ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τετάρτη, 09 Ἀπριλίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 9 τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη του τοῦ Ἅγιοῦ Εὐψύχιου ὁ ἐν Καισαρεία, καὶ τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης. 

 

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Εὐψύχιος διῆγε βίον ἐνάρετο στὴν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας. Τὴν ἐποχὴ ποὺ ἐβασίλευε τότε ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης, ἐκεῖνος δηλαδὴ ὁ Αὐτοκράτορας, ὁ ὁποῖος προσπάθησε στὸ μικρὸ χρονικὸ διάστημα τῶν δύο ἐτῶν ποὺ ἀνέλαβε τὴν Βασιλεία στὴν Κωνσταντινούπολη νὰ ἐπαναφέρει τὴ λατρεία τῶν εἰδώλων. Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας πέρασε ἀπὸ τὴν Καισάρεια καὶ πήγαινε πρὸς τὴν Ἀντιόχεια, τότε ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος ἦταν νέος στὴν ἡλικία καὶ μόλις εἶχε παντρευτεῖ.

 

Τάχασε ὁ Ἰουλιανὸς ὅταν μπῆκε στὴν πόλη καὶ ἔμαθε ὅτι ὅλοι οἱ κάτοικοι σχεδὸν τῆς πόλης ἦταν χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι μάλιστα εἶχαν προσέλθει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ μετὰ ἀπὸ τὴν ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Εὐψυχίου. Καὶ μάλιστα ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος εἶχε πρωτοστατήσει στὸ νὰ γκρεμίσουν ἕναν εἰδωλολατρικὸ ναὸ ὅπου ὑπῆρχε στὴν πόλη τους ἀφιερωμένο στὴ Θεὰ Τύχη, τὴν ὁποία ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης εὐλαβεῖτο ὅλος ἰδιαιτέρως καὶ κάθε μέρα προσέφερε θυσίες σὲ αὐτὴ τὴ ψεύτικη Θεά. Διέταξε τότε νὰ ἀποκεφαλιστεῖ ὁ Ὑπαίτιος τῆς Ἱεροσυλίας, δηλαδὴ ὁ Ἅγιος Εὐψύχιος καὶ ὅλοι ὅσοι εἶχαν συνεργήσει στὴν κατεδάφιση τοῦ ναοῦ, τοῦ εἰδωλολατρικοῦ αὐτοῦ ναοῦ, νὰ ὑποστοῦν βασανιστήρια καὶ κατόπιν νὰ σταλοῦν στὴν ἐξορία καὶ νὰ δημευτεῖ ἡ περιουσία τους.

 

Πράγματι ἐκτελέστηκε ἀμέσως αὐτὴ ἡ ἀπόφαση τοῦ τυράννου καὶ ὁ Ἅγιος Μάρτυς Εὐψύχιος παρέδωσε τὴ ψυχή του εἰς τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ μετὰ τὸν ἀποκεφαλισμό του. Διέταξε τότε νὰ ἀνοικοδομήσουν οἱ κάτοικοι ἐκ νέου τὸ ναὸ τῆς Θεᾶς Τύχης. Ἀλλὰ ὅμως οἱ χριστιανοὶ τῆς πόλεως, παρ' ὅτι τοὺς φοβέρισε ὅτι θὰ κάψει ὅλη τὴν πόλη, δὲν ἔκαναν ὑπακοὴ στὸ πρόσταγμα τοῦ βασιλέως καὶ ὅταν ἤγειραν ναὸ τὸν ἀφιέρωσαν εἰς τὸν Ἅγιο Μάρτυρα Εὐψύχιο.

 

Ὀχτὼ χρόνια ἀργότερα ὁ Μέγας Βασίλειος ἐτίμησε τὴ μνήμη τοῦ Μάρτυρος καὶ συγκέντρωσε σὲ ἐκεῖνο τὸ ναὸ ὅλους τοὺς ἐπισκόπους τοῦ πόντου γιὰ νὰ προσφέρει τὴ Θεία Λειτουργία, τὴν Ἀναίμακτη Λατρεία δηλαδὴ καὶ ταυτόχρονα νὰ τιμήσει τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Εὐψυχίου.

 

Σήμερα ὅμως ὅπως εἴπαμε ἑορτάζουμε καὶ τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων Νεοφανῶν Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Εἰρήνης. Εἶναι γνωστὴ ἀνὰ τὸ Πανελλήνιο ἀλλὰ καὶ ὄχι μόνο καὶ στὸ ἐξωτερικὸ ἀκόμα ἡ μνήμη τῶν Ἁγίων αὐτῶν Νεοφανῶν Μαρτύρων ὅπου μὲ τὰ πολλά τους θαύματα κατέστησαν περιβόητοι ὥστε τὸ ἱερὸ προσκύνημα στὴν νῆσο τῆς Λέσβου στὴ Θέρμη ἔχει γίνει ξακουστὸ καὶ καταφεύγουν σὲ αὐτὸ πολλοὶ πονεμένοι ἄνθρωποι γιὰ νὰ βγοῦν γιατρειά.

 

Οἱ δὲ ἐμφανίσεις τῶν Ἁγίων εἰδικῶς τοῦ Ἁγίου Ραφαὴλ εἶναι τόσες πολλὲς ποὺ πλέον πολλοὶ ἄνθρωποι μποροῦν νὰ μιλοῦνε γιὰ αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους εἴτε εἶναι μικροὶ εἴτε εἶναι ἡλικιωμένοι εἴτε εἶναι νέοι ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἔχοντας δεῖ τοὺς Ἁγίους καὶ ἔχοντας λάβει ἐμπειρία οἱ ἴδιοι τῶν θαυμάτων τους μιλοῦν γιὰ αὐτοὺς καὶ ἔχουν καταγραφεῖ ὁλόκληρα βιβλία ἀφιερωμένα στοὺς Ἁγίους καὶ στὰ θαύματα ποὺ ἔχουν ἐπιτελέσει.

 

Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως πότε πρωτοεμφανίστηκαν οἱ Ἅγιοι καὶ πῶς ἐμεῖς ξέρουμε γιὰ αὐτούς. Διότι μετὰ τὴ μαρτυρικὴ τελείωσή τους ἐχάθησαν παντελῶς τὰ ἴχνη τους καὶ Οὐδεὶς γνώριζε τὴν ὕπαρξή τους καὶ ὅτι ὑπῆρχαν αὐτοὶ οἱ Ἅγιοι κάποτε γιατί ἔζησαν οἱ Ἅγιοι τὴν ἐποχὴ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως περίπου καὶ τελειώθησαν μαρτυρικῶς μετὰ τὴν ἅλωση ὅταν οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν στὴ Λέσβο.

 

Ἂς ἀκούσουμε ὅμως ἀπὸ τὴν ἀρχὴ πῶς ἔχει ἡ διήγηση τοῦ Ἱεροῦ Συναξαρίου τῶν Ἁγίων Αὐτῶν Μαρτύρων. Στὶς 23 Ἰουνίου τοῦ 1959 κατὰ τὴ διάρκεια ἐργασιῶν ἀποκατάστασης ἑνὸς Ναϊδρίου σὲ ἕνα λόφο κοντὰ στὸ χωριὸ Θερμὴ τῆς Λέσβου, ὁ ἐργάτης Δούκας Τσολάκης ἀνακάλυψε ἕνα τάφο μὲ ὀστᾶ ἀγνώστων. Τότε ἦταν ἄνθρωπος ὀλιγόπιστος καὶ δὲν εἶχε εὐλάβεια.

 

Παράτησε τὰ τίμια λείψανα στὴ ρίζα ἑνὸς δέντρου καὶ μάλιστα τὰ περιφρόνησε καὶ τὰ περιγέλασε. Γρήγορα ὅμως γι' αὐτὸ τιμωρήθηκε καὶ μπόρεσε νὰ κινήσει ξανὰ τὰ χέρια του μόνο ἀφοῦ ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ 27 χρόνια. Εἶδε κατόπιν τὸν ἴδιο τόν Ἅγιο Ραφαὴλ κοντὰ στὸ Ναΐδριο, μετεστράφει ἀπὸ τὴν ἀπιστία του καὶ ἔγινε διάπυρος κήρυκας τῆς χάριτος τοῦ νεοφανοῦς αὐτοῦ Ἁγίου τοῦ Θεοῦ.

 

Προηγουμένως ἡ σύζυγός του Μαρία ὑπῆρξε μάρτυς τῆς ἐμφάνισης στὸ ὑπὸ κατασκευὴ Ναΐδριο ἑνὸς ἱερομόναχου μὲ ἐπιβλητικὸ παράστημα. Ὁ ἄνδρας της ὅμως τὴν εἶχε ἀποπάρει. Ἔκτοτε ὁ Ἅγιος ἐμφανίστηκε πολλὲς φορὲς στὸν ὕπνο καὶ στὸν ξύπνιο, στὴ σύζυγο τοῦ ἰδιοκτήτη τοῦ χωραφιοῦ καὶ σὲ ἄλλες εὐλαβεῖς γυναῖκες τοῦ χωριοῦ, καθὼς καὶ σὲ παιδιὰ καὶ σὲ ὥριμους ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπάρξει προσυνεννόηση μεταξὺ τῶν προσώπων αὐτῶν».

 

Σὲ ἄλλους ὁ Ἅγιος ἐμφανιζόταν χωρὶς νὰ μιλᾶ ὡς ἱερομόναχος, φορῶντας ἄμφια ἡ ράσο. Σὲ ἄλλους ἀποκάλυπτε τὸ ὄνομά του λέγοντας, λέγομαι Ραφαήλ, καὶ τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι ἦταν πλέον καιρὸς νὰ τὸν τιμήσουν μαζὶ μὲ τοὺς συναθλητές του, νὰ φιλοτεχνήσουν τὴν εἰκόνα του καὶ νὰ ἑορτάζουν τὴ μνήμη του τὴν τρίτη της διακαινησίμου, διότι ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτελέσει πολλὰ θαύματα. Σὲ ἄλλους ἐμφανίστηκε συνοδευόμενος ἀπὸ τὴν Παναγία καὶ τὴν Ἁγία Παρασκευὴ καὶ διηγόταν λεπτομερῶς τὸ μαρτύριό του, οἱ δὲ διηγήσεις συμφωνοῦσαν ἀπόλυτα μεταξύ τους.

 

Τί ἔλεγε λοιπὸν σὲ αὐτὲς τὶς διηγήσεις, σὲ αὐτὲς τὶς ἐμφανίσεις ὁ Ἅγιος, ὥστε κατόπιν οἱ ἀδελφοί μας κατέγραψαν ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα σὲ ὁράματα ἀποκάλυπτε ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς συναθλητές του. Ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ ἔζησε τὸν 15ο αἰῶνα, τὴν ἐποχὴ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἰθάκη καὶ στὸ Ἅγιο βάπτισμα ἔλαβε τὸ ὄνομα Γεώργιος.

 

Ἔλαβε λαμπρὴ μόρφωση, τόσο χριστιανικὴ ὅσο καὶ θύραθεν. Ἐκάρη μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ραφαήλ, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος καὶ ἔλαβε τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καὶ τοῦ Πρωτοσυγγέλου. Ἐξ αἰτίας τῶν ἱκανοτήτων του, ἐστάλη σὲ ἀποστολὴ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴ Γαλλία, στὴν πόλη Μορλέ της Βρετάνης.

 

Ἡ ἁπλῆ βέβαια τότε καὶ ἀγράμματοι χορικοὶ τὸ 1960 ποὺ ἔγιναν οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ, ἀκούγοντας γιὰ αὐτὴ τὴν πόλη ποὺ τοὺς ἔλεγε ὁ Ἅγιος στὰ ὁράματα, δὲν μποροῦσαν φυσικὰ νὰ πιστεύσουν ὅτι εἶναι ἀλήθεια, διότι δὲν ἤξεραν κἂν ἂν ὑπάρχει πόλη τέτοια στὴ Γαλλία καὶ ταυτόχρονα ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο τότε τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, εἶχε σύνδεση μὲ τὴ Γαλλία καὶ μὲ τὴν πόλη αὐτή. Κι ὅμως, μέσα ἀπὸ ἱστορικὲς μελέτες ποὺ ἔγιναν, ἀποκάλυψαν ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πράγματι εἶχε στείλει ἀπεσταλμένους στὴ Δύση, εἰδικότερα στὴ Βρετάνη καὶ στὴ Νορμανδία, λίγο πρὶν τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως γιὰ νὰ λάβουνε μόρφωση. Ἐκεῖ λοιπόν, στὴ πόλη Μορλέ, συνδέθηκε φιλικὰ μὲ τὸν διάκονο Νικόλαο, ὁ ὁποῖος ἔγινε συνεργάτης του καὶ πνευματικό του τέκνο.

 

Μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατέφυγαν στὴ Μακεδονία καὶ κατόπιν, ὅταν οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν στὴ Θράκη, πῆγαν στὴ Λέσβο, ὅπου ἐγκαταστάθηκαν στὴ Θερμή, στὴ Μονὴ τῆς Θεοτόκου, ἡ ὁποία βρισκόταν στὸ σημεῖο ποὺ βρέθηκαν τὰ Τίμια Λείψανα. Τὴ Μεγάλη Πέμπτη τοῦ ἔτους 1463, οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν στὴ Μονή. Συνέλαβαν τὸν Ἡγούμενο Ραφαὴλ καὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ μαρτύρια.

 

Τὴ νύχτα τῆς τρίτης της διακαινησίμου μου, στὶς 9 Ἀπριλίου, ἀφοῦ πρῶτα τὸν χτύπησαν μὲ ρόπαλα, ἔσυραν κατὰ γῆς τὸν Ἅγιο Ραφαὴλ ἀπὸ τὴ γενειάδα του, ἀπὸ τὴν κορυφή, ὡς τοὺς πρόποδες τοῦ λόφου. Κατόπιν τὸν κρέμασαν ἀπὸ ἕνα δέντρο καρυδιᾶς, τοῦ λόγχισαν τὰ πλευρὰ καὶ τοῦ πριόνισαν τὴ σιαγόνα. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἑνώθηκε ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ αἰωνίως μὲ τὸν Ἀνάστατα Χριστό.

 

Τί φρικτὰ βασανιστήρια ὑπέμεινε ὁ Ἅγιος Ραφαήλ, τὴν ἡμέρα ἐκείνη, στὶς 9 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1463, ποὺ ἦταν τρίτη της διακαινησίμου. Τὰ περιέγραψε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καὶ ποιά μάτια δὲν δάκρυσαν ὅταν ἤκουσαν. Τὰ φρικτὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέμεινε.

 

Καὶ ὅταν κατόπιν βρέθηκαν τὰ τίμια λείψανά του, ὁ ἐργάτης πράγματι βρῆκε ὅτι ἔλειπε ἡ σιαγόνα τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποία εἶχαν πριονίσει οἱ Τοῦρκοι. Καὶ βρέθηκε μακρὰν τοῦ λείψανου, ὅπου ὑπέδειξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος ποὺ βρισκόταν θαμμένη ἡ Ἁγία Σιαγόνα του. Οἱ ἐμφανίσεις τοῦ Ἁγίου πολλαπλασιάστηκαν καὶ ὁ Νικόλαος τέλος ἀποκάλυψε σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους τὸ ἀκριβὲς σημεῖο τοῦ τάφου του.

 

Μετὰ ἀπὸ ἀρχικοὺς δισταγμούς, φοβούμενοι οἱ ἄνθρωποι ὅτι θὰ κατέληγαν περίγελος τῶν Ὀλιγόπιστων, σὲ περίπτωση ἀποτυχίας, οἱ πιστοὶ ἔσκαψαν καὶ βρῆκαν στὶς 13 Ἰουνίου τοῦ 1960 τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικόλαου τοῦ Διακόνου. Προηγουμένως εἶχαν μάθει ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ραφαὴλ ὅτι ὁ Νικόλαος καταγόταν ἀπὸ τοὺς Ράγους της Μηδίας καὶ ὅτι εἶχε ἀνατραφεῖ στὴν Θεσσαλονίκη. Ὅταν μὲ τὴ σειρά του συνελήφθη ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὑπεβλήθη σὲ βασανιστήρια, πέθανε ἀπὸ καρδιακὴ ἀνακοπὴ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μαρτυρίων.

 

Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἕνα κοριτσάκι εἶδε νὰ ἐμφανίζεται μία 12χρονη κοπελίτσα μὲ ἀγγελικὴ μορφὴ ἡ ὁποία ἔλεγε ὅτι ὀνομάζεται Εἰρήνη. Ἦταν ἡ Ἁγία Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εἰρήνη. Ἡ Παναγία διηγήθηκε σὲ ἄλλο πρόσωπο ὅτι ἡ Εἰρήνη ἦταν κόρη τοῦ προέδρου τοῦ χωριοῦ Βασιλείου τὸ ὄνομα ποὺ εἶχε καταφύγει μαζὶ μὲ ἄλλους κατοίκους τοῦ νησιοῦ στὴ Μονή.

 

Θέλοντας οἱ Τοῦρκοι νὰ ἀναγκάσουν τὸν πατέρα της νὰ τοὺς ἀποκαλύψει ποῦ κρύβονταν οἱ χριστιανοὶ στρατιῶτες, πῆραν τὸ μικρὸ κοριτσάκι καὶ μπροστὰ στὰ μάτια τῶν γονιῶν της τὶς ἔκοψαν τὰ χέρια καὶ μετὰ τὴν ἔριξαν σὲ πιθάρι ὅπου τὴν ἔκαψαν μέσα ζωντανή. Κατόπιν ἔσφαξαν τοὺς γονεῖς τῆς κοπέλας, τὸν δάσκαλο τοῦ χωριοῦ, τὸν Θεόδωρο. Μετὰ ἀπὸ νέες ἐμφανίσεις καὶ ἀποκαλύψεις βρέθηκαν πράγματι τὰ λείψανα τῆς Ἁγίας Εἰρήνης στὸ πιθάρι ἀκριβῶς ὅπως στὴ διήγηση καὶ κοντὰ στοὺς τάφους τῶν Ἁγίων Ραφαὴλ καὶ Νικολάου λείψανα ἄλλων μαρτύρων ποὺ ἦταν προφανῶς τὰ λείψανα τῶν γονέων τῆς Ἁγίας καὶ διαφόρων ἄλλων κατοίκων ποὺ εἶχαν καταφύγει στὸ μοναστήρι.

 

Σὲ μιὰ σειρὰ ἐνδόξων ἐμφανίσεων ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ συνοδευόμενος ἀπὸ πλῆθος Ἁγίων ἀποκάλυψε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ μοναχὲς ποὺ ἐγκαταβίωσαν στὴ Μονὴ ἕνα αἰῶνα πρὶν ἀπὸ ἐκείνων καὶ ὅτι στὶς 11 Μαΐου τοῦ 1235 ἡ Ἡγουμένη Ὀλυμπιὰς καὶ οἱ μοναχοὶ Εὐφροσύνη σφαγιάστηκαν ἀπὸ Τούρκους πειρατὲς στὸ σημεῖο ἐκεῖνο. Λέγεται μάλιστα πὼς ἡ Ἁγία Ἡγουμένη Ὀλυμπιὰς τῆς Μονῆς ἐκείνης ποὺ τὸ 1235 σφαγιάστηκαν ὅπως ἀποκάλυψε ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη τὴ δική μας, τὴν πόλη τῶν Πατρῶν. Γι' αὐτὸ καὶ στὴ Μητρόπολη μας, μάλιστα στὸ Μητροπολιτικό μας Ναὸ ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῆς Ἁγίας Ὀλυμπίας ὅπου μαρτύρησε τὸ 1235 στὴν νῆσο Λέσβο πρὶν ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ραφαήλ.

 

Ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ ἐπέτρεψε ἐπίσης νὰ ἀνακαλυφθεῖ μιὰ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἕνα ἁγίασμα ποὺ ἐπετέλεσαν πολυάριθμα θαύματα. Οἱ Ἅγιοι δὲν περιορίστηκαν νὰ ἀποκαλύψουν τὰ τίμια λείψανά τους καὶ τὶς συνθῆκες τοῦ μαρτυρίου τους, ἀλλὰ ἐπίσης κατέδειξαν καὶ καταδεικνύουν τὴν παρρησία ποὺ ἔχουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μὲ θαύματα τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς συνεχῶς αὐξάνει. Μέχρι τὶς μέρες μας ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ ἐμφανίζεται στὸν ὕπνο ἢ στὸν ξύπνιο πολλῶν ἀνθρώπων εὐσεβῶν ἡ ἀδιάφορων ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ τὴν Αὐστραλία.

 

Θεραπεύει ἐπίσης ἀσθενεῖς ποὺ πάσχουν ἀπὸ ἀνίατα νοσήματα, ξυπνᾶ συνειδήσεις πορωμένες ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀνακουφίζει δεινοπαθοῦντες καὶ πάσχοντες καὶ καταδεικνύει ὅτι ὁ Κύριος δοξάζεται τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ σήμερα ὅπως καὶ χθὲς καὶ αἰωνίως. Πράγματι πολλοὶ θαυματουργοὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, Ραφαήλ, Νικόλαος καὶ Εἰρήνη, τὸν ὁποῖο ὅπως εἴπαμε σήμερα ποὺ εἶναι 9 Ἀπριλίου τιμᾶ τὴ μνήμη τους ἀλλὰ ἐπειδὴ ἡ μνήμη πολλὲς φορὲς τῶν Ἁγίων πέφτει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἢ καὶ πρὶν τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα μέσα στὴ Σαρακοστὴ ὅπου δὲν ἐπιτελοῦνται οἱ μνῆμες τῶν Ἁγίων, γι' αὐτὸ καθιερώθηκε νὰ ἑορτάζεται τὴν Τρίτη της Διακαινησίμου γιατί 9 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1463 μ.Χ. ὅπου μαρτύρησε ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ ἦταν Τρίτη της Διακαινησίμου. Ἔτσι λοιπὸν ἑορτάζουν τὰ ἱερὰ προσκυνήματα ὅπου εἶναι ἀφιερωμένα στοὺς Ἁγίους αὐτοὺς Ραφαήλ, Νικόλαο καὶ Εἰρήνη τὴν Τρίτη της Διακαινησίμου.

 

Ὁ Θεὸς νὰ εἶναι μαζί μας καὶ διὰ πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων του νὰ μᾶς ἐλεεῖ καὶ νὰ μᾶς δωρίζει τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη.

Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ.

 

 

Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἐν Λέσβῳ, ἀθλήσαντες, ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴν ἡγιάσατε, τῇ τῶν Λειψάνων ὑμῶν, εὑρέσει μακάριοι. Ὅθεν ὑμᾶς τιμῶμεν, Ῥαφαὴλ θεοφόρε, ἅμα σὺν Νικολάῳ καὶ παρθένῳ Εἰρήνῃ, ὡς θείους ἡμῶν προστάτας καὶ πρέσβεις πρὸς Κύριον.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Ἰθάκης τὸν γόνον καὶ τῆς Λέσβου τὸ καύχημα, Ὁσιομαρτύρων τὴν δόξαν Ῥαφαὴλ εὐφημήσωμεν· ἀρτίως γὰρ ἡμῖν φανερωθείς, ἰάματα πηγάζει τοῖς πιστοῖς, καὶ κατ’ ὄναρ καὶ καθ’ ὕπαρ ὑπερφυῶς, ὀπτάνεται τοῖς κράζουσι· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Τοῦ θείου Λειψάνου σου, τῇ ἀνευρέσει σοφέ, ἡ Λέσβος πεπλήρωται, τῆς ἐκ Θεοῦ δαψιλῶς, δοθείσης σοι χάριτος· σὺ γὰρ Ὁσιομάρτυς, Ῥαφαὴλ παραδόξως, φαίνῃ πλείστοις ἀνθρώποις, καὶ ἰάσεις παρέχεις· διὸ τοῖς θαυμασίοις σου, πιστοὶ εὐφραινόμεθα.

 

Κοντάκιον.

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Οἱ ἐμφανῶς ὑπὲρ Χριστοῦ ἠθληκότες, καὶ ὑπὸ γῆν χρόνοις πολλοῖς κεκρυμμένοι, ξενοπρεπῶς ἡμῖν ἐφανερώθησαν, Ῥαφαὴλ Νικόλαος, καὶ Εἰρήνη ἡ θεία, καὶ οἱ συναθλήσαντες, μετ’ αὐτῶν θεοφρόνως, οὓς ὡς προστάτας καὶ θαυματουργούς, Ὁσιομάρτυρας, πάντες τιμήσωμεν.

 

Μεγαλυνάριον.

Τοὺς Ὁσιομάρτυρας τοῦ Χριστοῦ, Ῥαφαὴλ τὸν θεῖον, καὶ Νικόλαον τὸν σεπτόν, ἅμα σὺν Εἰρήνη, τῆς Λέσβου τοὺς προστάτας, ὡς πᾶσι βοηθοῦντας, ὕμνοις τιμήσωμεν.