ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2025

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατὲς καλή σας ἡμέρα. 10 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου σήμερα καὶ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους. Ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἅγιος, ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, ὅπου πολλοὶ ναοὶ τιμοῦν τὸ Ἅγιο ὄνομά του καὶ πολλὰ χωριὰ τῆς ἐπαρχίας μας πανηγυρίζουν καὶ μέσα στὴν πόλη ἀκόμα ἔχουμε ναοὺς τοῦ Ἁγίου μας, προστατεύει καὶ εὐλογεῖ ὅλους τοὺς εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ τιμοῦν τὴ δική του μνήμη.

Ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔχει λάβει τὸ ἰδιαίτερο χάρισμα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ διώχνει τὶς λοιμικὲς νόσους. Γι' αὐτὸ καὶ βλέπουμε γιὰ παράδειγμα στὸ νοσοκομεῖο μας, στὸ νοσοκομεῖο τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου ἀλλὰ καὶ στὸ παλαιὸ νοσοκομεῖο τῆς πόλης μας, τῆς Πάτρας, βρίσκεται Ναΐδριο τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ὅπου ἀποδιώχνει ὁ Ἅγιος τὶς λοιμικὲς νόσους.

Γιὰ νὰ ἀκούσουμε ὅμως τί λέγει σήμερα τὸ Ἱερὸ Συναξάριον γιὰ τὸν Ἅγιο Ἱερομάρτυρα Χαράλαμπο.

Ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Ἱερομάρτυς Χαράλαμπος ζοῦσε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ Αὐτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου 194 μὲ 211 μετὰ Χριστόν, εἶναι δηλαδὴ δεύτερος καὶ τρίτος αἰῶνας. Εἶχε γεννηθεῖ στὴν Μαγνησία ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Μαιάνδρου κοντὰ στὴν Ἔφεσο ὅταν διοικητὴς τῆς πόλεως ἦταν ὁ Λουκιανός. Μιλᾶμε γιὰ τὴν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

Ἂν καὶ οἱ ἱστορικοὶ ἔχουν διάφορες ἀπόψεις ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ θέματος, ὅταν μιλᾶμε γιὰ Μαγνησία ἄλλοι ἐννοοῦν την Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἄλλοι ὅμως λένε ὅτι ὁ Ἅγιος ἔζησε στὴ Μαγνησία τῆς Ἑλλάδος, εἰς τὰ μέρη δηλαδὴ τοῦ Βόλου, καθότι ὡς γνωστὸν ὅλα τὰ τροπάρια τοῦ Ἁγίου ὁμιλοῦν μέσα γιὰ τὸν Ἅγιο ὁ ὁποῖος εἶναι συνδεδεμένος μὲ τὰ μέρη τῆς Ἑλλάδος Ἡ δὲ τὴ μία κάρα του φυλάσσεται σὲ κάποια ἀπὸ τὶς Μονὲς τῶν Μετεώρων, ὅπου τιμᾶται ἰδιαίτερα στὰ μέρη τὰ δικά μας.

Παρὰ τὰ αὐτὰ ὅμως οἱ περισσότεροι συγκλίνουν ὅτι μᾶλλον πρόκειται γιὰ τὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ποὺ ἦταν κοντὰ στὴν Ἔφεσο. Ἦταν 113 ἐτῶν στὴν ἡλικία καὶ ἀσκοῦσε ἀπὸ πολὺ καιρὸ τὸ ἱερατικὸ λειτούργημα γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς πόλεως. Διδάσκοντας τοὺς μὲ ζῆλο πὼς νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας καὶ κηρύττοντας σὲ ὅλους τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, δίχως νὰ φοβᾶται τὶς ἀπειλὲς τῶν εἰδωλολατρῶν.

Καταγγέλθηκε ὡς ἐπικίνδυνος ταραχοποιὸς καὶ ὁδηγήθηκε στὸ δικαστήριο τοῦ Λουκιανοῦ ὅπου στὶς ἀπειλὲς τοῦ διοικητῆ ἀπάντησε μὲ τὰ ἑξῆς λόγια. Δὲν μπορεῖς νὰ ξέρεις τί εἶναι ἐπωφελὲς καὶ σωτήριο γιὰ μένα. Δὲν μοῦ εἶναι τίποτε πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια ποὺ πρόκειται νὰ ὑπομείνω γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἐμπρὸς λοιπὸν βασάνισε τὸ γρηγορότερο τὸ γέρικο κορμί μου μὲ ὅ,τι πιὸ ἀνυπόφορο κρίνεις ἐσὺ περισσότερο γιὰ νὰ μάθεις ποιά εἶναι ἡ ἀπροσμάχητη δύναμη τοῦ Χριστοῦ μου.

Οἱ δήμιοι τότε μὲ ἐντολὴ τοῦ διοικητοῦ τῆς πόλεως τοῦ ἔβγαλαν τὴν ἱερατικὴ στολὴ ποὺ φοροῦσε καὶ μὲ σιδερένια νύχια ἄρχισαν νὰ ξεσκίζουν τὶς σάρκες του δίχως νὰ μπορέσουν νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν παραμικρὴ κραυγὴ πόνου. Ἀντίθετα τοὺς ἔλεγε σᾶς εὐχαριστῶ ἀδελφοί μου γιατί γδέρνοντας τὸ γερασμένο τοῦτο σῶμα ἀνανεώνεται τὴν ψυχή μου καὶ τὴν προετοιμάζεται γιὰ τὴν αἰώνια μακαριότητα. 

Βλέποντας ὁ διοικητὴς Λουκιανὸς αὐτὴ τὴ γενναιότητα ποὺ ἔδειχνε ἐνώπιον τοῦ φρικτοῦ βασανιστηρίου ὁ γέροντας Χαράλαμπος ὁ 113 ἐτῶν ἀφήνιασε ἀπὸ τὴ μανία τοῦ ἀντὶ νὰ δοξάσει τὸν Θεὸ καὶ νὰ καταλάβει πὼς θεϊκὴ δύναμη ἦταν ἐκείνη ἡ ὁποία ἐνίσχυε αὐτὸν τὸν γέροντα νὰ ἀντιστέκεται στὰ φοβερὰ αὐτὰ βασανιστήρια, ἐκεῖνος ὀργίστηκε ἀπὸ τὴν ὑπομονὴ τοῦ Ἁγίου ἀκόμη περισσότερο καὶ μὲ μανία μεγάλη, δαιμονικὴ θὰ λέγαμε ὅρμησε ὁ ἴδιος ἐπάνω στὸ μαρτυρικὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου ὁ ὁποῖος ἦταν κρεμασμένος εἰς τὸ ξύλο καὶ πῆρε ἀπὸ τὰ χέρια τῶν δημίων τὰ σιδερένια νύχια γιὰ νὰ ἀποσπάσει ὁ ἴδιος μὲ τὰ χέρια του τὸ δέρμα τοῦ Ἁγίου ἀλλὰ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ τὸν τιμώρησε καὶ ἐκείνη τὴν ὥρα τὰ χέρια του ξεράθηκαν ἐπάνω στὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους βλέποντας ὁ τύραννος τότε αὐτὴ τὴ θεϊκὴ τιμωρία ποὺ ἦρθε ἐπάνω του γιὰ τὴν ὠμότητα ποὺ ἔδειξε ἀπέναντι στὸν Ἅγιο κλαίοντας καὶ ἱκετεύοντας ἔλεγε τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους Χαράλαμπε πέσε τοῦ Θεοῦ σου νὰ μὲ θεραπεύσει διότι τιμωρήθηκα προσπαθῶντας ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ ξεσκίσω τῆς σάρκες σου καὶ ὁ Ἅγιος ἄρχισε νὰ παρακαλεῖ τὸν Θεὸ νὰ συγχωρέσει τοὺς δημίους τοῦ ἐξαιρέτως δὲ τοῦτον τὸν διοικητὴ τῆς πόλεως τὸ Λουκιανὸ ὁ ὁποῖος παρ' ὅτι τοῦ φέρθηκε μὲ τέτοια σκληρότητα καὶ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ τὸν γδάρουν ζωντανὸ ὁ Ἅγιος λυπῶντας τον διότι τὸν ἔβλεπε σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση νὰ ἔχει ξερὰ τὰ χέρια του καὶ νὰ τὸν ἱκετεύει γιὰ θεραπεία παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τοῦ δώσει πάλι τὴν ὑγεία του ἔτσι λοιπὸν μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ ἔκανε ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ἀμέσως ὁ Θεὸς θεράπευσε τὸν Λουκιανὸ καὶ τοῦ ἔδωσε πάλι τὴν ὑγεία του μπροστὰ σὲ τέτοιο θαῦμα καὶ στὴ ζωντανὴ αὐτὴ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τῶν Χριστιανῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς τους οἱ Δῆμοι Πορφύριος καὶ Βάπτος ἀρνήθηκαν τὴ λατρεία τῶν Εἰδώλων καὶ πίστεψαν στὸν Χριστὸ τρεῖς γυναῖκες ποὺ παρευρίσκονταν ἐκεῖ ἔσπευσαν ἐπίσης νὰ διακηρύξουν ἄφοβα τὴν πίστη τοὺς Μόλις θεραπεύτηκε ὁ εὐγνώμων διοικητὴς βαπτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο καὶ μεγάλος ἀριθμὸς κατοίκους τῆς ἐπαρχίας τῆς Ἀσίας προσχώρησαν στὸν Χριστὸ

 Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Σεβῆρος ἔμαθε ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Μαγνησίας καὶ τῆς περιοχῆς ἐγκατέλειψαν τὰ εἴδωλα καὶ ἐλάμβαναν τὸ Ἅγιο βάπτισμα τοῦ γέροντα αὐτοῦ ἱερέα τὸν ὁποῖο εἶχε καταδικάσει σὲ θάνατο καὶ ὅτι μὲ τὴν προσευχή του οἱ τυφλοὶ ἀνέβλεπαν καὶ οἱ ἀνάπηροι περπατοῦσαν, ταράχθηκε πολὺ καὶ ἔστειλε ἀμέσως 300 στρατιῶτες μὲ ἐντολὴ νὰ τρυπήσουν τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου μὲ καρφιὰ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἁλυσοδεμένο ἀπὸ τὴ Μαγνησία στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας ὅπου καὶ διέμενε ὁ Αὐτοκράτορας Στὸν δρόμο οἱ στρατιῶτες κακομεταχειρίζονταν ἀνελέητα τὸν Ἅγιο Τότε τὸ ἄλογο πάνω στὸ ὁποῖο τὸν εἶχαν βάλει πῆρε ξαφνικὰ ἀνθρώπινη φωνὴ καὶ καταδίκασε τὸν Αὐτοκράτορα ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, τοὺς δὲ στρατιῶτες του ὡς δούλους τοῦ διαβόλου Τρομοκρατημένοι οἱ ἔνοπλοι ἄνδρες συνέχισαν τὸν δρόμο τους δίχως νὰ κάνουν τὸ παραμικρὸ κακὸ στὸν Ἅγιο τὸν ὁποῖο μέχρι τότε προσπαθοῦσαν νὰ τὸν κακοποιοῦν καὶ νὰ τὸν βασανίζουν 

Μόλις λοιπὸν παρουσίασαν ἐνώπιον τοῦ Αὐτοκράτορα τοῦ Σεβήρου τὸν σεβάσμιο Γέροντα, ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε νὰ τοῦ τρυπήσουν τὸ στῆθος μὲ μακριὰ σούβλα καὶ νὰ τὸν ρίξουν πάνω στὴν κάμινο ποὺ εἶχε ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ Ἀλλὰ ὁ Χαράλαμπος ἔμεινε ἀπαθὴς στὸν πόνο καὶ ἡ φωτιὰ ἔσβησε μόλις τὴν ἄνοιξε.

Ἔκπληκτος ὁ ἡγεμόνας τὸν ρώτησε τί ἦταν αὐτὸ ποὺ τὸν ἔκανε ἄτρωτο καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε μὲ ἁπλότητα «Ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ». Ὁ Σεβῆρος θέλησε τότε νὰ τὸν δοκιμάσει καὶ τοῦ ἔφερε ἕναν ἄνθρωπο δαιμονιζόμενο ἐπὶ 35 χρόνια. Μὲ ἕνα λόγο του ὁ Ἅγιος ἔβγαλε τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα Ἐν συνεχείᾳ του παρουσίασε ἕνα νεκρὸ νέο ποὺ ἑτοιμαζόταν νὰ τὸν θάψουν.

Ἀφοῦ ἀνέπεμψε θερμὴ προσευχὴ στὸ Θεὸ ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος τὸν ἀνασήκωσε ἀπὸ τὸ φέρετρο τείνοντάς του τὸ χέρι σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον ποὺ κοιμόταν πρὸς μεγάλο θαυμασμὸ τοῦ αὐτοκράτορα. Ὁ ἔπαρχος Κρίσπος φώναξε τότε «Βασιλιᾶ, θανάτωσε χωρὶς ἄλλη χρονοτριβὴ τοῦτο τὸν ἄνθρωπο γιατί μὲ τὴ μαγεία κατορθώνει αὐτὰ τὰ θαύματα». Ὀργὴ λιμανία κυρίευσε ξανὰ τὸν αὐτοκράτορα καὶ κάλεσε τὸν Ἅγιο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα καὶ ὅταν ἐκεῖνος ἀρνήθηκε διέταξε νὰ τοῦ συντρίψουν τὶς σιαγόνες μὲ πέτρες καὶ νὰ τοῦ κάψουν τὰ γένια.

Μὲ μιὰ νέα θεία ἐπέμβαση ὅμως ἡ φλόγα τῶν δαυλῶν στράφηκε ἔθνης πρὸς τοὺς δημίους καὶ ὁ τόπος συγκλονίστηκε ἀπὸ σεισμό. Ὁ αὐτοκράτορας ἀνηρπάγη ἀπὸ τὸν θρόνο του, ἔμεινε αἰωρούμενος στὸν ἀέρα καὶ ἐπὶ πολλὴ ὥρα μαστιγωνόταν ἀπὸ ἀόρατους ἀγγέλους. Ὅταν ἡ θυγατέρα του Σεβήρου ὀνόματι Γαλλίνη. ἔμαθε τί συνέβη ἦλθε καὶ θερμοπαρακάλεσε τὸν Ἅγιο Μάρτυρα μὲ δάκρυα στὰ μάτια νὰ ἐλευθερώσει τὸν πατέρα της ὁμολογῶντας ταυτόχρονα τὸν Παντοδύναμο Χριστό.

Ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὴν κόρη του, ὁ αὐτοκράτορας θαύμασε γιὰ λίγο τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ ὑπέκυψε πάλι στὴν τρέλα τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ὑπέβαλε σὲ σκληρὰ βασανιστήρια τὸν Ἅγιο τὸν ὁποῖο εἶχε κρατήσει φυλακισμένο. Παρὰ τὶς ἐπιτιμήσεις τῆς θυγατέρας του ἡ ὁποία ματαίως τοῦ ὑπενθύμιζε τὶς εὐεργεσίες ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ὀργὴ τοῦ τυράννου στράφηκε τότε κατὰ τῆς ἴδιας τοῦ τῆς κόρης καὶ τὴν ἀπείλησε μὲ θάνατο ἂν δὲ θυσίαζε στὰ εἴδωλα.

Ἡ Γαλλίνη κάνοντας πὼς ὑποκύπτει μπῆκε στὸ ναὸ ὅπου κατακρήμνισε καὶ συνέτριψε ὅλα τὰ εἴδωλα. Ὁ Σεβῆρος ἔβαλε νὰ φτιάξουν καινούρια ἀλλὰ ἡ κόρη του τὰ συνέτριψε ἐκ νέου γελοιοποιῶντας τὸν τύραννο στὰ μάτια τοῦ λαοῦ. Ὁ Σεβῆρος προσπάθησε γιὰ μία τελευταία φορὰ νὰ ὑποβάλει σὲ βασανιστήρια τὸν ὑπαίτιο τῆς τόσο ἐντυπωσιακῆς αὐτῆς μεταστροφῆς τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο.

Ὅμως ὁ Ἅγιος ἀκλόνητος σὰν βράχος ἀντιστάθηκε σὲ ὅλα τὰ ἐγχειρήματα τῶν δημίων καὶ ἔλαμψε στὰ μάτια ὅλων μὲ τὸ ἀπαστράπτον φῶς τῆς Θείας Χάριτος. Δέχθηκε μὲ χαρὰ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καὶ φθάνοντας στὸν τόπο τῆς θανάτωσης ὕψωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὶς χεῖρες στὸν οὐρανό, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἔφερε στὸ τέρμα τοῦ ἀγῶνος του καὶ τοῦ ζήτησε γιὰ ὅσους τὸν παρακαλέσουν στὸ ὄνομά του ἑορτάσουν τὴ μνήμη του ἢ τιμήσουν τὰ λείψανα του, τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς, τὴν ὑγεία τοῦ σώματος καὶ τὴν ἀφθονία τῶν ἀγαθῶν στὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ στὴ ζωὴ τὴν ἄλλη. Ἀκούστηκε τότε φωνὴ ἐξ ουρανοῦ, ἔλα Χαράλαμπε γενναῖε ἀγωνιστὴ νὰ λάβεις μέρος στὴν χαρὰ καὶ τὴν δόξα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ἡ κεφαλή του ἀποκόπηκε ἀπὸ τὸ φονικὸ ξίφος στὶς 10 Φεβρουαρίου. Ἡ μακαρία γαλήνη ἐνταφίασε τὸ τίμιο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου. Ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, ὅπως εἴπαμε, διατηρεῖται στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τον Μετεώρων.

Τμήματα τῶν Ἁγίων Λειψάνων του, διασκορπισμένα σὲ πολλὰ μέρη ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλοῦ, ἐπιτελοῦν καθημερινὰ πλῆθος θαυμάτων ποὺ ἔχουν καταστήσει τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο, τὸ Γηραιότερο τῶν Ἁγίων, ἰδιαίτερος ἀγαπητό, στὸν ἑλληνικὸ λαό. Ἔτσι λοιπὸν ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ἀκούσαμε τὸ Ἱερὸ Συναξάρι τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Χαραλάμπους ποὺ γιορτάζει σήμερα. Εἶναι πολλὰ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου μας.

Καὶ αὐτὰ ποὺ ἀκούσαμε ὅτι ἔκανε ὅταν ὁ Ἅγιος ἦτο ἐν ζωῇ. Καὶ παρ' ὅτι ἔκανε τόσα θαύματα, ἀποροῦμε ἄραγε πὼς ὁ αὐτοκράτορας δὲν ἐπίστη καὶ δὲν προσῆλθε στὴ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Δεῖγμα πὼς ὅταν ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου πορωθεῖ ἀπὸ δαιμονικὴ ἐνέργεια, ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ ἀπὸ τὴν πλάνη αὐτὴ νὰ ξεφύγει.

Πρᾶγμα τὸ ὁποῖο τὸ βλέπουμε τώρα εἰς τὸ βίο τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους μὲ τὸ παράδειγμα τοῦ αὐτοκράτορα Σεβήρου. Εὐεργετήθηκε ὁ ἴδιος ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἀπὸ τὸν Ἅγιο. Ἀλλὰ παρ' ὅτι εἶδε τὰ θαύματα αὐτά, τὰ μεγάλα, τὰ ἐξαίσια, τὰ φοβερά, δὲν ἐπέστρεψε εἰς τὴν ἀληθινὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ παρέμεινε προσκολλημένος στὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας.

Τί εἶναι ἡ πλάνη ἄραγε, ἕνα βαθὺ πηχτὸ σκοτάδι, μέσα στὸ ὁποῖο βυθίζεται ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια. Ἀλλοίμονο στοὺς ἀνθρώπους ποὺ κατέχονται ἀπὸ δαιμονικὴ πλάνη. Εἴτε αὐτὴ ἡ πλάνη εἶναι πλάνη μαγείας, πλάνη δαιμονικὴ μὲ δαιμονολατρίες, εἴτε αὐτὴ εἶναι πλάνη ἐγωισμοῦ καὶ οἰήσεως.

Ἂς ἀναφέρουμε ὅμως καὶ ἕνα θαῦμα τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους, τὸ ὁποῖο εἶχε συμβεῖ στὴ δική μας πόλη, στὴν πόλη τῶν Πατρῶν, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴ χάρη καὶ τὴ μεγάλη εὐλογία ποὺ ἔχει αὐτὸς ὁ ἱερομάρτυρας ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος. Διηγοῦνται ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ ἕνα θαυμαστὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο συνέβη στὰ κατοχικὰ χρόνια ἐδῶ στὴν πόλη τῶν Πατρῶν καὶ εἶναι ἄξιο νὰ τὸ θυμηθοῦμε σήμερα ποὺ εἶναι ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους γιὰ νὰ καταλάβουμε τὴ θαυματουργὴ ἐπέμβαση τοῦ Ἁγίου σὲ ὅσους ἐπικαλοῦνται τὴ βοήθειά του. Εἰς στὰ μέρη του Λιμπεροπούλιο, ποὺ βρίσκεται πίσω ἀπὸ τοὺς στρατῶνες, ὅπου ὑπάρχει ἐκεῖ ἕνα ἐκκλησάκι τῆς Ἁγίας Μαρίνας, πήγαιναν μετὰ τὰ χρόνια τῆς κατοχῆς κάποιες κυρίες καὶ ἔκαναν κατηχητικὰ σχολεῖα.

Ἐκεῖ λοιπὸν στὸ Λιμπεροπούλιο, στὸ Ἵδρυμα, εἶδαν κάποτε ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος ἦρθε καὶ ζήτησε νὰ τοῦ ἐπιτρέψουν νὰ κατέβει στὰ ὑπόγεια τοῦ Ἱδρύματος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ στὸν χῶρο αὐτό. Μὴν κατανοῶντας τὸν λόγο καὶ τὴν αἰτία ὅπου ἔκαναν αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο νὰ ζητήσει κάτι τέτοιο, οἱ κατηχήτριες ποὺ ἦταν ἐκεῖ ὑπεύθυνες τοῦ ἐπέτρεψαν καὶ κατέβηκε πράγματι στὰ ὑπόγεια. Ἐκεῖνος βαθιὰ συγκινημένος καὶ κλαίοντας ἔκανε τὴν προσευχή του στὸ σημεῖο αὐτό.

Ἔκπληκτες λοιπὸν οἱ κατηχήτριες τὸ ρώτησαν ποιά ἦταν ἡ αἰτία της τόσο βαθιὰ συγκινήσεώς του. Καὶ ἀπήντησε ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πὼς ὅταν οἱ Γερμανοὶ οἱ κατακτητὲς τὴν περίοδο τῆς κατοχῆς συνέλαβαν πλίθοι κόσμου, εἰδικὰ Ἀνδρῶν, καὶ τοὺς μετέφεραν ὅλους στὸν Λιμπεροπούλιο Ἵδρυμα, ὅπου εἶχαν στήσει ταυτόχρονα στρατιῶτες νὰ φυλᾶνε σὲ ὅλες τὶς γωνίες τοῦ Ἱδρύματος καὶ μὲ προβολῆς μεγάλους νὰ χτενίζουν τὴ γύρω περιοχή, μὴν τυχὸν κάποιος ἀπὸ τοὺς κρατούμενους ξεφύγει, ἀλλὰ μέσα σὲ αὐτὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ποὺ στοιβάχθηκαν στὰ ὑπόγεια τοῦ Λιμπεροπούλιου ἤμουν καὶ ἐγὼ καὶ ἄλλος ἕνας ἀπὸ τὸ χωριό μου. Στριμωχτήκαμε κάτω καὶ ξέραμε πὼς τὴν ἑπόμενη μέρα οἱ Γερμανοὶ θὰ μᾶς ἐκτελοῦσαν ὅλους μὲ τὰ πολυβόλα τους.

Ἦταν σίγουρη ἡ θανάτωσή μας. Τὴν περιμέναμε. Ἡ νύχτα ἐκείνη ὅπου μᾶς ἔκλεισαν μέσα στὸν Λιμπεροπούλιο μέχρι ποὺ νὰ ξημερώσει ἡ ἑπόμενη μέρα ἦταν ἡ τελευταία νύχτα τῆς ζωῆς μας.

Δὲν μίλαγε κανείς. Ἤμασταν ὅλοι στεναχωρημένοι, διηγεῖται ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. Τὸ βλέμμα τοῦ αὐστηρὸ καὶ παγωμένου τῶν Γερμανῶν στρατιωτῶν μας ἔδειχνε ἀκριβῶς ποιό θὰ εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς συλλήψεώς μας ὅτι πολὺ γρήγορα δηλαδὴ θὰ ὁδηγούμαστε στὸ θάνατο μέσα ἀπὸ τὴν ἐκτέλεση.

Ἡ κατάσταση ἦταν φοβερή. Ἄλλος ἐσκέπτετο τὴν οἰκογένειά του, ἄλλος τοὺς γονεῖς του, ἄλλος τὰ παιδιά του, τὴ γυναῖκα του καὶ οὔτε ὁ καθεξής. Καὶ ἐμεῖς, ὁ φίλος μου καὶ ἐγὼ ποὺ ἤμασταν ἀπὸ κάποιο χωριὸ τῆς ἐπαρχίας τῶν Πατρῶν, σκεπτόμεθα τὰ ἴδια.

Ἀλλὰ ἀπ' τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου ἔκανα μιὰ θερμὴ προσευχὴ ἐκείνη τὴν ὥρα καὶ παρακάλεσα τὸν Ἅγιο Χαράλαμπο, τὸν ὁποῖο τὸν ἔχουμε προστάτη στὸ χωριό μας. Τὸν παρακάλεσα νὰ μᾶς λυτρώσει αὐτὴν τὴν ὥρα νὰ ἔρθω στὴν ἐκκλησία του νὰ προσκυνήσω. Ἔτσι παρακάλεσε ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

Καὶ πράγματι, ἐνῷ δὲν μπορούσαμε νὰ ξαπλώσουμε, κοιμηθήκαμε στὰ κότσια ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε ἀργότερα ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος. Ὁ ἕνας ἦταν δίπλα στὸν ἄλλον. Κι ὅμως τὴν νύχτα, ἐνῷ εἴχαμε ἀποκοιμηθεῖ, ξαφνικὰ ἔνιωσα ἕνα σκούντημα δυνατὸ δίπλα μου.

Ξύπνησα καὶ εἶδα ἐνώπιον μοῦ ἕναν σεβάσμιο ἱερέα γέροντα μὲ μακριὰ λευκὴ γενειάδα, ὁ ὁποῖος τοῦ λέει σήκω παιδί μου καὶ ξύπνησε καὶ τὸ φίλο σου. Συνήρθα καὶ ξύπνησα, ξύπνησα καὶ τὸ φίλο μου χωρὶς νὰ γνωρίζουμε ἂν αὐτὸ ἦταν ὄνειρο ἢ ἂν ἦταν πραγματικότης. Καὶ τοῦ λέει ὁ γέροντας ἱερεὺς παιδί μου ἀκολούθησε με.

Τὸν ἀκολουθήσαμε. Περάσαμε ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς ἄλλους κρατούμενους χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀντίδραση. Περάσαμε μπροστὰ ἀπὸ τοὺς φρουροὺς Γερμανοὺς χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ δώσουνε τὴν παραμικρὴ ἐντύπωση ὅτι κάποιον εἶδαν.

Διασχίσαμε τὸν προαύλιο χῶρο του Λιμπεροπούλιου ὁ ὁποῖος ἐπιμελῶς τον ἐπιβλεπόταν ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς στρατιῶτες. Ἐπάνω στὴν ταράτσα τοῦ ἱδρύματος ἔχοντας βάλει προβολῆς οἱ στρατιῶτες, οἱ Γερμανοὶ παρακολουθοῦσαν τοὺς γύρω χώρους. Κανεὶς ὅμως δὲν μᾶς ἔδωσε σημασία.

Αὐτὸς ὁ γέροντας ἱερεύς μας ὁδήγησε σὲ μία τρῦπα ποὺ εἶχε ἡ μάντρα του Λιμπεροπούλιου καὶ μᾶς ἔβγαλε στὸ δρόμο πρὸς τὴν Ἐγλυκάδα καὶ μᾶς εἶπε πηγαίνετε παιδιά μου εἶστε ἐλεύθεροι τώρα καὶ συνέχισε καὶ ὅταν πᾶτε στὸ χωριό σας νὰ πᾶτε στὸ ναό μου νὰ μοῦ ἀνάψετε ἕνα κεράκι τους εὐλόγησε καὶ ἐξαφανίστηκε ἀπὸ μπροστά τους. Ἐκεῖνοι συνῆλθαν, ἀπόρησαν περὶ τίνος ἄραγε πρόκειται. Πρόκειται περὶ θαύματος, εἶναι ἀλήθεια ἢ κοιμόμαστε.

Κατάλαβαν τότε ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι καὶ ἄρχισαν νὰ τρέχουν μὲ ὅση δύναμη εἶχαν τὸ δρόμο πρὸς τὴν Ἐγλυκάδα. Ὅταν τὰ ξημερώματα πλέον ἄκουγαν τὰ πολυβόλα πίσω στὸ στρατόπεδο νὰ ἐκτελοῦν τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἦταν κρατούμενοι καὶ κατάλαβαν ἀπὸ τί κίνδυνο γλίτωσαν. Καὶ ὅταν ἔφτασαν στὸ χωριό τους ποὺ εἶχαν τὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους ἐκεῖ στὴν εἰκόνα τοῦ Ἁγίου ἀναγνώρισαν τὸν γέροντα Ἱερέα μὲ τὴ σεβάσμια μορφὴ καὶ τὴ μακριὰ λευκὴ γενιὰ νά του.

Ἄραγε ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος, ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἱερομάρτυς τὸν ὁποῖο ἑορτάζουμε καὶ πανηγυρίζουμε σήμερα, τί χάρη, τί εὐλογία ἔχει ὥστε νὰ προστατεύει, νὰ ἀκούει τὶς δεήσεις ὅλων ἡμῶν ὅσων ἐπικαλοῦνται τὸ Ἅγιο ὄνομά του. Εὔχομαι ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος ὁ ὁποῖος προστατεύει τοὺς ἀσθενεῖς ἀπὸ τὶς λοιμικὲς νόσους νὰ ἔχει εὐλογία καὶ χάρη νὰ δώσει σὲ ὅλους ἐμᾶς.  Ὁ Ἅγιος Χαράλαμπος νὰ εἶναι βοήθειά μας. Καλή σας ἡμέρα.

Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ, ἐδείχθης Χαράλαμπες· ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, ἔλυσας τῶν εἰδώλων, τήν σκοτόμαιναν μάκαρ, διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς.

 

Κοντάκιον

Ἦχος δ’ . Ἐπεφάνης σήμερον.

Ὡς φωστήρ ἀνέτειλας ἐκ τῆς ἑῴας, καί πιστούς ἐφώτισας, ταῖς τῶν θαυμάτων σου βολαῖς, Ἱερομάρτυς Χαράλαμπες· ὅθεν τιμῶμεν τὴν θείαν σου ἄθλησιν.