ζῆλο του γιὰ τὴν προσευχὴ ἔλεγε στοὺς μοναχούς του, αὐτὸς ὁ ἀρχάριος εἶναι τέλειος μοναχὸς καὶ μιὰ μέρα θὰ γίνει ἡ Μέγας Πατήρ. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ τὴ φύλαξε κοντά του σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ ἦταν ἡ μόνη του βοήθεια. Αὐτὴ τὸν ἐνέπνεε στοὺς θεάρεστους ἀγῶνες του, αὐτὴ τὸν παρηγοροῦσε στὶς δοκιμασίες καὶ τοὺς πειρασμοὺς καὶ ἄρχισε νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα πρὸς ὄφελος τῶν γειτόνων του ποὺ τὸν ἐπισκέπτονταν στὸ ἐρημητήριό του.

 

Τέλος ἀποσύρθηκε στὴ Μονὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων ὅπου ἔλαβε τὸ μικρὸ σχῆμα μὲ τὸ ὄνομα Ἄνθιμος. Κινούμενος ἀπὸ μιὰ νέα ὁρμὴ θείου ἔρωτος καὶ ταπεινώνοντας κάθε ἐπιθυμία τῆς σαρκὸς δὲν ὑστεροῦσε ἐν τούτοις σὲ κανενὸς εἴδους ἐργασίας ἔτσι ὥστε τοῦ ἀνέθεταν νὰ διευθύνει τὶς ἐργασίες στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου ποὺ χτιζόταν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Σύντομα ὅμως ἀρρώστησε καὶ ὁ ἡγούμενος ἀναγκάστηκε νὰ τὸν στείλει στοὺς γονεῖς του γιὰ νὰ τὸν παρακολουθήσουν οἱ γιατροί.

 

Ὁ Ἄνθιμος συνέχισε ἐκεῖ τὸν ἀσκητικό του βίο σὰν νὰ βρισκόταν στὸ μοναστήρι καὶ ζοῦσε ἀπὸ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ τσαγκάρη τρέφοντας τοὺς γέροντες γονεῖς του καὶ μοιράζοντας ἐλεημοσύνη στοὺς ἀπόλους. Παρὰ τὴν εὔθραυστη ὑγεία του ἡ ἀγάπη του ἀπὸ τὸν Θεό του ἔδινε τὴ δύναμη νὰ ἐπιχειρεῖ μεγάλους ἀσκητικοὺς ἄθλους ποὺ ἀποθηρίωναν τὸ μῖσος τῶν δαιμόνων. Οἱ ὁποῖοι χυμοῦσαν κατεπάνω του μὲ τρομερὸ πάταγο τὴν ὥρα τῶν νυχτερινῶν προσευχῶν του ποὺ συνήθιζε νὰ κάνει στὴν κουφάλα μιᾶς γέρικης ἐλιᾶς κοντὰ στὸ κελί του.

 

Δὲν ἔδινε ποτὲ ἀνάπαυση στὸν ἑαυτό του οὔτε λεπτό. Θὰ ἔλεγε ἀργότερα καὶ ἔτσι μὲ τὴ βοήθεια τῆς Θεοτόκου μπόρεσε νὰ μείνει 19 ἡμέρες καὶ νύχτες ἄγρυπνος ἐν προσευχῇ παίρνοντας λίγο ψωμὶ καὶ λίγο νερὸ κάθε δυὸ μέρες. Μετὰ τὸ κατόρθωμα τοῦτο ἔπεσε σὲ ἔκσταση καὶ τὸ πνεῦμα του μεταφέρθηκε στὸν Παράδεισο ἐν μέσῳ ἀγγελικῶν χωρῶν ἐνῷ ἐπαναλάμβανα ἀδιαλείπτως τὸ Κύριε Ἐλέησον.

 

Οἱ ἀρετὲς τοῦ Ἁγίου Ἀσκητῆ καὶ τὰ θαύματα τῆς εἰκόνας τῆς Θεοτόκου προσείλκυαν ὅλο καὶ περισσότερους ἐπισκέπτες στὸ ἐρημητήριο τοῦ καὶ μετὰ ἕνα χρόνο ἀφοῦ ἔλαβε τὸ μέγα σχῆμα ἀποφασίστηκε νὰ χειροτονηθεῖ πρεσβύτερος γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ τὸ αἴτημα τοῦ λαοῦ. Ὁ Ἐπίσκοπος Χίου ὅμως ἀρνοῦνταν νὰ χειροτονήσει ἕναν ἀγράμματο ἱερέα καὶ ἔτσι ὁ ἀνάδοχός του τὸν κάλεσε στὴν Ἐπισκοπὴ Σμύρνης. Τὴ στιγμὴ τῆς χειροτονίας του ἕνα σεισμὸς συνοδευόμενος ἀπὸ ἀστραπὲς καὶ βροντὲς φανέρωσε τὴν εὔνοια τοῦ Θεοῦ καὶ λίγο ἀργότερα ὁ Ἄνθιμος ἐλευθέρωσε ἕναν δαιμονισμένο.

 

Οἱ ἀρετὲς καὶ τὰ θαύματα τοῦ γέννησαν ὅμως τῶν φθόνο ὁρισμένων ἱερέων καὶ ὁ Ἄνθιμος ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν περιοχή. Μετὰ ἀπὸ ἕνα προσκύνημα στὸ Ἅγιον Ὅρος ἐπέστρεψε στὴ Χίο ὅπου ὁρίστηκε στὴ θέση τοῦ ἐφημερίου στὸ λεπροκομεῖο. Μετὰ σὲ λίγο χρόνο μεταμόρφωσε τὸ Ἵδρυμα αὐτὸ ὅπου ἡ ἀνθρώπινη δυστυχία γινόταν ἀφορμὴ γιὰ τὴ διαφορὰ τῶν ψυχῶν σὲ μία εἰκόνα τοῦ παραδείσου ὅπου οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν τὸν κοινοβιακὸ βίο ὅπως σὲ ἕνα μοναστήρι.

 

Ἐπισκεπτόταν ὁ ἴδιος προσωπικά τους ἀσθενεῖς, φρόντιζε μὲ τὰ χέρια του ἐκείνους ποὺ ἦταν περισσότερο ἀποκρουστικοὶ καὶ μὲ τὴν πραότητα καὶ τὶς συμβουλές του τοὺς ὁδηγοῦσε νὰ στραφοῦν πρὸς τὸ Θεὸ ἔτσι ποὺ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔγιναν μάλιστα μοναχοὶ καὶ μοναχές. Διαμέσου αὐτοῦ ἡ Θεία Εὐσπλαχνία ξεχείλισε ἔτσι καὶ κάτω σὲ πολλοὺς πιστοὺς ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ ἔξω νὰ ζητήσουν τὴ μεσιτεία καὶ τὶς συμβουλὲς τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ χάριζε στὶς νηστεῖες καὶ στὶς προσευχές του μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας 38 δαιμονιζόμενοι λυτρώθηκαν ἀπὸ τὰ δαιμόνια ποὺ τοὺς κατεῖχαν. Οἱ διωγμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ποὺ ὁδήγησαν στὸ μεγάλο ξεριζωμὸ τοῦ 1922-1924 ἔφεραν στὴ Χίο πλῆθος προσφύγων ἰδιαίτερα δὲ μοναχὲς καὶ νεαρὰ κορίτσια ποὺ ὄντας ἀπροστάτευτα ἦσαν καταδικασμένα στὴ μιζέρια καὶ τὴ ζητιανιά.

 

Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ποὺ ἀπὸ τὴ νεότητά του ὀνειρευόταν νὰ ἱδρύσει μοναστήρι σὲ ἕναν ἔρημο καὶ ἀπόκρημνο τόπο ποὺ εἶχε ὑποπέσει στὴν ἀντίληψή του, ἐνθαρρύνθηκε τότε ἀπὸ ἕνα ὅραμα τῆς Θεοτόκου νὰ πραγματοποιήσει τὸ σχέδιό του γιὰ τὶς 40 περίπου μοναχὲς ποὺ εἶχαν συγκεντρωθεῖ γύρω του. Κατὰ τὸ 1927 πῆρε τὴν ἄδεια νὰ ἱδρύσει τὸ μοναστήρι στὸν τόπο ποὺ ἐπιβεβαίωσε ὁ Θεὸς σὲ τρεῖς κληρικοὺς ποὺ ἔγιναν μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία. Ὁ Ἅγιος προσπάθησε ὁ ἴδιος νὰ πραγματοποιήσει τὰ σχέδιά του, προβλέποντας ὅτι ἦταν ἀναγκαῖο γιὰ τὴ ζωὴ ἑνὸς μεγάλου μοναστηριοῦ καὶ μὲ τὸν ἱδρῶτα του, τὰ δάκρυα καὶ τὶς προσευχές του μπόρεσαν νὰ προχωρήσουν οἱ οἰκοδομικὲς ἐργασίες παρὰ τὴν ἀντίπραξη ὁρισμένων ποὺ ἔβρισκαν ἄχρηστη καὶ ξεπερασμένη τὴν ἵδρυση μιᾶς τέτοιας μονῆς.

 

Μόλις δύο χρόνια ἀργότερα ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας Βοηθείας μπόρεσε νὰ μεταφερθεῖ στὸ καθολικὸ τῆς μονῆς ποὺ πῆρε τὸ ἴδιο ὄνομα. Τὸ μοναστήρι κατοικήθηκε σύντομα ἀπὸ 30 μοναχὲς καὶ ὀργανώθηκε σύμφωνα μὲ τὸ τυπικὸ τῆς μονῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἄνθιμο ὁ ὁποῖος ἔκτοτε ἔμεινε ἐκεῖ μέχρι καὶ τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Κτῆτορ καὶ πνευματικὸς πατὴρ τῆς ἀδελφότητος, ἡ ὁποία σύντομα ἀριθμοῦσε 80 μοναχὲς καὶ θὰ θεωρηθεῖ ὡς τὸ πλέον παραδειγματικὸ μοναστήρι στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἅγιος δὲν ἔπαυε ὡστόσο νὰ εἶναι ἡ παραμυθία, ἡ μεσιτεία, ὁ πνευματικὸς πατὴρ ὁλόκληρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Χίου.

 

Δὲν ἄφηνε ποτὲ ἄρρωστο ἢ μετανοοῦντα ἐπισκέπτη δίχως νὰ τὸν παρηγορήσει, εἴτε μὲ τὶς πνευματικὲς διδαχές του, εἴτε μὲ τὰ φαρμακευτικὰ βότανα, κυρίως ὅμως μὲ τὴ μετὰ δακρύων προσευχή του μπροστὰ στὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου. Ὑπῆρχαν ἡμέρες ποὺ 60 ἢ 70 ἀσθενεῖς παρουσιάζονταν στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ ζητήσουν τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου καὶ τῆς Παναγίας. Ἐπὶ 30 καὶ πλέον χρόνια ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος συνέχιζε νὰ διακονεῖ ὑπερ. τὶς σωτηρίας στὸν ψυχῶν καὶ τὶς ἀνακουφίσεις τῶν ἀσθενῶν σωμάτων.

 

Ὅταν πιὰ ἀπὸ τὰ γηρατειὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἐργάζεται μὲ τὰ χέρια του, ἀποσύρθηκε στὸ κελί του προσευχόμενος τὸν Κύριο νὰ τὸν ἀξιώνει νὰ κάνει τὸ καλὸ στὸν πλησίον του, ὅποιος καὶ ἂν εἶναι αὐτὸς καὶ μὲ τὸν ὁποιοδήποτε τρόπο μέχρι τὴν τελευταία του ἀναπνοή. Ἀφοῦ ἄφησε στὴν ἀδελφότητα τὶς τελευταῖες συμβουλές του, πλήρης θείας σοφίας καὶ πατρικῆς ἀγάπης παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸ Θεὸ στὶς 15 Φεβρουαρίου τοῦ 1960 σὲ ἡλικία 91 ἐτῶν. Τὸν ἔκλαψε ὅλο τὸ νησί, ἀλλὰ συνεχίζει νὰ εἶναι παρὸν καὶ νὰ σκορπίζει σὲ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ προστρέχουν τὴν μεσιτεία του, τὴν οὐράνια παραμυθία καὶ τὴν ἴαση ποικίλων ἀσθενειῶν.

 

Αὐτὸ ἦταν τὸ συναξάρι τοῦ Ὁσίου Ἀνθίμου τοῦ νέου, ὅπου ἀσκήτεψέ στὴ Χίο, ἔζησε ἐκεῖ, δραστηριοποιήθηκε πνευματικά, ἄσκησε ἱεραποστολικὸ ζῆλο, μὲ ἱεραποστολικὸ ζῆλο τὰ καθήκοντά του σὲ ἐκεῖνο τὸ λεπροκομεῖο ποὺ ἦταν ἐφημέριος, κατόπιν ὡς πνευματικὸς πατὴρ τῆς Μονῆς τῆς Παναγίας τῆς Βοήθειας καὶ μέχρι σήμερα τὰ θαύματά του εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα εὐεργετοῦν τὸν πλησίον καὶ ἰδίως τοὺς ἀρρώστους ποὺ βρίσκονται στὰ νοσοκομεῖα καὶ στὸ δικό μας τὸ νοσοκομεῖο, τὴν Παναγία τὴ Βοήθεια ποὺ βρίσκεται ἔξω στὴν περιοχὴ τοῦ Ρίου. Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ὀνήσιμος καὶ ὅσοι ὡς Ἄνθιμος ὁ Ἐν Χίο νὰ εἶναι βοήθεια καὶ νὰ μᾶς προστατεύουν ὅλους. Καλή σας ἡμέρα.