ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2025

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατές, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 12 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς Ἡμῶν Μελετίου, Πατριάρχου Ἀντιοχείας.

Ὁ Ἅγιος Μελέτιος, ἕνας ἀπὸ τοὺς πατέρες τῆς ἐποχῆς τοῦ 4ου αἰῶνος, ὁ ὁποῖος βοήθησε στὴν ἀποκατάσταση καὶ αὐτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, καθότι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ Ἐκκλησία μας ἐτανταλιζόταν ἀπὸ τὴ φοβερὰ αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ὅπου ἡ πρώτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ποὺ ἔγινε τὸ 325 στὴν Νίκαια, καταδίκασε τὴ φοβερὴ αὐτὴ ἡ αἵρεση, ἀλλὰ συνέχισε νὰ τυραννάει ἀκόμα τὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ Ἅγιος Μελέτιος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς πατριάρχες αὐτοὺς τῆς Ἀνατολῆς, ὁ ὁποῖος βοήθησε, ὅπως θὰ ἀκούσουμε παρακάτω, στὴν ἑδραίωση τῆς ἀλήθειας τῆς Ὀρθοδοξίας μας.

Φωστὴρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ πρότυπο Εὐαγγελικῆς Πολιτείας, ἄνθρωπος εἰρήνης καὶ καταλλαγῆς, ὁ Ἅγιος Μελέτιος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους ἐργάτες τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὶς ἀποφάσεις τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου της Νικαίας τοῦ 325, συνέχισε νὰ σπαράσσεται ἐπώδυνα καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τοῦ 4ου αἰῶνος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς Αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου. Γόνος ἐπιφανοῦς οἰκογενείας της Μελιτινῆς στὴ Μικρὰ Ἀρμενία ἔγινε πρεσβύτερος, τιμώμενος ἀπὸ ὅλους γιὰ τὴν εὐρεῖα παιδεία του καὶ τὴν ἀρετή του.

Ἡ ἀφοσίωσή του στὴν αὐστηρὴ τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν τὸν κατέστησε ἄξιο σκεῦος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ πηγὴ ἀναβιοῦσα ἀγάπη, εἰρήνη, χαρὰ καὶ γαλήνη σὲ ὅσους τὸν πλησίαζαν.

Ταπεινὸς στὴν καρδιά, πρᾶος σὰν τὸν Δαβίδ, σοφὸς ὅπως ὁ Σολομῶν, προικισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ πνευματικὴ αὐθεντία, παρόμοια μὲ ἐκείνη τοῦ Μωυσέως, δίδασκε τὴν ἀληθινὴ πίστη μὲ μέτρο καὶ περίσκεψη μὲ τρόπο ὥστε νὰ συνενώνει τὸ ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶχε διαχωριστεῖ σὲ ἀναρίθμητες ὁμάδες. Ἡ γλυκύτητα τοῦ προσώπου του, ἀπελευθερωμένου ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ἡ προσήνειά του ἦταν ἀπόδειξη ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ αὐθεντικὸ ἐκπρόσωπο τῆς ἀληθείας. Ἐξελέγη κατ' ἀρχὴν ἐπίσκοπος Σεβαστείας μετὰ τὴν καθαίρεση τοῦ Εὐσταθίου, ὅπου ἀντιμετώπισε ἕνα λαὸ ἀπείθαρχο καὶ διαιρεμένο ἀπὸ φατρίες.

Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν ἕδρα του καὶ νὰ μεταβεῖ στὴ Βέροια, χωρὶς ὡστόσο νὰ πάψει νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὶς ὑποθέσεις τῆς ἐπισκοπικῆς ἕδρας του. Μετὰ τὴν καθαίρεση τοῦ Ἀρειανόφρονα Εὐδοξίου, ὁ ὁποῖος λίγο ἀργότερα θὰ σφετεριζόταν τὸν θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Μελέτιος ἐξελέγη ἀρχιεπίσκοπος Ἀντιοχείας τῆς Μητρόπολης τῆς Ἀνατολῆς, ἡ ὁποία βρισκόταν σὲ ἀξιοθρήνητη κατάσταση ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐξορίας τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου. Ὁ Μελέτιος εἶχε συγκεντρώσει ὅλες τὶς ψήφους διότι οἱ Ἀρειανόφρονες τῶν διαφορετικῶν τάσεων, πιστεύοντας ὅτι ἦταν εὐνοϊκὰ διακείμενος πρὸς τὴν κακοδοξία τους, ἤλπιζαν νὰ κερδίσουν διαμέσου αὐτοῦ ὅλη τὴν Ἀνατολή.

Οἱ δὲ ὀρθόδοξοι, διαπιστώνοντας τὶς ἀρετές του, εἶχαν ἐμπιστοσύνη ὅτι αὐτὲς δὲν μποροῦσαν νὰ εἶναι παρὰ ἡ ἔκφραση τῆς καθαρότητας τῆς πίστεως του. Συμφιλιώνοντας, λοιπόν, ὅλο τὸ πλήρωμα διὰ τῆς παρουσίας του, ὁ νέος ἐπίσκοπος ἔγινε δεκτὸς στὴν πόλη μὲ εὐφροσύνη καὶ τὸ πλῆθος συμπεριλαμβανομένων τῶν Ἑβραίων καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὁ ζῶσα εἰκόνα Χριστοῦ. Ἡ ἐνθρόνιση ἔλαβε χώρα παρουσία τοῦ Αὐτοκράτορα Κωνστάντιου, εὐνοϊκὰ διακείμενο πρὸς τοὺς Ἀρειανούς, ὁ ὁποῖος πρότεινε δόλια στὸ Μελέτιο καὶ σὲ ἄλλους ἐπισκόπους νὰ σχολιάσουν ἐνώπιο τοῦ λαοῦ τὸν τόσο ἀμφιλεγόμενο στίχο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὸν ὁποῖο οἱ Ἀρειανοὶ χρησιμοποιοῦσαν γιὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὸ ὁμοούσιον τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, Κύριος ἔκτισέ με. ἀρχὴ ὁδὸν αὐτοῦ.

Παίρνοντας τὸν Λόγο, μετὰ τὸν ἀκραῖο Ἀρειανὸ Γεώργιο καὶ τὸν ἀσαφῆ Ἀκάκιο Καισαρείας, ὁ Μελέτιος ἐξέθεσε μὲ ἐνάργεια τοῦ ἀληθινὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας. Χαιρετίστηκε μὲ τὶς ἐπευφημίες τῶν Ὀρθοδόξων πρὸς μεγάλη ἀμηχανία τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι διαπίστωσαν τὴν διάψευση τῶν προσδοκιῶν τους. Περίμεναν δηλαδὴ οἱ αἱρετικοὶ ὅτι θὰ εἶναι μὲ τὸ μέρος τους.

Ὁ Ἀρχιδιάκονος, ἕνας Περιβόητος Ἀρειανόφρων εἶχε μάλιστα τὸ θράσος νὰ ὁρμήσει πρὸς τὸν ἱεράρχη καὶ νὰ τοῦ κλείσει μὲ τὸ χέρι τὸ στόμα. Ὁ Μελέτιος ὅμως ἔτυνε τότε τὸ χέρι πρὸς τὸν λαὸ καὶ ἕνωσε τὰ τρία δάκτυλα διπλώνοντας ἐν συνεχῆ τὰ δύο ἀπὸ αὐτὰ γιὰ νὰ δείξει ὅτι τὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι φύση ἰσότιμα καὶ δὲν ἀποτελοῦν παρὰ ἕναν καὶ μόνο Θεό. Ἔξαλλοι οἱ αἱρετικοὶ ἄρχισαν ἀμέσως νὰ ραδιουργοῦν κατὰ τοῦ νέου Ἐπισκόπου καὶ ἔπεισαν τὸν Αὐτοκράτορα νὰ τὸν ἐξορίσει στὴ Μελιτινὴ καὶ νὰ τοποθετήσει στὴ θέση του ἕναν Ἀρειανόφρονα.

Ὁ λαὸς ὅμως ἔτρεφε γιὰ αὐτὸν τόση ἀγάπη ὥστε προσπάθησε νὰ φονεύσει ἐπὶ τόπου τὸν Ἀξιωματοῦχο ποὺ ἦρθε νὰ συλλάβει τὸ Μελέτιο. Ὁ Ἅγιος τοῦ ἔσωσε τὴ ζωὴ καλύπτοντάς τον μὲ τὸν μανδύα του, διδάσκοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ σὲ ὅλους τὴ μακροθυμία ἔναντι τῶν ἐχθρῶν μας. Οἱ ὀπαδοί του μετέβησαν σύσσωμοι μέχρι τὴν Ἀρμενία γιὰ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸν ἐξόριστο ἱεράρχη καὶ νὰ ἀκούσουν τὶς διδαχές του.

Στὴν Ἀντιόχεια οἱ Ὀρθόδοξοι ἔδιναν τὸ ὄνομά τους στὰ παιδιά τους, ζωγράφιζαν τὴν μορφή τους στοὺς τείχους τῶν σπιτιῶν τους καὶ συμπεριφέρονταν σὰν νὰ ἦταν παρὸν ἀρνούμενοι νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τὸν παρείσακτο αἱρετικό. Μετὰ τὸ θάνατο τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοκράτορα ὁ διάδοχος τοῦ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ἐξέδωσε διάταγμα ποὺ ἐπέτρεπε τὴν ἐλεύθερη ἄσκηση ὅλων τῶν θρησκειῶν μὲ σκοπὸ νὰ προετοιμάσει τὴν ἀποκατάσταση τῆς λατρείας τῶν εἰδώλων. Ὁ Ἅγιος Μελέτιος μπόρεσε τότε νὰ ἐπιστρέψει στὸν ἐπισκοπικὸ θρόνο του μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους ἐπισκόπους ποὺ εἶχαν ἐξοριστεῖ ἀπὸ τὸν Κωνστάντιο.

Ὁ πληθυσμὸς ἔτρεξε σὰν ἕνας ἄνθρωπος νὰ προϋπαντήσει τὸν ποιμενάρχη του γιὰ νὰ σπαστεὶ τὶς χεῖρες καὶ τοὺς πόδες του ὡς ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Κυρίου καὶ νὰ λάβει τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἀγγίζοντας τὸ πνευμονοφόρο σῶμα του. Ἡ ὄψη του καὶ μόνο ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ κατηχήσει τὸ λαὸ στὶς Εὐαγγελικὲς ἀρετὲς καὶ ὁ ἦχος τῆς φωνῆς του ἀντηχοῦσε καθαρὰ τὸ δόγμα τῆς ἀληθείας. Μετὰ τὴν ἐνθουσιώδη αὐτὴ ὑποδοχή, ὁ Μελέτιος διαπίστωσε ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι τῆς πόλεως ἦταν καὶ αὐτοὶ διαιρεμένοι.

Οἱ μὲν εἶχαν παραμείνει πιστοὶ σὲ αὐτόν, οἱ ἄλλοι ὅμως ἀμφισβητοῦσαν τὴν ἐγκυρότητα τῆς ἐκλογῆς του, στὴν ὁποία εἶχαν συμμετάσχει καὶ ἀρειανοί, παρέμεναν προσκολλημένοι στὸ γράμμα τῆς Συνόδου της Νικαίας καθὼς καὶ στὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου καὶ ἀρνοῦνταν νὰ δεχθοῦν ὡς νόμιμο ἐπίσκοπο τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου, ὡς νόμιμο ἐπίσκοπο, ὥστε ἐξέλεξαν ἐπίσκοπο τὸν Πρεσβύτερο Παυλίνο. Τὸ σχίσμα αὐτὸ στοὺς κόλπους τῆς ἴδιας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴ στιγμὴ ποὺ ἦταν ἀναγκαία ἡ μεγαλύτερη δυνατὴ ἀλληλεγγύη, διήρκησε 85 χρόνια μὲ τὴν ὑποστήριξη τῶν Δυτικῶν καὶ καθυστέρησε οἰκτρὰ τὴ νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς Ἀρειανικῆς αἱρέσεως, παρὰ τὶς ὑπομονετικὲς προσπάθειες τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, νὰ πείσει τοὺς Δυτικοὺς Ἐπισκόπους νὰ ἀποκαταστήσουν κοινωνία μὲ τὸ Μελέτιο. Ὁ Ἅγιος Ἀρχιεπίσκοπος ἀπὸ τὴν πλευρά του προσπάθησε νὰ συνεργαστεῖ φιλανθρώπως μὲ τὸν Παυλίνο καὶ νὰ ἐνδυναμώσει τὸ λαό του στὴν ἀληθινὴ πίστη μὲ σκοπὸ νὰ ἀντισταθεῖ στὴν ὅλο καὶ πιὸ ἁπτὴ ἀπειλὴ διωγμοῦ τῶν Χριστιανῶν.

Ὁ Αὐτοκράτορας Ἰουλιανὸς ἐξόρισε τὸν Μελέτιο καὶ λίγο ἀργότερα πέθανε. Στὸν θρόνο πέρασε ὁ Εὐσεβής Ἰὠβιανός, ὁ ὁποῖος ἀνακάλεσε τὸ Μελέτιο καὶ ὅλους τοὺς Ἐπισκόπους ἀπὸ τὴν ἐξορία. Ὁ Ὀρθόδοξος ὅμως Αὐτοκράτορας ἐκοιμήθη εὐνήδιας μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ μῆνες βασιλείας μόνο καὶ ἡ ἐξουσία πέρασε στὰ χέρια του Ὀὑάλη, φανατικοῦ ὀπαδοῦ τοῦ Ἀρειανισμοῦ καὶ ἀνελέητου τοῦ διώκτη τῶν Ὀρθοδόξων.

Γιὰ τρίτη φορὰ ὁ Ἅγιος Μελέτιος ἀναγκάστηκε νὰ πάρει τὸ δρόμο τῆς ἐξορίας μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους ὁμολογητὲς Ἐπισκόπους ποὺ ἐκθρόνισε ὁ ἡγεμόνας. Ἀποσύρθηκε σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κτήματά του στὶς ἐσχατιές της Καππαδοκίας ὅπου εἶχε τὴ δυνατότητα νὰ συναντᾶ συχνὰ τὸ Μέγα Βασίλειο τοῦ ὁποίου τὴν πίστη ὁλοψύχως συμμεριζόταν καὶ ὁ ὁποῖος κατέστη ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ δραστήριους ὑπέρμαχους τῆς ἀποκατάστασής του στὸ θρόνο τῆς Ἀντιοχείας. ἐγκαταλείποντας στὴν πόλη του ὁ Ἐπίσκοπος εἶχε ἀφήσει πίσω του πιστοὺς μαθητές, διάπυρους ὑπερασπιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας ὅπως ὁ Διόδωρος ποὺ ἔγινε ἀργότερα Ἐπίσκοπος Ταρσοῦ, ὁ Βλαβιανὸς διάδοχός του στὸ θρόνο τῆς Ἀντιοχείας καὶ κυρίως ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὸν ὁποῖο εἶχε βαπτίσει καὶ εἶχε ἀποσπάσει ἀπὸ τὶς θύραθεν σπουδὲς γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς πρὶν τὸ χειροτονήσει διάκονο.

Ἐμψυχωμένος ἀπὸ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Ποιμενάρχη καὶ τὶς παραινέσεις τῶν ἀναχωρητῶν ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ τὰ ἀσκητήρια τοὺς στὰ γύρω βουνὰ γιὰ νὰ τὸν ἐνθαρρύνουν, ὁ λαὸς τῆς Ἀντιοχείας ἦταν ἕτοιμος νὰ ὑποστεῖ κάθε εἴδους διωγμὸ γιὰ τὴν ἀπόθεση τῆς ἀληθείας καὶ παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη ἀπέναντι στὶς ἀπειλὲς τοῦ Αὐτοκράτορα ἕως τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Ἁγίου μετὰ τὸ θάνατο τοῦ ἄλλου καὶ τὴν ἔκδοση διατάγματος θρησκευτικῆς ἐλευθερίας ἀπὸ τὸν νέο Αὐτοκράτορα τῆς Δύσεως Γρατιανὸ, μαθητὴ τοῦ Ἁγίου Ἀμβροσίου. Ὁ Ἅγιος Μελέτιος συνεκάλεσε τότε δίχως χρονοτριβὴ σύνοδο 150 ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι ὁμολόγησαν ἀναμφίλεκτα τὸ δόγμα της Νικαίας καὶ καταδίκασαν ὅλες τὶς αἱρέσεις, διακηρύττοντας τὴν ἀποδοχὴ τοῦ κανόνος τῆς πίστεως. Ὁ εὐσεβὴς Αὐτοκράτορας Θεοδόσιος ὁ Μέγας εἶδε μόλις πρὶν τὴν ἄνοδό του στὸ θρόνο σὲ ὅραμα τὸν Ἅγιο Μελέτιο νὰ τὸν περιβάλλει μὲ τὴν αὐτοκρατορικὴ πορφύρα καὶ νὰ τοῦ θέτει τὸ στέμμα στὸ κεφάλι.

Ἔχοντας κατὰ νοῦ νὰ θέσει ὁριστικὸ τέρμα σὲ ὅλες τὶς διαιρέσεις ποὺ προκαλοῦσε ὁ Ἀρειανισμὸς καὶ οἱ ἄλλες αἱρέσεις συγκάλεσε στὴν Κωνσταντινούπολη μεγάλη οἰκουμενικὴ σύνοδο γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὶς ἀποφάσεις τῆς συνόδου της Νικαίας. Κάλεσε τότε τὸν Ἅγιο Μελέτιο στὴν Βασιλεύουσα, τὸν ὑποδέχθηκε μὲ μεγάλες τιμὲς καὶ τοῦ ἀνέθεσε νὰ προεδρεύσει τῶν ἐργασιῶν τῆς Δευτέρας Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ἀφοῦ συγκέντρωσε τὶς ψήφους τῶν πατέρων ὑπέρ της ἐγκυρότητος τῆς μεταθέσεως τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου ἀπὸ τὰ Σάσιμα στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Μελέτιος ἀσθένησε καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή του στὸν Κύριο κατὰ τὴ διάρκεια τῶν συνεδριάσεων τῆς Συνόδου.

Ἡ κηδεία του ἔγινε μὲ κάθε ἐπισημότητα καὶ συγκέντρωσε ὅλο τὸ λαό της Βασιλεύουσας γύρω ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα καὶ τοὺς πατέρες τῆς Συνόδου. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἐκφώνησε συγκινητικὸ λόγο, στὸν ὁποῖο θρηνοῦσε τὴν ἀπώλεια ἐκείνου ποὺ ὑπῆρξε γιὰ τὴν Ἐκκλησία της Ἀντιόχειας, γιὰ τὴ Σύνοδο καὶ γιὰ ὅλη τὴν Ἀνατολή, ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν, ὁ στρατηγὸς τῆς στρατιᾶς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ κυβερνήτης τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας ἐν μέσῳ τῆς τρικυμίας τῶν αἱρέσεων. Τὸ τίμιο λείψανό του, ἀφοῦ ἔτυχε σὲ ὅλες τὶς πόλεις ποὺ περνοῦσαν τῆς ὑποδοχῆς ποὺ ἐπιφυλάσσεται, σὲ νικηφόρους στρατηγούς, μεταφέρθηκε μεγαλοπρεπῶς στὴν Ἀντιόχεια, ὅπου ἀποτέθηκε στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Βαβίλα. Αὐτὸ ἦταν τὸ ἱερὸ συναξάρι τοῦ Ἁγίου Μελετίου, τοῦ Πατριάρχου Ἀντιοχείας, ποὺ σήμερα ἑορτάζει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία.

Ὅμως σήμερα ἑορτάζει καὶ μία ὁσία τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία λέγει τὸ ἱερὸ συναξάρι ὅτι μετονομάστη Μαρῖνος. Ἡ ὁσία Μαρία, ἡ ὁποία μετονόματη Μαρῖνος.

Ἄραγε ποιό εἶναι τὸ συναξάρι αὐτῆς τῆς Ἁγίας καὶ γιὰ ποιό λόγο ἄλλαξε τὸ ὄνομά της καὶ ἀπὸ γυναικεῖο πῆρε ἀνδρικὸ ὄνομα. Γιὰ νὰ ἀκούσουμε λοιπὸν τὶς ἀρετές της. Ἡ ὁσία Μαρία ἀνατράφηκε μέσα στὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὶς ἀρετὲς ἀπὸ τὸν πατέρα της Εὐγένιο, μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ ἔχοντας ἡ νεαρὴ κόρη φτάσει σὲ ἡλικία γάμου, ὁ πατέρας της τῆς ἀνήγγειλε ὅτι θὰ ἀσπαζόταν τὸν μοναχικὸ βίο καὶ τῆς ἄφηνε γιὰ προῖκα ὅλη τὴν περιουσία του.

Ἡ Μαρία ἔπεσε τότε στὰ πόδια του ἱκετεύοντάς τον νὰ μὴν τὴν ἀφήσει στὸν κόσμο αὐτὸ τῆς ματαιότητός, στὰ νύχια τῶν λύκων ποὺ διευθύνουν τὶς ψυχές. Μὲ τὰ δάκρυά της κατάφερε νὰ τὸν πείσει νὰ τὴν δεχθεῖ ὡς συνασκητή του. Φόρεσε τότε ἀνδρικὰ ροῦχα καὶ περνῶντας ὡς εὐνοῦχος Μαρῖνος ἔγινε δεκτὴ μὲ τὸν πατέρα της σὲ ἀνδρώα μονὴ τῆς περιοχῆς.

Ἀλλάζοντας τὴν ἐξωτερική της ὄψη μετέτρεψε τὴ γυναικεία ἀδυναμία σὲ ἀνδρικὴ τόλμη καὶ δὲν ἄργησε νὰ ξεπεράσει ὅλους τοὺς ἄλλους μοναχοὺς στά Ἀσκητικὰ παλέσματα στὴ σιωπὴ καὶ στὴν ταπεινὴ ὑποταγή. Ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὴν ἀρετὴ τοῦ νεαροῦ μοναχοῦ ὁ ἡγούμενος τοῦ ἀνέθεσε μία μέρα ἕνα καθῆκον ἐκτὸς μοναστηριοῦ. Τὸ βράδυ σταμάτησε σὲ ἕνα πανδοχεῖο γιὰ νὰ περάσει τὴ νύχτα.

Ἐκεῖ εἶχε καταλύσει καὶ μία ὁμάδα στρατιωτῶν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἀποπλάνησε τὴν κόρη του πανδοχέα ἡ ὁποία καθὼς βρέθηκε ἀργότερα ἔγκυος κατηγόρησε τὸν νεαρὸ μοναχὸ ὅτι τὴν βίασε. Ὅταν ἡ Μαρία ἐπιστρέφοντας στὴ μονὴ βρέθηκε ἀντιμέτωπη μὲ τὴν κατηγορία αὐτὴ δέχτηκε τὴν κατάκριση τοῦ ἡγούμενου καὶ τοὺς χλευασμοὺς τῶν ἄλλων μοναχῶν δίχως νὰ προσπαθήσει νὰ δικαιολογηθεῖ.

Γεννήθηκε τὸ παιδὶ καὶ ὁ πανδοχέας ἦρθε καὶ τὸ ἄφησε στὴν πύλη τοῦ Μοναστηριοῦ. Ἡ Μαρία ποὺ μετὰ τὴν ἐκδίωξή της διῆγε πλάνη τὰ βίο ἀπὸ μοναστήρι σὲ μοναστήρι δέχθηκε τὸ ὑποτιθέμενο παιδί της καὶ τὸ ἔθρεψε γιὰ τρία χρόνια μὲ τοὺς καρποὺς τῆς ἐργασίας της ἐναποθέτοντας πάνω του τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ ἡγούμενου ἔγινε πάλι δεκτῆς τὴν ἀδελφότητα μὲ τὸ παιδὶ καὶ ἀποσύρθηκε σὲ ἕνα ἀπομονωμένο κελὶ γιὰ νὰ ἀφοσιωθεῖ στὴν προσευχή.

Σύντομα ὅμως ἀρρώστησε καὶ παρέδωσε τὴν ψυχή της στὸν Κύριο δίχως νὰ ἀποκαλύψει τὸ μυστικό της σὲ κανέναν. Ὅταν οἱ ἀδελφοὶ ἦρθαν νὰ ἑτοιμάσουν τὸ σῶμα γιὰ τὴν ταφὴ ἀνακάλυψαν ἐμβρόντητοί ὅτι ὁ Μαρῖνος, ὁ μοναχὸς αὐτὸς ποὺ τὸν εἶχαν κατηγορήσει ὡς ἀκόλαστο καὶ διαφθορέα ἦταν γυναῖκα. Τὴν ἴδια ἡμέρα ἔφεραν στὴ Μονὴ τὴν κόρη του Πανδοχέα ποὺ εἶχε πέσει θῦμα τῶν δαιμόνων.

Δὲν τὴν ἄφησαν παρὰ μόνο ἀφοῦ ὁμολόγησε τὸ ψέμα της καὶ ἀποκάλυψε τὸ ὄνομα τοῦ Ἐνόχου καὶ τότε ὅλοι ἐδόξασαν τὸν Θεό. Πῶς νὰ μὴν θαυμάσει κανεὶς ἀγαπητοὶ ἀδελφοί. Ἀπ' τὴ μιὰ μεριὰ τόσο, τοὺς ἀγῶνες ποὺ ἔκανε ὁ Ἅγιος Μελέτιος γιὰ τὴν ἑδραίωση τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς Πατριάρχης ποὺ ἤτανε στὴν Ἀντιόχεια καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ τὴ σκληρὴ πάλη ποὺ ἔκανε ἡ ὁσία αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ Ἁγία Μαρία, ἡ ὁποία γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κρυβόταν καὶ εἶχε μετασχηματιστεῖ καὶ φαινόταν σὲ ἄνδρας, ὥστε νὰ ὑπομείνει αὐτὴ τὴν κατηγορία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν ἁπλῆ κατηγορία, μὰ μεγάλη συκοφαντία, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἀποκαλύψει τὸν ἑαυτό της καὶ ἀμέσως νὰ τὴν ἀναιρέσει, ἐκείνη ὅμως προτίμησε νὰ ὑπομείνει τὴν κατηγορία καὶ μέσῳ αὐτῆς νὰ δοξαστεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, τί σχέση μποροῦμε ἄραγε νὰ ἔχουμε ἐμεῖς μὲ αὐτὰ τὰ πρόσωπα, μὲ αὐτὴν τὴν ὁσία ποὺ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία σήμερα ἑορτάζει. Ἐμεῖς ποὺ ἂν τυχὸν μᾶς κατηγορήσουν γιὰ κάτι ἁπλό, σπεύδουμε ἀμέσως νὰ διαμαρτυρηθοῦμε καὶ νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὰ δικαιώματά μας. Ἄραγε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τί θὰ παρουσιάσουμε.

Ἂς λάβουμε λοιπὸν τοῦτο τὸ ἱερὸ παράδειγμα τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μαρίας, τῆς μετωνομασθείσης σὲ Μαρῖνος καὶ ἂς καταλάβουμε ἄραγε καὶ ἐμεῖς πὼς πρέπει νὰ ἀντιδροῦμε ἀπέναντι στὶς συκοφαντίες τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ καταλαβαίνουμε ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν γιὰ μᾶς στεφάνια στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καλημέρα σας. Ὁ Ἅγιος Μελέτιος, ἡ ὁσία Μαρία, ἡ μετωνομασθεῖσα Μαρῖνος νὰ πρεσβεύουν γιὰ ὅλους ἐμᾶς. Καλημέρα σας.

Απολυτίκιο Άγιου Μελέτιου Αρχιεπισκόπου Αντιοχείας

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως.

Νόμον ἔνθεον, ἐμμελετήσας, τὴν οὐράνιον, γνῶσιν ἐκλάμπεις, τὴ Ἐκκλησία Ἱεράρχα Μελέτιε, τὴν γὰρ Τριάδα κηρύττων ὁμότιμον, αἱρετικῶν διαλύεις τᾶς φάλαγγας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

 

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’

Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Μελέτιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

Κοντάκιον

Ἦχος β’. Τοὶς τῶν αἱμάτων σου ρείθροις.

Ὀρθοδοξίας τοὶς τρόποις κοσμούμενος, τῆς Ἐκκλησίας προστάτης καὶ πρόβολος, ἐδείχθης παμμάκαρ Μελέτιε, καταπυρσεύων τὰ πέρατα δόγμασι, λαμπτὴρ Ἐκκλησίας φαεινότατε.

 

Έτερον Κοντάκιον
Ἦχος πλ. β’. Τήν σωματικήν σου παρουσίαν

Τήν πνευματικήν σου παῤῥησίαν δεδοικώς ὁ ἀποστάτης, φεύγει Μακεδόνιος· τήν πρεσβευτικήν δέ λειτουργίαν ἐκπληροῦντές σου οἱ δούλοι, πόθῳ σοί προστρέχομεν, τῶν Ἀγγέλων ἐφάμμιλε Μελέτιε, ἡ πύρινος ῥομφαία Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἡ πάντας τούς ἀθέους κατασφάττουσα, ὑμνοῦμέν σε τόν φωστῆρα, τόν φωτίσαντα τά πάντα.