ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τρίτη, 01 Απριλίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλὴ καὶ εὐλογημένη ἡμέρα. Καλὸ μῆνα σήμερα νὰ ἔχουμε, πρώτη τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου. Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει τὴ μνήμη τῆς Ὁσίας Μητρὸς Ἡμῶν Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. 

Ἡ μνήμη αὐτῆς τῆς Ὁσίας τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, συνδέεται ἄρρηκτά με τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Καὶ πέρα ἀπὸ τὴν πρώτη τοῦ μηνὸς Ἀπριλίου, τὴν τιμᾶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ὡς παράδειγμα μέγιστου Μετανοίας καὶ τὴν Πέμπτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν. Ἀμέσως δηλαδὴ τὴν Κυριακὴ ἐκείνη πρὶν τῶν Βαΐων, ὅπου εἶναι καὶ ἡ τελευταία Κυριακὴ τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς.

 

Ὅπου ὅπως λέγουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δὲν προθυμοποιήθηκαν κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, δὲν προθυμοποιήθηκαν στὴν μετάνοια, νὰ δείξουν προθυμία ἔστω καὶ τώρα, τὴν τελευταία αὐτὴ στιγμή, ἀκούγοντας τὸ συγκινητικὸ παράδειγμα τῆς Μετανοίας τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Ἡ Ὁσία Μαρία ἐγεννήθηκε στὴν Αἴγυπτο. Σὲ πολὺ νεαρὰ ἡλικία, 12 ἐτῶν, ἐγκατέλειψε τοὺς γονεῖς της, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν σὲ κάποιο χωριὸ ἐκεῖ πέρα τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐγκαταστάθηκε εἰς τὴν Ἀλεξάνδρεια.

 

17 ὁλόκληρα χρόνια εἶχε μάθει νὰ γνέφει ὑφάσματα, νὰ κάνει διάφορες χειρωνακτικὲς ἐργασίες καὶ τὸ χειρότερο ἀπ' ὅλα, λόγῳ ὅτι εἶχε αὐτὸ τὸ προτέρημα τῆς ὀμορφιᾶς, ἔπεσε στὰ δίκτυα τῆς ἀκολασίας καὶ τῆς πορνείας. Ἔγινε διάσημη ἑτέρα τῆς περιοχῆς της Ἀλεξάνδρειας καὶ ὅπως εἴπαμε 17 ὁλόκληρα χρόνια δούλευε μέσα στὴν ἁμαρτία. Ἦταν τὸ λεγόμενο ἐπισυρόμενο μοιαντήριον, ὅπως χαρακτηριστικὰ λέγει ὁ λόγος μέσα εἰς τὰ τροπάρια τῆς ὁσίας Μαρίας, ὅπου δηλαδὴ πέρναγε μόλυνε τὸν τόπο.

 

Μόλυνε τὸν τόπο δηλαδὴ κάνοντας ἡ Ἁγία τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή της καὶ παρασύροντας καὶ ἄλλους νέους στὴν ὁδὸ τῆς ἀκολασίας. Ἔχοντας λοιπὸν διανύσει ἕνα τέτοιο μεγάλο χρονικὸ διάστημα μέσα στὴν ἁμαρτία, κάποια ἡμέρα συνέβη τὸ ἑξῆς. Εἶδε κάποια πλήθη τὰ ὁποῖα συγκεντρώνονταν στὸ λιμάνι της Ἀλεξάνδρειας μὲ σκοπὸ νὰ ταξιδεύσουν πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα.

 

Διότι θὰ πήγαιναν προσκύνημα στοὺς Ἁγίους Τόπους γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸν Τίμιο καὶ ὁ Ζωοποιὸ Σταυρό. Εἶδε μία παρέα νέων ὅπου ἔμπαινε καὶ ἐκείνη στὸ καράβι καὶ παρακάλεσε νὰ τὴν πάρουν μαζί τους. Ὄχι ὅτι εἶχε σκοπὸ νὰ προσκυνήσει, ἀλλὰ νὰ ἀλλάξει πόλη, νὰ ἀλλάξει διασκεδάσεις καὶ νὰ προσθέσει φίλους ἀλλὰ μέσα σὲ ἐκείνους ποὺ εἶχε μέχρι τότε.

 

Οἱ νέοι ὅμως τῆς εἶπαν ὅτι ἂν ἔχεις εἰσιτήριο μπορεῖς νὰ μπεῖς μέσα στὸ καράβι. Ἐκείνη ὅμως ἀπήντησε μὲ μεγάλη ἀναίδεια λέγοντας πὼς ναὶ μὲν εἰσιτήριο δὲν ἔχω, ἔχω ὅμως τὸ σῶμα μου μὲ τὸ ὁποῖο μπορῶ νὰ ταξιδεύσω. Καὶ τοὺς εἶπε πᾶρτε μὲ μαζί σας καὶ δὲν θὰ χάσετε.

 

Πράγματι ὅπως ἀργότερα ἔλεγε ἡ ἴδια ἐξομολογούμενη τὸ ὅτι οἱ ἁμαρτίες ἔγιναν μέσα σὲ ἐκεῖνο τὸ ταξίδι εἶναι δύσκολο πρᾶγμα νὰ περιγραφοῦν. Διότι ἀποροῦμε πὼς ἡ θάλασσα δὲν ἄνοιξε νὰ καταπιεῖ τὸ πλοῖο ἐκεῖνο ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔγιναν μέσα. Καὶ βέβαια ἡ αἰτία ἦταν ἡ Μαρία ἡ ὁποία παρέσυρε ὅλο τὸν κόσμο εἰς τὶς ἁμαρτίες.

 

Ἔφτασε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Εἶδε τὰ πλήθη τῶν προσκυνητῶν τὰ ὁποῖα κατέβαιναν στὸ ναὸ τῆς Ἀναστάσεως γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ τίμιον καὶ ζωοποιὸν ξύλο. Ἔτσι καὶ ἐκείνη παρασυρόμενη ἀπ' τὸν κόσμο κατέβηκε στὸ ναὸ καὶ ἀποφάσισε νὰ προσκυνήσει μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους προσκυνητὰς τὸ τίμιο ξύλο τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ.

 

Τότε ὅμως ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς τὴν ἔκανε νὰ σκεφτεῖ πολλά. Μία ἀόρατη δύναμη ὅταν ἦταν ἕτοιμη νὰ εἰσέλθει μέσα στὸ ναό της ἐμπόδισε τὴν εἴσοδο. Διαπίστωσε πὼς ἕνα ἀόρατο τεῖχος βρισκόταν ἐνώπιον τῆς εἰς τὴν πύλη τοῦ ναοῦ τὸ ὁποῖο τῆς ἀπαγόρευε τὴν εἴσοδο ἐνθυμίζοντας μέσα της τὶς ἁμαρτίες της.

 

Κάθισε σὲ μιὰ γωνιὰ δίπλα στὴν πόρτα καὶ σκέφτηκε ἐκείνη τὴν ὥρα τὶς ἁμαρτίες της οἱ ὁποῖες ἦταν τόσες πολλὲς καὶ γινόντουσαν τὸ ἐμπόδιο γιὰ νὰ εἰσέλθει μέσα στὸ ναό. Κατάλαβε πὼς ἡ ἁμαρτωλὴ ζωή της ἦταν ἡ αἰτία ποὺ τῆς ἀπαγορευόταν ἡ εἴσοδος. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔνιωσε μέσα τῆς συντριβή.

 

Κατάλαβε ὅτι ἡ ζωὴ ποὺ ἔκανε μέχρι τότε δὲν ἦταν σωστή. Ἀλλὰ εἶχε λυπήσει πολὺ τὸν Θεό. Εἶχε κάνει τὴν καρδιά της στάβλο τῶν παθῶν καὶ ἀποφάσισε νὰ δείξει μετάνοια.

 

Ἔκαμε θερμὴ προσευχὴ στὸν Θεὸ νὰ τὴ βοηθήσει νὰ μετανοήσει. Τότε ἀπέναντι ἀπὸ τὴν εἴσοδο τοῦ ναοῦ εἶδε μία εἰκόνα τῆς Παναγίας μας. Καὶ προσευχόμενης ἐκείνη τῆς εἶπε τὰ ἑξῆς «Παναγία μου σὲ παρακαλῶ πολὺ μπὲς ἐγγυήτρια εἰς τὸν Υἱόν σου νὰ μὲ ἀφήσει νὰ μπῶ μέσα στὸ ναὸ καὶ νὰ προσκυνήσω τὸ τίμιον καὶ ζωοποιὸν ξύλον.

 

Καὶ κατόπιν ὑπόσχομαι ὅτι θὰ διάγω βίων Ὄσιων καὶ Ἅγιων ἐν μετανοίᾳ καὶ δὲν θὰ ἐπιστρέψω πάλι στὴν ἁμαρτωλὴ ζωὴ ποὺ μέχρι τώρα ἔκανα». Καὶ ἔβαλε ἐγγύηση τὴν Παναγία. Ἐκείνη τὴν εἰκόνα τὴν ὁποία ὀνόμασαν οἱ πατέρες κατόπιν ἐγγυήτρια ὅτι ἐγγυήθηκε εἰς τὸν Θεό, ἐγγυήθηκε γιὰ τὴν Ὁσία Μαρία ἡ ὁποία εἰκόνα θαυματουργικὰ ἀργότερα μεταφέρθηκε στὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ βρίσκεται σήμερα κοντὰ στὴ Μονὴ τῆς Μεγίστης Λαύρας στὸ σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ὁ ἐπονομαζομένη Παναγία ἡ Ἐγγυήτρια.

 

Ἡ Παναγία μας ἄκουσε τὴ δέση τῆς Μαρίας καὶ τὶς ἐπέτρεψε τὴν εἴσοδο εἰς τὸν ναὸ καὶ ἐκείνη περιχαρὴς γεννωμένη εἰσῆλθε μέσα εἰς τὸν ναὸ μὲ δάκρυα πολλὰ προσκύνησε τὸ Τίμιο Ξύλο ὅπου χάρισε τὴ σωτηρία καὶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἔχυσε πολλὰ δάκρυα Μετανοίας, γονάτισε καὶ προσευχήθηκε νὰ τὴν ἐνδυναμώσει ὁ Θεὸς εἰς τὴν περεταίρω πορεία της καὶ κατόπιν βγῆκε ἀπ' τὸν ναό. Μὲ κάποια ἐλεημοσύνη ποὺ τῆς ἔδωσε ἕνας καλὸς χριστιανὸς ἀγόρασε τρία καρβέλια ψωμὶ καὶ ἄκουσε μιὰ φωνὴ ἀπ' τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας πρὶν φύγει ἀπ' τὸν ναὸ ἡ ὁποία τῆς ἔλεγε ἐὰν θέλεις νὰ σωθεῖς πέρασε εἰς τὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ καὶ πράγματι ζήτησε νὰ μάθει ποιός εἶναι ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ ἐκεῖ μὲ κάποιο πλοῖο ποὺ βρῆκε πέρασε ἀπέναντι καὶ κατόπιν ὁδηγήθηκε εἰς τὴν ἔρημο. Σ' ἐκείνη τὴν ἔρημο ἔζησε πάνω ἀπὸ σαράντα χρόνια.

 

Ἔζησε δηλαδὴ μὲ ἀπόλυτη μετάνοια. Ἔζησε μιὰ ζωὴ ἁγία καὶ ὁσιακή. Τὸ φαγητό της ἀπὸ κεῖνα τὰ ψωμιὰ τὰ ὁποῖα πῆρε μαζὶ τῆς καταναλώθηκε φυσικὰ πολὺ γρήγορα.

 

Στὸ τέλος ἔμεινε νὰ τρέφεται μόνο μὲ τὰ ἄγρια χορτάρια ποὺ ὑπῆρχαν ἐκεῖ καὶ νὰ πίνει ἀπ' τὸ νερὸ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ. Ἡ λιτότητα τῆς ζωῆς της, ἡ ἄσκησή της ἐμάρανε τὸ κάλλος της καὶ πλέον ἀφανίστηκαν τὰ ἴχνη τῆς γυναικείας φύσεως ἐπάνω της. Τὰ ροῦχα της ἀπ' τὴν πολυκαιρία ἔλειωσαν καὶ τὸ κορμί της μαύρισε ἀπ' τὸν ἥλιο καὶ τὴ ζέστη ἐκείνης τῆς περιοχῆς.

 

Τὰ δὲ μαλλιά της ἔγιναν κάτασπρα σὰν τὸ βαμβάκι καὶ ἡ ἴδια δὲν ἔμοιαζε μὲ ἄνθρωπο ἀλλὰ μὲ ἕνα πτηνὸ τῆς ἐρήμου τὸ ὁποῖο ζοῦσε μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μέρη. Δὲν ἦταν ὅμως μόνον ἡ βία τῆς ἀσκήσεως ὅπου ἐστενοχωροῦσε καὶ ἀγωνιζόταν ἡ Ἁγία εἰς αὐτὴν ἀλλὰ ἄλλα ἦταν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἦταν δεινότερα. Πρῶτον ἡ ἐνθύμηση τῶν παθῶν.

 

Τὰ πάθη τὰ ὁποῖα ἔζησε 17 ὁλόκληρα χρόνια τὴν βασάνιζαν. Ἔφλεγε ἡ σαρκικὴ ἁμαρτία τὴ σάρκα της, τὴν καρδιά της, τὴν ἐνθύμησή της. Πολάκης ὁ λογισμὸς καὶ ἡ φαντασία της ἔφερνε μπροστά της τὶς συντροφιὲς ποὺ εἶχε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ὅταν διψοῦσε τὰ ὡραῖα ποτὰ ποὺ ἔπινε, ὅταν δὲ πεινοῦσε τὰ ἐκλεκτὰ φαγητὰ τὰ ὁποῖα ἔτρωγε ἀλλὰ καὶ ὅταν ἔβλεπε γύρω της τὴν ἔρημο καὶ τὴν μοναξιά της ἐρχόντουσαν τὰ τραγούδια ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἄκουγε καὶ οἱ συντροφιὲς τῶν φίλων ὅπου εἶχε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ὅλα αὐτὰ δονοῦσαν τὴν ψυχὴ τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀσκήτριας τῆς Ἐκκλησίας μας τῆς Ἀγωνίστριας τοῦ Χριστοῦ ἀλλὰ ἀντιστεκόταν ἡ Ὁσία Μαρία σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς προκλήσεις ἀκατάπαυστα προσευχόταν εἰς τὸν Θεόν.

 

Πολάκης ὅταν ἔπεφτε ἡ νύχτα καὶ ἡ θερμοκρασία ἔπεφτε χαμηλὰ ὅπως γίνεται στὴν ἔρημο ἔπεφτε κάτω ἀναίσθητη ἀπὸ τὸ κρύο. Τὴ δὲ ἡμέρα ὅταν ὁ ἥλιος ἀνέβαινε καὶ ἔκαιγε ἔκαιγότάν καὶ φλεγόταν τὸ σῶμα της ἀπ' τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου ἡ ὅλη αὐτὴ φοβερὴ κατάσταση εἶχε ἐξαντλήσει τὴν Ἁγία ἀλλὰ ἡ ὑπομονή της ἦταν μεγάλη ἐνθυμόταν πάντοτε τὴν ὑπόσχεση ποὺ εἶχε δώσει στὴν Παναγία γιὰ μετάνοια καὶ δὲν σκεπτόταν ποτὲ νὰ γυρίσει πίσω ἀλλὰ περίμενε τὸ τέλος της σὲ ἐκείνη τὴ φρυκτὴ ἔρημο μέσα ἀπ' τὴν ἄσκηση τὴν ὁποία ἔκανε. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε ἡ Ὁσία Μαρία μιλᾶμε περίπου γύρω στὸ 500 μετὰ Χριστόν, ἕκτος αἰῶνας ζοῦσε ἕνας ἀσκητὴς εἰς τὴν περιοχὴ τῆς Παλαιστίνης ὀνομαζόμενος Ζωσιμάς.

 

Ὁ Ὅσιος Ζωσιμάς, ὁ μεγάλος καὶ σπουδαῖος ἐκεῖνος ἀσκητὴς ἀκολουθοῦσε τὸ τυπικὸ τοῦ Ἁγίου Εὐθυμίου τοῦ Μεγάλου ὁ ὁποῖος εἶχε δώσει ἐντολὴ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ποὺ εἶναι Ἁγία Περίοδος, οἱ μοναχοὶ νὰ ἀφήνουν τὰ κοινόβια νὰ εἰσέρχονται στὴν ἔρημο, νὰ περνᾶνε τὴν Τεσσαρακοστὴ μὲ νηστεία καὶ προσευχὴ καὶ ἡσυχία καὶ κατόπιν τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων νὰ συνάγονται πάλι εἰς τὴ Μονή τους γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὸ πάθος τοῦ Κυρίου καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Αὐτὸς λοιπὸν τώρα ἀκολουθῶντας αὐτὸ τὸ παράδειγμα τοῦ Μεγάλου Εὐθυμίου ἀποφάσισε νὰ εἰσέλθει εἰς τὴν ἔρημο. Ἔκανε ὅμως θερμὴ προσευχὴ στὸν Κύριο λέγοντας πὼς Κύριε σὲ παρακαλῶ ἀποκάλυψέ μου κάποιον ὁ ὁποῖος θὰ μπορέσει νὰ μὲ ὠφελήσει εἰς τὴν ἔρημο ποὺ θὰ πάω διότι θέλω ἡ ὁδοιπορία μου μέσα στὴν ἔρημο νὰ μὴν εἶναι μόνον ὠφέλιμη ἀπὸ τὴν ἄσκηση καὶ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν νηστεία ἀλλὰ καὶ ἀπὸ συναναστροφὴ μὲ κάποιον Ἅγιο καὶ ἐνάρετο ἄνθρωπο ἀσκητὴ ποὺ θὰ μὲ ἀξιώσει νὰ συναντήσω σὲ ἐκείνη τὴν ἔρημο.

 

Ἤκουσε λοιπὸν εἰς τὴν προσευχή του ὅτι περνῶντας τὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου θὰ συναντήσει κάποιο πρόσωπο τὸ ὁποῖο πολὺ θὰ τὸν ὠφελήσει πνευματικὰ καὶ ὅτι εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ περιβόητους ἀσκητές της ἔρημου. Πράγματι περνῶντας τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ εἶδε δίπλα του νὰ περνάει μία σκιά. Στὴν ἀρχὴ δὲν κατάλαβε ὅτι ἦταν ἄνθρωπος.

 

Νόμισε πὼς ἦταν δαιμονικὴ φαντασία. Κατόπιν ὅμως κατενόησε ὅτι εἶναι ἄνθρωπος. Ἔτρεξε λοιπὸν νὰ ἀκολουθήσει τὴ σκιὰ ἐκείνη καταλαβαίνοντας ὅτι εἶναι ὁ ἀσκητὴς γιὰ τὸν ὁποῖο τὸν πληροφόρησε ὁ Ἄγγελος Κυρίου.

 

Ὅταν ὅμως πλησίαζε τὴν σκιὰ ἐκείνη ἡ σκιὰ ἄρχισε νὰ τρέχει. Ἄρχισε νὰ τρέχει καὶ ὁ Ζωσιμὰς ἀκολουθῶντας ἀλλὰ ἡ σκιὰ πήγαινε πιὸ γρήγορα. Τόσο πολὺ ποὺ πέρασε ἕναν ξεροπόταμο καὶ κρύφτηκε πίσω ἀπὸ κάτι βάτα εἰς τὴν ἀπέναντι ὄχθη.

 

Γέροντας ὁ Ζωσιμὰς δὲν μποροῦσε νὰ τρέξει γιὰ νὰ τὴ φτάσει καὶ φώναξε ἀπ' τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του Ἅγιε τοῦ Θεοῦ «Σὲ παρακαλῶ πολὺ μὴ μὲ ἀποστρέφεσαι τὸν ἁμαρτωλό. Γύρνα πίσω καὶ εὐλόγησέ με ὅτι γιὰ σένα παρακάλεσα πολὺ τὸ Θεὸ νὰ σὲ συναντήσω καὶ νὰ μὲ ὠφελήσεις ἀπ' τὶς διδαχές σου». Τότε ἄκουσε τὴ σκιὰ ἐκείνη πίσω ἀπὸ τὰ βάτα νὰ ὁμιλεῖ καὶ νὰ λέγει «Ἀβὰ Ζωσιμὰ Δὲν εἶμαι ἄντρας εἶμαι γυναῖκα. Σὲ παρακαλῶ πέταξε μοῦ ἕνα ἀπὸ τὰ ράσα σου γιατί βρίσκομαι γυμνὴ ἐδῶ καὶ χρόνια νὰ καλύψω τὴ γύμνια μου γιὰ νὰ παρουσιαστῶ μπροστά σου μιᾶς καὶ σὲ ἔστειλε ὁ Θεός». Τότε κατάλαβε ὅτι πρόκειται γιὰ Ἁγία γυναῖκα ὁ Ζωσιμὰς διότι μὲ τὸ ὄνομά του τὸν ἀποκάλεσε ἐνῷ μέχρι τότε δὲν τὸν γνώριζε καὶ οὔτε ποτὲ τὸν εἶχε συναντήσει.

 

Ἔβγαλε λοιπὸν τὸ ἐξόρασό του τὸ πέταξε εἰς τὴν ὁσία καὶ ἐκείνη τὸ φόρεσε καὶ παρουσιάστηκε μπροστά του. Εἶδε τότε τὸ ἀσκητικό της πρόσωπο τὸ ὁποῖο ἦταν μαυρισμένο ἀπὸ τὸν ἥλιο. Τὸ δέρμα εἶχε κολλήσει ἐπάνω εἰς τὰ ὀστᾶ τὸ μαλλί της ἦταν κάτασπρο μέχρι τοὺς ὤμους ἀλλὰ τὰ μάτια της ἦταν ὁλοφώτεινα.

 

Ἔσκυψε νὰ τὴν προσκυνήσει ἀλλὰ ἡ Ἁγία τὸν ἐσήκωσε καὶ τοῦ λέει ἐσὺ ἱερέας θὲς ἐμένα νὰ προσκυνήσεις. Ἐγὼ πρέπει νὰ προσκυνήσω ἐσένα. Καὶ ἄρχισαν τότε σὲ εἰσαγωγικὰ ὁ ἕνας νὰ προσπαθεῖ νὰ πάρει εὐλογία ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ τέλος της εἶπε ὁ Ἅγιος Ζωσιμὰς ὅτι ἐσένα ὅμως ὁ Θεὸς στόλισε μὲ τὸ χάρισμα τῆς Διοράσεως καὶ μὲ εἶδες καὶ μὲ ἀποκάλεσες μὲ τὸ ὄνομά μου.

 

Γι' αὐτὸ εὐλόγησέ με ἐσύ. Τότε γονάτισαν καὶ οἱ δύο νὰ προσευχηθοῦν καὶ εἶδε ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς τὴν Ἁγία νὰ ὑψώνεται πάνω ἀπὸ τὸ ἔδαφος. Μέσα του σκέφτηκε ἄνθρωπος εἶναι ἄραγε ἢ δαιμονικὴ φαντασία καὶ σηκώνεται ἔτσι στὸν ἀέρα.

 

Ἀλλὰ ἡ Ὁσία Μαρία μὲ τὸ χάρισμα τῆς Διοράσεως ποὺ εἶχε τοῦ εἶπε γιατί σκέπτεσαι ὅτι δὲν εἶμαι ἄνθρωπος, ἄνθρωπος εἶμαι τοῦ λέει δὲν εἶμαι δαίμονας ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς μιὰ γυναῖκα ἁμαρτωλὴ καὶ δυσώδης εἶμαι. Κάθισαν κατόπιν νὰ τοῦ ἐξηγήσει τὴ ζωή της καὶ γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή της νὰ ἐξομολογηθεῖ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τῆς εἶχαν συμβεῖ εἰς τὰ προηγούμενα χρόνια. Διηγήθηκε λοιπὸν μὲ λεπτομέρειες τὴ ζωὴ ποὺ ἔζησε εἰς τὴν Ἀλεξάνδρεια, τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔκανε, τὸν λόγο ὅπου τὴν ὁδήγησε στὴν ἔρημο καὶ τὴ ζωὴ καὶ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ εἶχε κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς της μέσα στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου.

 

Τ' ἄκουγε ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς καὶ ἔκλαιγε κι ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τὴν Ὁσία καὶ ὅταν τέλειωσε ἡ Ἁγία τοῦ εἶπε Ἀβὰ τοῦ Θεοῦ σὲ παρακαλῶ τοῦ λέει θὰ μοῦ κάνεις μιὰ χάρη δὲν ζητάω κάτι ἄλλο ἀπό ‘σένα. Θέλω νὰ ἔρθεις τοῦ χρόνου πάλι τὴν ἴδια μέρα καὶ νὰ φέρεις μαζί σου τὰ ἄχραντα μυστήρια τὴ Μεγάλη Πέμπτη νὰ μὲ κοινωνήσεις γιατί δὲν ἔχω κοινωνήσει ἀπὸ τότε ποὺ ἔφυγα ἀπὸ τὸν κόσμο ποτὲ πάλι καὶ τότε τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ ἔρθει τὴν ἑπόμενη χρονιὰ τὴ Μεγάλη Πέμπτη νὰ τὴν κοινωνήσει. Πέρασε ἕνας χρόνος κι ὅταν ἔφτασε ἡ Μεγάλη Πέμπτη ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς πῆρε τὰ ἄχραντα μυστήρια, βγῆκε στὴν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνου μὲ σκοπὸ νὰ συναντήσει τὴν Ἁγία καὶ νὰ τὴν κοινωνήσει.

 

Εἶδε ὅμως τότε ὅτι τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ἦταν φουσκωμένα καὶ δὲν μποροῦσε νὰ περάσει ἀπέναντι ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγία ἂν ἐρχόταν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἐρήμου δὲν θὰ μποροῦσε νὰ περάσει καὶ ἐκείνη γιὰ νὰ κοινωνήσει. Ὅταν περνοῦσε ἡ ὥρα κι εἶχε φτάσει ἤδη τὸ δειλινὸ καὶ ἡ Ἁγία ἀκόμα δὲν εἶχε φανεῖ, ὁ Ἅγιος ἀπογοητεύτηκε καὶ νόμισε πὼς τελικὰ δὲν θὰ ἔρθει. Ἀλλὰ ὅμως ὅταν ἤδη ὁ ἥλιος ἄρχισε νὰ βασιλεύει ἐφάνηκε ἡ Ἁγία στὴν ἀπέναντι ὄχθη καὶ τὴν εἶδε ὅτι ἔκανε τρεῖς μετάνοιες, δοξολόγησε τὸν Θεὸ καὶ πατῶντας πάνω στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ πέρασε ἀπέναντι πρὸς τὸ μέρος του Ἀβὰ Ζωσιμὰ καὶ ἦταν ἕτοιμη νὰ κοινωνήσει τὰ ἄχραντα μυστήρια.

 

Ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς ἐταράχθη, καλύφθηκε ἀπὸ δέος καὶ ἔπεσε νὰ τὴν προσκυνήσει ὅταν τὴν εἶδε νὰ περνάει τὸν Ἰορδάνη χωρὶς νὰ βραχεῖ πατῶντας ἐπάνω στὰ νερά του.  Ἡ Ἁγία τὸν ἐμάλωσε. Τί κάνει ἀβὰ τοῦ λέει.

 

Κρατᾶς τὰ ἄχραντα μυστήρια καὶ θὲς νὰ προσκυνήσεις ἐμένα μιὰ ἁμαρτωλή. Σήκω ἀμέσως τοῦ λέγει καὶ κοινώνησέ με. Κοινώνησε τὰ ἄχραντα μυστήρια ἡ ὁσία τοῦ Θεοῦ γιὰ πρώτη φορά.

 

Μετὰ ἀπὸ τὴν ἄσκηση ἐκείνη ποὺ ἔκανε μέσα στὴν ἔρημο καὶ τὸν ἀγῶνα ποὺ ἔδειξε βαθιὰ συγκινημένη εὐχαρίστησε καὶ δοξολόγησε τὸ Θεὸ ποὺ τὴν ἀξίωσε. Ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς εἶχε φέρει μαζί του τρόφιμα γιὰ νὰ τὶς δώσει καὶ τῆς εἶπε μὴ φεύγεις Ἁγία τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ πᾶρε σὲ παρακαλῶ τῆς λέγει κάποια ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρόφιμα ποὺ ἔχω φέρει μαζί μου. Τότε ἡ Ἁγία γιὰ νὰ μὴν τὸν πικράνει καὶ τὸν στενοχωρήσει ἀπὸ ὅσα εἶχε φέρει ὁ Ἀβὰς ἅπλωσε τὸ χέρι της καὶ πῆρε τρία σπυριὰ φακῆ.

 

Καὶ κατόπιν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο πέρασε τὸν Ἰορδάνη καὶ τοῦ εἶπε του Ἀβὰ Ζωσιμὰ θὰ ἔρθεις πάλι τοῦ χρόνου καὶ θὰ μὲ βρεῖς στὸ πρῶτο σημεῖο ποὺ συναντηθήκαμε ὅταν σοῦ ἐξομολογήθηκα καὶ θὰ μὲ βρεῖς ὅπως θέλει ὁ Θεός του λέει. Ὁ Ἀβὰς εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα εἶδε, γιὰ ὅσα ἄκουσε καὶ ἔζησε καὶ πολὺ ὠφελημένος γύρισε πίσω στὴ μονή του. Περίμενε ἕνα χρόνο ἀκόμη καὶ κατόπιν ξαναπῆγε πάλι στὴν ἔρημο καὶ ἔψαξε νὰ βρεῖ τὴν ὁσία.

 

Ὅταν ὅμως περνοῦσε ἡ ὥρα δὲν τὴν ἔβρισκε ἔκανε προσευχὴ στὸν Θεὸ νὰ τοῦ φανερώσει ποὺ βρίσκεται ἡ Ἁγία τοῦ Θεοῦ καὶ τότε παρατήρησε παραπέρα πὼς ἡ Ἁγία ἦταν ξαπλωμένη στὸ χῶμα καὶ ὅτι εἶχε παραδώσει τὴν ψυχή της εἰς τὸν Κύριον. Βρισκόταν δὲ δίπλα της ἐπάνω εἰς τὴν ἄμμο γραμμένη μὲ μιὰ γραφὴ μὲ τὸ δάχτυλο καὶ ἔλεγε τὰ ἑξῆς «Ἀβὰ Ζωσιμὰ θάψε τὸ σῶμα τῆς ἁμαρτωλῆς Μαρίας ὅπου ἐκοιμήθη τὴν πρώτη Ἀπριλίου τὴν ἡμέρα ποὺ κοινώνησε τὰ ἄχραντα μυστήρια». Καὶ πράγματι ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς ὅταν εἶδε αὐτὴ τὴν γραφὴ ἡ ὁποία ἕνα χρόνο μετὰ δὲν εἶχε σβήσει καὶ ταυτόχρονα ὅτι ἡ Ἁγία ποὺ δὲν γνώριζε γράμματα τὰ εἶχε γράψει ἐπάνω εἰς τὴν ἄμμο καὶ ὅτι τὸ σῶμα της μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο δὲν εἶχε γνωρίσει καμία φθορὰ ἀλλὰ ἦταν ζεστὸ κατανόησε ὅτι πρόκειται γιὰ θαυμάσιο τοῦ Θεοῦ.

 

Μὲ πολλὴ συγκίνηση ἀσπάστηκε τὸ λείψανό της καὶ τὸ ἑτοίμασε γιὰ τὴν ταφὴ καὶ κατόπιν προσπάθησε νὰ ἀνοίξει τὸν τάφο μὲ ἕνα ξύλο γιὰ νὰ ἀρχίσει τὴν ταφὴ τῆς ὁσίας. Γέροντας ὅμως καθὼς ἦταν δὲν τὰ κατάφερνε καὶ ἔβλεπε ὅτι δὲν θὰ μπορέσει νὰ ἀνοίξει τὸν τάφο καὶ εἶδε ἀπροσδόκητα τὴ στιγμὴ ἐκείνη ἕνα μεγάλο λιοντάρι νὰ καταφτάνει. φοβήθηκε ὁ Ἅγιος καὶ κάθισε στὴν ἄκρη μὰ τὸ λιοντάρι ἔπεσε καὶ προσκύνησε τὸ σῶμα τῆς ὁσίας καὶ παίρνοντας θάρρος ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς τοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ σκάψει τὸν τάφο καὶ ἐκεῖνο μὲ τὰ νύχια του ἄνοιξε τὸν τάφο τῆς ὁσίας μέσα στὸν ὁποῖο τοποθέτησαν τὸ ἱερὸ σκήνωμά της καὶ ἀφοῦ κατόπιν τὸ ἔκάλυψάν με τὸ χῶμα, τὸ λιοντάρι ἔφυγε, ὁ Ἀβὰς Ζωσιμὰς δοξολόγησε γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ Θεό, ζήτησε τὴν εὐχὴ τῆς ὁσίας καὶ ἔφυγε πολὺ ὠφελημένος.

 

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἱερὸ συναξάριο τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας ποὺ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει σήμερα. Ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία εἶναι τὸ κατ' ἐξοχὴν παράδειγμα τῆς Μετανοίας ὅπου συγκλονίζει τὶς ἀνθρώπινες ψυχὲς γιὰ τὴ γενναιότητα ποὺ ἔδειξε ὄχι μόνο εἰς τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή, γιατί γιὰ νὰ κάνεις ἁμαρτωλὴ ζωὴ καὶ ὅπως ἡ ὁσία Μαρία τὴν ἔκανε θὰ πρέπει νὰ ἔχεις μεγάλη ἀνέδυα καὶ μεγάλη δύναμη μέσα σου τὴν ὁποία ἔχεις στρέψει πρὸς τὸ κακό. Αὐτὴ τὴ δύναμη ὅμως ποὺ εἶχε ἡ ὁσία Μαρία καὶ ὅπως δούλεψε στὴν ἁμαρτία μὲ τόση προθυμία τὴν ἔστρεψε κατόπιν εἰς τὸν Χριστὸ καὶ δούλεψε τὴν Ὁδὸ τῆς Ἁγιότητος μὲ πολὺ μεγαλύτερη προθυμία ἀπὸ ὅτι δούλεψε τὴν Ὁδὸ τῆς ἁμαρτίας.

 

Τόσο πολὺ ποὺ ἀναδείχθηκε μεγάλη ὁσία τῆς Ἐκκλησίας μας ποὺ πρεσβεύει γιὰ τὴ σωτηρία ὅλων τῶν εὐλογημένων ἀνθρώπων ποὺ ἀγωνίζονται εἰς τὴν Ὁδὸ τῆς Μετανοίας. Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί σας εὔχομαι καλὴ καὶ εὐλογημένη ἡμέρα νὰ ἔχετε ἡ ὁσία Μαρία νὰ πρεσβεύει γιὰ ὅλους μας καὶ νὰ μᾶς καθοδηγεῖ στὴν Ὁδὸ τῆς Μετανοίας. Καλημέρα σας.

 

 Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Φωτισθεῖσα ἐνθέως Σταυροῦ τῇ χάριτι, τῆς μετανοίας ἐδείχθης φωτοφανὴς λαμπηδών, τῶν παθῶν τὸν σκοτασμὸν λιποῦσα πάνσεμνε· ὅθεν ὡς ἄγγελος Θεοῦ, Ζωσιμᾷ τῷ ἱερῷ, ὡράθης ἐν τῇ ἐρήμῳ, Μαρία Ὁσία Μῆτερ· μεθ’ οὗ δυσώπει ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

 

 

Κοντάκιον. 

Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

Τοῖς τῶν ἀγώνων σου πόνοις θεόληπτε, τὸ τῆς ἐρήμου τραχὺ καθηγίασας· διό σου τὴν μνήμην δοξάζομεν, ἐν ὑμνῳδίαις Μαρία τιμῶντές σε, Ὁσία Ὁσίων ἀγλάϊσμα.

 

 

 

Ἔτερον Κοντάκιον. 

Ἦχος πλ. δ’. Τῇ ὑπερμάχῳ.

Τῆς μετανοίας τὴν λαμπάδα τὴν πολύφωτον

Καὶ ἐγκρατείας τὴν εἰκόνα τὴν θεόγραφον,

Τὴν Μαρίαν ἀνυμνήσωμεν τὴν Ὁσίαν.

Ἐν ἐρήμῳ γὰρ ὡς ἄγγελος ἐβίωσε

Καὶ τὸν τρώσαντα αὐτὴν πρῴην κατῄσχυνε·

Ταύτῃ λέγοντες· χαίροις Μῆτερ ἰσάγγελε.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Αἴγυπτον φυγοῦσα τὴν τῶν παθῶν, δάκρυσιν ἐκπλύνεις, ἁμαρτίας τὸν μολυσμόν, καὶ ἐν τῇ ἐρήμῳ, τοῦ Ἰορδάνου Μῆτερ, ὡς ἄγγελος Μαρία, ὄντως ἠγώνισαι..