ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Κυριακή, 02 Μαρτίου 2025

Ἀγαπητοί μας Ἀναγνῶστες, καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη. Σήμερα 2 τοῦ μηνὸς Μαρτίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Ἡσυχίου τοῦ Συγκλητικοῦ. Σήμερα ὅμως ἑορτάζει καὶ ἡ μνήμη ἑνὸς Ἁγίου Ἱερέως, τοῦ Ἁγίου Ἱερέως Νικολάου του Πλανᾶ, ὁ ὁποῖος ἔζησε στὴν Ἀθήνα καὶ θὰ μιλήσουμε στὴ συνέχεια ἐκτενέστερα γιὰ τὸν Ἅγιο μας. 

 

Ἂς ἀκούσουμε ὅμως λίγα γιὰ τὸν Ἅγιο Ἡσύχιο τὸ Μάρτυρα, τὸ Συγκλητικό. Ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος ἔζησε κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ Αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ εἰς τὴν πόλη τῆς Ρώμης. Κατεῖχε μεγάλο καὶ σπουδαῖο ἀξίωμα, ἦταν συγκλητικός.

 

Συμμετεῖχε δηλαδὴ στὴ Σύγκλητο, ὅπου ἦταν τὸ ἀνώτερο ὄργανο μέσα εἰς τὴν πολιτεία τῆς Ρώμης. Ὅταν ἔβγαλε διάταγμα ὁ Μαξιμιανὸς ὅτι θὰ πρέπει οἱ χριστιανοὶ νὰ διώκονται καὶ μάλιστα μὲ τὰ χειρότερα μαρτύρια ἔδωσε ταυτόχρονα ἐντολὴ πὼς ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀνώτερους ἀξιωματικοὺς εἶναι χριστιανός, δηλαδὴ εἶναι συγκλητικός, ἔχει κάποιο ἀξίωμα μέσα στὸ παλάτι, θὰ ἔπρεπε νὰ βγάλει τὴ ζώνη του καὶ τὰ πολύτιμα ἐνδύματα του, τὰ ὁποῖα φοροῦσε καὶ νὰ δίνεται σὰν δοῦλος, ἁπλᾶ καὶ ταπεινά. Τότε κάποιοι χριστιανοὶ θέλοντας νὰ κρύψουν τὸν ἑαυτό τους ὅτι πίστευαν εἰς τὸν Χριστό, δὲν τὰ ἔκαναν αὐτά, κράτησαν μυστικὴ τὴν πίστη τους, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ ἀφαιρέσουν οὔτε τὴ ζώνη τους ποὺ ἦταν δεῖγμα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀξίας ποὺ εἴχανε, ἀλλὰ ταυτόχρονα οὔτε τὰ πολυτελῆ τους ροῦχα.

 

Τότε ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος θέλοντας νὰ δείξει ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ὅτι δὲν φοβᾶται τίποτα, ἀφαίρεσε τὴ ζώνη του ποὺ ἦταν τὸ ἐνδεικτικὸ τοῦ ἀξιώματός του, ἔβγαλε τὴν πολύτιμη στολὴ τὴν ὁποία φοροῦσε ὡς συγκλητικὸς καὶ ντύθηκε ἁπλᾶ ταπεινὰ καὶ ἄσχημα ροῦχα, ἄσημα ροῦχα, τὰ ὁποῖα ἔδειχναν ὅτι ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἁπλὸς καὶ τιποτένιος τοῦ λαοῦ. Ὅταν λοιπὸν τὸν ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι συγκλητικοὶ μὲ αὐτὴ τὴν ἄσημη ἐμφάνιση καὶ πολὺ ταπεινή, τὸν ρωτοῦσαν γιὰ ποιό λόγο καὶ ἔλεγαν ὅτι εἶναι χριστιανός. Γι' αὐτὸ τὴν ντύνομαι ἔτσι.

 

Τότε πῆγαν ἀμέσως καὶ τὸν κατηγόρησαν εἰς τὸν Μαξιμιανὸ ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ὅτι ἀφαίρεσε τὴ στολή του καὶ μὲ τὴν ἐμφάνισή του καὶ μόνον μαρτυρεῖ τὴν πίστη του. Πράγματι ἔστειλε στρατιῶτες ἀμέσως ὁ Μαξιμιανὸς νὰ τὸν συλλάβουν. Καὶ ὅταν τὸν ὁδήγησαν ἐνώπιον του, μὲ θάρρος, μὲ πολὺ τόλμη, εἶπε εἰς τὸν αὐτοκράτορα ὅτι πράγματι εἶναι χριστιανὸς καὶ γι' αὐτὸ ἀποδύθηκε ὅλα αὐτὰ τὰ ὁποῖα ἔδειχναν ὅτι ἦταν συγκλητικὸς καὶ κάνει ὑπακοὴ εἰς τὸ πρόσταγμα του.

 

Ἐξοργίστηκε ὁ βασιλέας, προσπάθησε μὲ διάφορα μαρτύρια νὰ κάνει τὸν Ἅγιο νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του. Ἔδεσε βαριὰ πέτρα στὸ λαιμό του καὶ εἶπε νὰ τὸν ρίξουν στὸ ποτάμι ὥστε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ τὸν ἀφανίσει. Καὶ πράγματι ἔλαβε τὸ στέφανο τοῦ μαρτυρίου ὁ Ἅγιος Ἡσύχιος μέσα ἀπὸ αὐτὴν τὴ δοκιμασία ποὺ τὸν ἐπέβαλε ὁ αὐτοκράτορας.

 

Αὐτὸς ἦταν ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Ἡσυχίου ποὺ ἑορτάζει σήμερα. Ἀλλὰ ὅμως ὅπως εἴπαμε σήμερα ἑορτάζει καὶ ὁ Ἅγιος ἱερέας ὁ Παπᾶ-Νικόλας ὁ Πλανᾶς. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμη μπορεῖ νὰ ἐνθυμοῦνται τὸν Ἅγιο καὶ νὰ τὸν εἶχαν γνωρίσει ὅταν ἦταν μικρὰ παιδιὰ μιᾶς καὶ ἐκοιμήθη στὴν Ἀθήνα τὸ 1932.

 

Ὅλα τὰ ἐκκλησάκια τῆς περιοχῆς τῶν Ἀθηνῶν στὴν Πλάκα ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῶν Ἀθηνῶν ἦταν ἐκκλησάκια στὰ ὁποῖα λειτουργοῦσε ὁ Παπᾶ-Νικόλας ὁ Πλανᾶς. Ὁ εὐλαβέστατος καὶ Ἅγιος αὐτὸς ἱερέας ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ προορατικοῦ χαρίσματος θαυμάτων νὰ ἐπιτελεῖ θαύματα καὶ ταυτόχρονα νὰ δέεται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο καὶ οἱ προσευχές του σκέπαζαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη καὶ τὴν Ἀθήνα καὶ ὅλη τὴν περιοχὴ καὶ ὅποιους κατέφευγαν στὸ ἐπιτραχήλιό του. Γιὰ νὰ ἀκούσουμε τί μᾶς λέγει σήμερα τὸ ἱερὸ συναξάρι γιὰ τὸν Παπᾶ-Νικόλα τον Πλανᾶ.

 

Ὁ ἀοίδιμος καὶ μακαριστὸς ἱερεὺς Νικόλαος Πλανᾶς ποὺ ἤδη συναριθμεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων γεννήθηκε στὸ ἔβανδρο τῶν Κυκλάδων στὴν Νάξο τὸ σωτήριο ἔτος 1851 ἀπὸ τὸν Ἰωάννη καὶ τὴν Αὐγουστίνα τὸ γένος Μελισσουργοῦ. Οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς των Νικόλαου ποὺ ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του ἦταν ἁγιασμένος τὸν ἀνέθρεψαν ἐν νουθεσίᾳ καὶ παιδεία Κυρίου. Ἀπὸ τὴν παιδικὴ τοῦ δὲ ἡλικία ὁ Νικόλαος προέκοπτε σοφία καὶ ἡλικία καὶ χάρητη παρὰ Θεὸ καὶ ἀνθρώποις.

 

Πολὺ ἐν νωρὶς φάνηκε ἡ κλίση τοῦ παιδιοῦ πρὸς τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια. Ἔφερε τὰ βήματά του στὰ ἀγαπητὰ σκηνώματα τοῦ Κυρίου τῶν δυνάμεων. Τὰ κινοῦσε πρὸς τὸ Ἅγιο βῆμα γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἱερέα παπποῦ του Γεώργιο Μελισσουργὸ καθὼς ἱερουργοῦσε.

 

Εἶχε ἀνοιχτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός του γιὰ νὰ ἀκοῦν καὶ νὰ δέχονται τὰ ἱερὰ λόγια τῶν εὐχῶν καὶ τῶν ὕμνων. Εὐπρέπιζε τὴ γλῶσσα του γιὰ νὰ ψέλλιζέ καὶ νὰ σιγοψάλει ψαλμοὺς καὶ τροπάρια ᾄδὼν καὶ ψάλλων ἐν τῇ καρδὶᾳ αὐτοῦ τῷ Κυρὶῳ καὶ νὰ συνηθίζει ἀπὸ τὴν πρώτη του νεότητα λαλῶν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ὠδὲς πνευματικές. Ὄντας προορισμένος ἄνωθεν γιὰ τὴ λειτουργία τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου, παρακινιόταν ἀπὸ τὴν τρυφερή του ἡλικία νὰ ὑποδύεται στὸ σπίτι του τὸ ρόλο καὶ τὰ λειτουργήματα τοῦ ἱερέως μὲ αὐτοσχέδια μέσα καὶ σκεύη καὶ στοιχειώδη λειτουργικὴ ἀμφίεση, θυμιατίζοντας καὶ ἀναπαριστάνοντας κατὰ μίμηση ὅσα τελοῦνται στὸν Ἱερὸ Ναό, ἐνῷ τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον σιωπηλὰ παρακολουθοῦσε καὶ θαύμαζε.

 

Πολλοὶ μάλιστα ἦταν καὶ οἱ κάτοικοι τῆς πρωτεύουσας τῆς Νάξου ποὺ ἀποροῦσαν Τί ἄρα τὸ παιδίον τοῦτο ἔσται; Καὶ χὲὶρ Κυρίου ἐστὶ μετ' αὐτοῦ. Καθὼς ὁ μικρὸς μεγάλωνε, ἔχει σημειωθεῖ εἰς τὸν βίο του ἕνα περιστατικὸ τὸ ὁποῖο συνέβη εἰς τὴν πατρική του οἰκεῖα στὴν Νάξο. Λέγεται πὼς ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἁγίου εἶχε καράβι, καΐκι, τὸ ὁποῖο ταξίδευε Πολάκης καὶ ἐπιτελοῦσε διάφορα ταξίδια μέσα στὸ Αἰγαῖο πηγαίνοντας στὴν πόλη ἢ ἀλλοῦ γιὰ νὰ κάνει διάφορες ὑπηρεσίες.

 

Μιὰ ἡμέρα χειμωνιάτικη νύχτα ὅπου κάθονταν εἰς τὸ σπίτι εἶδαν τὸν μικρό, οἱ γονεῖς του, τὸν μικρὸ Νικόλαο νὰ τοὺς ἀναγγέλλει τὸ παιδὶ ὅτι τὸ καράβι τους μόλις βούλιαξε ἔξω ἀπ' τὴν Κωνσταντινούπολη. Καὶ πράγματι τὴ στιγμὴ ἐκείνη τὸ καράβι τους βυθίστηκε γιατί ὁ Θεὸς εἶχε προορίσει, μᾶλλον εἶχε προικίσει τὸ μικρὸ παιδὶ μὲ προορατικὸ χάρισμα. Ἀργότερα ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ πλανᾶς ὅταν τὸν ρωτοῦσαν γιὰ αὐτὸ τὸ περιστατικὸ ἔλεγε πὼς ὅλα τὰ παιδιά, τὰ μικρὰ ἔχουν προορατικό.

 

Δὲν συμβαίνει βέβαια κάτι τέτοιο ἀλλὰ ὁ ἴδιος εἶχε προορατικὸ χάρισμα. Ἀργότερα ὅταν μεγάλωσε ὁ Νικόλαος συμμετεῖχε ἀνελλιπῶς στὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ γενικὰ στὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας. «Καὶ οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ Ἱεροῦ, νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύων νύκτα καὶ ἡμέραν· αὐτὸς ὁ ἐπίδοξος ἐραστὴς τῶν οὐρανίων χαρισμάτων, τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας, τῆς προσευχῆς, ὄντας καὶ ζηλωτὴς καλῶν ἔργων.»

 

Ἑπόμενο ἦταν αὐτὲς οἱ θαυμαστὲς ἀπαρχὲς νὰ ἔχουν καὶ ἀνάλογη συνέχεια. Ὅταν ὁ Νικόλαος ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα, πολὺ νέος, βρέθηκε προστάτης τῆς χήρας μητέρας του καὶ τῆς νεότερης ἀδελφῆς του. Ἡ δὲ πρόνοια τοῦ Θεοῦ μεταφύτεψε καὶ τοὺς τρεῖς τους στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν πόλους ζωῆς, ἐπειδὴ ἐξ αἰτίας ἀντίξοών περιστάσεων στερήθηκαν σύντομα καὶ ἀπὸ τὰ περιουσιακά τους στοιχεῖα.

 

Δὲν ἄργησε ὅμως ὁ Κύριος νὰ δείξει ὅτι γιὰ τὸν ἀφοσιωμένο δοῦλο του Νικόλαου θύρα ἀνέωγε μεγάλη καὶ ἔργή, ἔστω καὶ ἂν ὑπῆρξαν καὶ ἀντικείμενοι πολλοί. Ἡ θύρα τῆς Ἐκκλησίας ἦταν γι' αὐτὸν ἀνοιχτὴ καὶ παρὰ τὴν ἔλλειψη μορφωτικῶν προσόντων, ἡ ἀρετή του ποὺ ἔλαμπε καὶ προπαντὸς ἡ Θεία Χάρις ἢ τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα, κάλυψε μὲ τὸ παραπάνω της ἐλλείψεις του καὶ κάποια φυσικὰ μειονεκτήματα τῆς φωνῆς καὶ τῆς ἀρθρώσεως καὶ τὸν ἀπέδειξε ἕτοιμο καὶ χρήσιμο εἰς τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. θύρας ἀνεῳγμένης ἐν κυρίῳ γι' αὐτόν.

 

Ὁ Νικόλαος ἀφιέρωσε ἔκτοτε πολὺ νέος τὸν ἑαυτό του στὸ Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία. Νυμφεύτηκε ἀλλὰ ἐχήρευσε πρόωρα ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πρώτου καὶ μόνου τέκνου του, τοῦ Ἰωάννου, ἐπειδὴ ἡ σύζυγός του ἀπεβίωσε κατὰ τὸν τοκετό. Χειροτονηθεὶς διατέλεσε ἐφημέριος στὴν Ἀθήνα γιὰ πενῆντα περίπου χρόνια, ἀπὸ τὸ 1884 μέχρι τὸ 1932, στοὺς ἑξῆς ἱεροὺς ναούς, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Ἁγίου Παντελεήμωνος στὸν Ἰλισὸ ποταμό.

 

Καὶ διακρίθηκε σὰν ὁ λειτουργικότερος Ἱερεύς, ἄνθρωπος προσευχῆς, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ ὑπῆρξε μιὰ ἀδιάκοπη διακονία τοῦ θυσιαστηρίου. Ἀληθινὸς μύστης τῆς χάριτος, τὴν μετέδιδε στοὺς πιστοὺς μὲ λόγια καὶ ἔργα, καταπλήρει ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ παραγγέλματος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Τὸν κοπιῶντα γεωργῶν δεῖ πρῶτον τῶν καρπῶν μεταλαμβάνει.

 

Βρίσκεται στὸν ἱερὸ ναὸ ἀπὸ φυλακῆς πρωίας μέχρι νυκτός. "Ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχὴ μοῦ εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ Κυρίου. Ἦταν ὁλοκληρωτικὰ ἀφιλάργυρος καὶ πλήρης ἀπὸ ἀγαθὰ ἔργα καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ ἔκανε.

 

Στὸ ἔπακρο λιτοδίαιτος ἦταν ἀρκετὰ ἕνα κομμάτι ψωμὶ καὶ λίγα χόρτα, τὰ ὁποῖα μάζευε ὁ ἴδιος, καμιὰ φορὰ καὶ λίγο γάλα ποὺ τοῦ προσφερόταν ἀπὸ ποιμένες τῆς ἐρημικῆς τότε περιοχῆς τῆς ἐνορίας του. Ὀνομαστὲς καὶ ἀλησμόνητες παρέμειναν οἱ Ἀγρυπνίες, τὶς ὁποῖες τελοῦσε τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλισαίου στὴν Ἀθήνα. Ἐνδεικτικὴ δὲ τοῦ θείου ζήλου του ἦταν ἡ κατάνυξή τους στὶς ἱερουργίες, ἡ αἴσθηση τῆς ἁγιότητός του ποὺ γινόταν ἀντιληπτὴ ἀπὸ τὸν λαό, ἡ γαλήνη ποὺ μεταδιδόταν στοὺς ἐκκλησιαζομένους καὶ ἡ ἀνύψωσή τους πρὸς τὸν οὐρανό.

 

Ὅλα αὐτὰ προκαλούμενα ἀπὸ τὸν Ἱερέα Νικόλαο. Ἀλ φέρονται μάλιστα καὶ μαρτυρίες παιδιῶν ὅτι τὸν ἔβλεπαν μετάρσιον νὰ μὴν πατάει στὴ γῆ τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας. Ἐξάλλου μαρτυρίες περιφανῶν λοχίων ὅπως τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη καὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου Μοραϊτήδη, συναγωνιζομένων αὐτῶν ἐν τὲς προσευχὲς πρὸς τὸν Θεό, ποὺ ἔψαλαν κατὰ τὶς Ἀγρυπνίες στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλισαίου, ἐξαίρουν τὴ σπάνια καὶ ἱερατική του προσωπικότητα.

 

Σὲ βαθιὰ γεράματα, κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν 81 κοπιαστικῶν ἐτῶν τῆς ἡλικίας του ἐκοιμήθη ἐν κυρίῳ στὶς 2 Μαρτίου τοῦ 1932. Ἢ νὰ ἀναπαύσετε ἐκ τῶν κόπων αὐτοῦ, τὰ δὲ ἔργα αὐτοῦ ἀκολουθεῖ μετ' αὐτοῦ. Ἡ κοίμησής του σήμανε συναγερμὸ λαοῦ.

 

Ὄχι δὲ μόνο τῶν πνευματικῶν του τέκνων σὲ πάνδημη ἐκδήλωση ἀλλὰ καὶ βαθυτάτου σεβασμοῦ καὶ ὁμολογίας καὶ διακηρύξεως τῆς ἁγιότητός του. Ἐξ αἰτίας τῆς φήμης περὶ τῆς ἁγιότητός του, ἑνὸς ἀκόμη βρισκόταν στὴ ζωὴ καὶ τῆς ἑδραιώσεως μετὰ τὸ θάνατό του, τῆς πεποιθήσεως τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν Ἁγία Βιωτὴ καὶ τὰ θεοφιλῆ ἔργα τοῦ ἀοιδίμου ἱερέως Νικόλαου Πλανᾶ καὶ τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔκριναν καὶ ἀποφάνθηκαν ὅτι ἤδη εἶναι κατηρυθμισμένος μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους ποὺ εὐαρέστησαν στὸ Θεό. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς «Στὸν ἀγῶνα τῶν καλῶν ἠγώνιστε, τὸν δρόμο τετέλεκε, τὴν πίστη τετήρηκε λοιπὸν ὑπόκειται αὐτὸ ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος ὤν ἀποδώσει αὐτὸ ὁ Κύριος ἐκείνη τὴ ἡμέρα ὁ δίκαιος κριτής.

 

Ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου μᾶς ἑορτάζεται σήμερα 2 τοῦ μηνὸς Μαρτίου. Ἐὰν τύχει βέβαια καὶ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου πέσει μέσα στὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ ἢ τὶς ἡμέρες ὅπου δὲν τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία καὶ ἂν εἶναι τὸ Πάσχα πιὸ νωρὶς τότε συνήθως ἡ μνήμη του τελεῖται τὴν πλησιέστερη Κυριακὴ ἢ τὸ πλησιέστερο Σάββατο ὅπου γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. Ἐδῶ ἐμεῖς στὴν Πάτρα τιμᾶμε τὸν Ἅγιο Νικόλαο τὸν Πλανᾶ νιώθοντας ὅτι ἔχουμε μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὸν Ἅγιο.

 

Καθότι ὁ προκάτοχος τοῦ Μητροπολίτη μας, ὁ ἀοίδιμος πρώην Μητροπολίτης Πατρῶν κυρὸς Νικόδημος ὁ Βανιδρὰς εἶχε γνωρίσει τὸν Ἅγιο καὶ τὸν εἶχε διακονήσει ὅταν ἦταν παιδάκι στὴν Ἀθήνα μέσα στὸ ἱερὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ ὅσιος αὐτὸς ἱερέας ὁ Παπᾶ-Νικόλαος ὁ Πλανᾶς. Λέγεται δὲ πὼς ἴσως ἦταν καὶ ἐκεῖνο τὸ παιδίον τὸ ὁποῖο εἶχε δεῖ νὰ ἵπταται ὁ ἱερεὺς κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας ἐνώπιων τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἢ ὅταν ἔβγαινε ἔξω βαστῶντας τὰ Ἅγια. Ἦταν μάλιστα ὁ γέροντας Μητροπολίτης ὁ Πατρῶν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἰσηγήθηκε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὴν ἐπίσημη Ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Ἱερέως Νικόλαου τοῦ Πλανᾶ καὶ συνέγραψε τὴν ἀσματικὴ ἀκολουθία του.

 

Ἔτσι ἔχει δορηθεῖ στὴ Μητρόπολη μᾶς τεμάχιο τοῦ Ἱεροῦ του λειψάνου τὸ ὁποῖο φυλάσσεται εἰς τὸ παρεκκλήσιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως στὸ Ἄξιον Ἐστὶ ποὺ βρίσκεται στὴν Ὁδὸ Βότση καὶ πανηγυρίζει σήμερα τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερέως Νικόλαου τοῦ Πλανᾶ. Τὰ θαύματα τὰ ὁποῖα ἐπετέλεσε ὁ Ἅγιος ἐκεῖνος Ἱερέας εἶναι πολλὰ καὶ πράγματι στολίζουν τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία. Ὅποιος διαβάζει τὴν ἐκτενῆ βιογραφία του καὶ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα περιγράφονται μέσα σχετικὰ μὲ τούτων των Ἅγιον Ἱερέα ἀπορεῖ καὶ θαυμάζει γιὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ.

 

Ἕνας ἄνθρωπος ἁπλός, χωρὶς νὰ γνωρίζει γράμματα πολλὰ ἀλλὰ μὲ τὴν ἁπλῆ πίστη του καὶ ἀφορμὴ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἁπλότητά του ποὺ ἔμοιαζε μὲ ἕνα μικρὸ παιδὶ ὁ Ἅγιος ὑπηρετοῦσε τὸν Θεὸ καὶ γέμιζε τὶς καρδιὲς τοῦ κόσμου ὅλου. Εἴπαμε προηγουμένως στὸ Ἱερὸ Συναξάριο ὅτι ἐπρόκειτο γίνανε Ἱερέα ποὺ δὲν σταμάτησε νὰ λειτουργεῖ γιὰ 50 χρόνια. Λειτουργοῦσε καθημερινά.

 

Στὰ τέλη τῆς ζωῆς του μόνον δὲν μποροῦσε νὰ λειτουργεῖ κάθε μέρα τοὺς τελευταίους μῆνες. Μέχρι 50 χρόνια ὅμως λειτουργοῦσε κάθε μέρα. Ἐπιτελοῦσε τὸ μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας ξεκινῶντας ἀπὸ τὸ πρωὶ καὶ φθάνοντας μέχρι τὶς μεσημβρινὲς ὧρες καὶ μάλιστα τὸ καλοκαίρι μὲ τὴν ἀφόρητη ζέστη κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη σὲ διάφορα ἐκκλησάκια λειτουργοῦσε ὁ Ἅγιος καὶ ἔβγαινε ὁ ἱδρῶτας σὰν ἀφρὸς ἐπάνω στὸ φελόνι του.

 

Λέγεται μάλιστα ὅτι ἐμνημόνευε χιλιάδες ὀνόματα τὰ ὁποῖα δὲν τὰ πετοῦσε ποτέ. Προσπαθοῦσε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ συμμετέχει κατὰ τὸ δυνατὸν στὴν ὠφέλεια τῶν ψυχῶν ποὺ εἶχαν φύγει γιὰ τὴν Θριαμβεύουσα Ἐκκλησία μνημονεύοντας ὅλους τοὺς κεκοιμημένους καὶ αὐτοὺς ποὺ γνώριζε καὶ αὐτοὺς ποὺ δὲν γνώριζε ἀλλὰ τοῦ εἶχαν φέρει διάφορα ὀνόματα γιὰ νὰ τὰ διαβάζει προσευχόμενος γιὰ ζωντανοὺς καὶ γιὰ πεθαμένους διότι τὸ ἔργο τοῦ ἱερέως εἶναι τὸ ἔργο τοῦ μεσίτη τοῦ διαμεσολαβητῆ ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸν Θεό. Λέγεται ὅτι οἱ ἀγρυπνίες οἱ ὁποῖες ἔκανε στὸν προφήτη Ἐλισσαῖο στὸ πεδίο τοῦ Ἄρεως καὶ ἔψαλαν ἐκεῖ ὁ Παπαδιαμάντης ὁ Ἀλέξανδρος δεξιὰ καὶ ὁ Μωραϊτίδης ἀριστερὰ ἦταν ἐκεῖνες οἱ ὁποῖες θὰ μείνουν γραμμένες στὴν ἱστορία διότι ὁ Ἅγιος πολλὲς φορὲς σὲ αὐτὲς τὶς ἀγρυπνίες ἐπετέλεσε θαύματα.

 

Λέγεται πὼς σὲ κάποια ἀγρυπνία ἦταν ἄρρωστος ξημέρωνε τοῦ Ἁγίου Παντελεήμωνος καὶ ἡ φωνή του ἦταν σχεδὸν κλειστὴ μὴν μπορῶντας νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἱερὸ μυστήριο καθήμενος εἰς τὸ ἱερὸν πάνω σὲ μιὰ καρέκλα ὅπου ἡ πολὺ κούραση καὶ ὁ πυρετὸς τὸν εἶχαν ἐξαντλήσει εἶδε ὅραμα τὸν Ἅγιο Παντελεήμονα ὁ ὁποῖος κρατῶντας ἕνα δοχεῖο μὲ φάρμακο τοῦ εἶπε πιες τὸ Πάτερ μου γιὰ νὰ γίνεις καλὰ τὸ εἶπε ὁ Ἅγιος, ἔνιωσε ἀμέσως τὸ λαιμό του νὰ θεραπεύεται ἔνιωσε ἡ ὑγεία νὰ ἐπανέρχεται στὸ σῶμα του καὶ βγῆκε ἔξω λέγοντας καὶ τονίζοντας τὰ θαυμάσια τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἐκκλησάκι στὸ ὁποῖο ἦταν ἐφημέριος στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τῆς Βουλιαγμένης στὸν Πρόδρομο ἢ τοῦ Κυνηγοῦ ὅπως τὸν ἔλεγαν διαφορετικὰ συνέβησαν πολλὰ καὶ ἐξαίσια ὅπως γιὰ παράδειγμα ἔχουμε ἀκούσει ὅτι κάποτε ἕνας ἄνθρωπος ἤθελε πολὺ νὰ τοῦ μιλήσει ἦταν νύχτα καὶ ἦταν ἀνάγκη καὶ ἐπειδὴ ἤξερε πὼς πολάκης ἀγρυπνοῦσε ὁ Παπᾶ-Νικόλαος ὁ πλανᾶς στὸ ἐκκλησάκι τῆς ἐνορίας του στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο ἔτρεξε νὰ τὸν συναντήσει μέσα στὸ ναό. Βρῆκε τὸ ναὸ τότε κλειστὸ ἦταν ἀργὰ τὸ βράδυ ὅπως εἴπαμε.

 

Τότε πῆγε στὸ παράθυρο γιὰ νὰ κοιτάξει μήπως εἶναι μέσα καὶ εἶδε τὸν παπᾶ-Νικόλα νὰ κάθεται σὲ ἕνα στασίδι δίπλα στὸ παγκάρι καὶ δίπλα του νὰ στέκεται ὄρθιος ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καὶ νὰ συνομιλεῖ μαζί του. Ἐκεῖνος δὲν γνώρισε ποιός εἶναι ἀλλὰ ἔτρεξε καὶ πῆγε στὴ Νεωκόρο καὶ τὸν ξύπνησε μέσα στὴ νύχτα καὶ ἔτρεξε νὰ συναντήσει τὸν Παπᾶ-Νικόλα. Λέγονται ἂς τοῦ ἄνοιξε μοῦ τὴν ἐκκλησία θέλω νὰ συναντήσω τὸν Παπᾶ-Νικόλα.

 

Ὁ Νεωκόρος τοῦ εἶπε τότε ὅτι ὁ Παπᾶ-Νικόλας δὲν εἶναι στὸ ναὸ ἐκεῖνος ὅμως ἐπέμενε ὅτι τὸν εἶδε καὶ ὅτι εἶναι μέσα. Πῆγαν πράγματι καὶ ἄνοιξαν τὸ ναὸ καὶ δὲν τὸν βρῆκαν τὸν Ἅγιο μέσα. Τότε κατάλαβε τὸ ὅραμα τὸ ὁποῖο ἔβλεπε καὶ ὅτι συζητοῦσε μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο ὁ εὐλογημένος καὶ Ἅγιος ἐκεῖνος ἱερέας.

 

Ὁ Παπᾶ-Νικόλας ὁ πλανᾶς Πολάκης γινόταν αἰτία νὰ συνετιστοῦν πολλοὶ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἢ βρίσκονταν μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἢ δὲν πίστευαν καθόλου εἰς τὸν Θεό. Ἕνα παράδειγμα ἕνας ἀμαξὰς κάποτε ὁ ὁποῖος εἶδε τὸν Ἅγιο ἀπὸ μακριὰ δὲν ἤθελε νὰ τὸν πάρει διότι εἶχε τὴν προκατάληψη ὅτι ἂν πάρεις ἱερέα κάποιο κακὸ θὰ σὲ βρεῖ. Ὅπως δυστυχῶς πολλοὶ πλανεμένοι ἄνθρωποι νομίζουν καὶ τὴ σημερινὴ ἐποχή.

 

Ὅμως τὸν ἐδίδαξε ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ πλανᾶς καὶ τοῦ ἔδωσε μάθημα μεγάλο διότι τὰ ἄλογα τοῦ ἀφήνιασαν καὶ ἦταν ἕτοιμα νὰ τὸν ρίξουν τον ἀμαξὰ κάτω. Ἀλλὰ ἐπενέβη ὁ Ἅγιος σταύρωσε τὸ ἁμάξι του καὶ τότε ἠρέμησαν τὰ ἄλογα καὶ μετέφερε τὸν Ἅγιο καὶ τὸν πῆγε ἐκεῖ ὅπου ἤθελε καὶ τοῦ εἶπε Ἅγιε τοῦ Θεοῦ ἐγὼ θὰ σὲ μεταφέρω πάντοτε γιὰ νὰ μοῦ εὐλογεῖς τὸ ἁμάξι μου νὰ μοῦ τὸ εὐλογεῖς καὶ τὰ ἄλογα μοῦ καὶ δὲν θέλω ποτὲ χρήματα νὰ μοῦ δώσεις γιὰ καμία μεταφορά. Λέγεται πὼς περίμεναν τὸν Ἅγιο σὲ ἕνα σπίτι γιὰ νὰ τοὺς κάνει εὐχέλαιο τὸν εἶδαν ποὺ καθυστεροῦσε νὰ ἔρθει ξέσπασε μπόρα καὶ δυνατὴ βροχὴ καὶ εἶπαν πὼς τούτη τὴ στιγμὴ ἀδύνατον εἶναι νὰ ἔρθει ὁ ἱερεὺς ἔβλεπαν ὅμως ἕνα φανάρι μέσα στὴ βροχὴ γιατί εἶχε ἀρχίσει ἤδη νὰ σκοτεινιάζει νὰ ἔρχεται ἀπ' τὸ πέρα μέρος τοῦ δρόμου καὶ ἀπόρησαν ποιός ἄραγε περπατάει μέσα στὴ βροχή.

 

Φτάνοντας κοντὰ διέκριναν τὸν παπᾶ Νικόλα ὁ ὁποῖος ἐρχόταν γιὰ νὰ ἐπιτελέσει τὸ εὐχέλαιο κρατῶντας τὸ φανάρι μέσα στὴ βροχὴ ἔτρεξαν καὶ βγῆκαν ἔξω μὲ ὀμπρέλες γιὰ νὰ τὸν προϋπαντήσουν καὶ νὰ τοῦ ποῦν ὅτι δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ μουσκέψει καὶ νὰ γίνει μούσκεμα γιατί δὲν κράταγε ὀμπρέλα καὶ νὰ ἔρθει μέσα στὴ βροχή. Ὅταν ὅμως μπῆκε ὁ παπᾶ Νικόλα στὸ σπίτι διαπίστωσαν τότε ὅτι οὔτε μία σταγόνα δὲν εἶχε βρέξει τὰ ράσα του, τὰ ροῦχα του γενικά, τὰ γένια του ἢ τὸ καλιμάφι του. Ὅλα αὐτὰ τὰ σημεῖα τὰ ἐπιτελοῦσε ὁ Θεὸς διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ Ἱερέως γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι «Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν.»

Πολλὰ καὶ ἄλλα εἶναι τὰ θαυμαστὰ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐπιτέλεσε ὁ Θεὸς διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Ἱερέως Νικολάου του Πλανᾶ. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του σήμερα ποὺ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη του καὶ ἐπειδὴ εἶναι Ἅγιος τοῦ αἰῶνος τοῦ 20ου ποὺ πέρασε τὸν νιώθουμε δυὸ φορὲς κοντά μας καὶ εὐχόμεθα ὁ Θεὸς νὰ μᾶς τὸν δωρίζει νὰ τὸν ἔχουμε πρεσβευτὴ μᾶς εἰς τὴ βασιλεία του την Ἐπουράνιο.

 

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καλὴ καὶ εὐλογημένη ἡμέρα σας εὔχομαι ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ἡσύχιος καὶ ὁ Ἅγιος Ἱερέας Νικόλαος ὁ Πλανᾶς βοήθεια νὰ εἶναι σὲ ὅλους μας. Καλή σας ἡμέρα καὶ εὐλογημένη.

 Απολυτίκιο Αγίου Ἡσυχίου τοῦ Συγκλητικοῦ
& Ἁγίου Ἱερέως Νικολάου του Πλανᾶ,

Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.

Ἄξιας κοσμικῆς, ἀπορρίψας τὸ κλέος, τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ, ὡμολόγησας χαίρων, Ἡσύχιε πανένδοξε, Ἀθλητῶν ἐγκαλλώπισμα· ὅθεν ἔφερες, ὥσπερ τιμὴν τὴν αἰσχύνην, καὶ τὸν θάνατον, ἐν πνιγμονῇ τῶν ὑδάτων, δυνάμει τοῦ Πνεύματος.

 

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. 

Ἦχος δ’.

Ὁ Μάρτυς σου, Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν, ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση, Αὐτοῦ ταῖς ἰκεσίαις, Χριστὲ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

 

Κοντάκιον. 

Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν.

Τοὺς ἀθλητικούς, ἀγῶνας ἰχνηλάτησας, πρὸς θεουργικήν, ἀγάπην ἀναπτερώθης, καὶ τῆς ἄνω Συγκλήτου, ἐδείχθης ὁμότιμος, ἀρνησάμενος τὴν πρόσκαιρον, καὶ ζωῆς πρὸς ὕδωρ ἔφθασας, ποταμοῦ ῥιφεὶς τοῖς ῥεύμασιν, Ἡσύχιε Ἀθλητά, εὐσεβῶν πρεσβευτά.

 

 

Μεγαλυνάριον.

Βουλὰς ἀσεβούντων ὑπεριδών, ἐν βουλῇ Κυρίου, ἐπορεύθης θεοπρεπῶς, καὶ ἀνδραγαθήσας, Ἡσύχιε ἐν ἄθλοις, λαμπρῶς ἐμεγαλύνθης, δόξῃ τῇ κρείττονι.

 

 

 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τᾶς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγῶν, ἱερώτατε, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διὰ βίου, πατὴρ ἠμῶν, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου. Ὅνπερ καθικετεύων ἐκτενῶς, Νάξιον ἱεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἠμὶν τὸ θεῖον ἔλεος.

Κοντάκιον

Ήχος βαρύς. Επί του όρους μετεμορφώθης.

Εν παντί έθνει, καιρώ και χρόνω Θεός αμάρτυρον ουκ αφήκεν Αυτού την θείαν δόξαν και την θειότητα τους δε όντας αγίους εν τη γη αυτού και Πλανάν τον Νικόλαον εδόξασε και ημίν εδωρήσατο πρεσβευτήν, πατέρα και θερμόν εν ανάγκαις αντιλήπτορα.

 

Μεγαλυνάριον

Χαίροις, του Προδρόμου δούλος πιστός, των αγρυπνιών τε ο εργάτης ο θαυμαστός, χαίροις, εκκλησίας προφήτου Ελισσαίου το σέμνωμα και δόξα, πάτερ Νικόλαε!.