ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τρίτη, 04 Φεβρουαρίου 2025

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ - Τρίτη, 04 Φεβρουαρίου 2025 

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατὲς καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 4 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰσιδώρου του Πηλουσιώτου. Ἑνὸς Ὁσίου Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸν 4ο αἰῶνα, 4ο μὲ 5ο αἰῶνα, ἄφησε στὴν Ἐκκλησία μας πολύτιμα συγγράμματα, ἀσκητικὰ συγγράμματα, τὰ ὁποῖα μέχρι καὶ σήμερα ἀποτελοῦν ὁδοδεῖκτες γιὰ τὴ μοναχικὴ ζωή. 

Ἂς ἀκούσουμε λοιπὸν τί λέγει τὸ Ἱερὸ Συναξάριον γιὰ τὸν Ὅσιο αὐτὸ τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν Ὅσιο Ἰσίδωρο τὸν Πιλουσιώτη. Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος γεννήθηκε περίπου τὸ 360.μ.χ. Ἦταν γόνος εὐγενοῦς καὶ ἐπιφανοῦς οἰκογενείας της Ἀλεξάνδρειας, ἡ ὁποία εἶχε συγγενικοὺς δεσμοὺς μὲ τὸν Πατριάρχη Θεόφιλο καὶ τὸν Ἀνιψιό του τὸν Κύριλλο, τὸν Ἅγιο Κύριλλο δηλαδή, ποὺ ἑορτάζει στὶς 9 Ἰουνίου. 

Ἔλαβε λαμπρὴ μόρφωση τόσο θύραθεν ὅσο καὶ θεολογική. Στὶς σχολὲς τοῦ περήφανούς αὐτοῦ κέντρου τῆς ἀρχαίας σοφίας καὶ μὲ ζῆλο ἀφοσιώθηκε στὴν διδασκαλία τῶν προγενεστέρων πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα δὲ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ ὁποίου καὶ θεωρεῖται ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους μαθητές. Δίδαξε κατ' ἀρχὴν γιὰ κάποιο διάστημα τὴ ρητορικὴ ἀνατολικὰ τοῦ Δέλτα τοῦ Νείλου, σὲ κάποια περιοχὴ δηλαδὴ τῆς Αἰγύπτου. 

Ἐξάσκησε στὴν ἀρχὴ τὸ ἐπάγγελμα τοῦ Διδασκάλου καὶ δίδασκε ρητορική. Ὅμως ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν Θεὸ τὸν ἔκανε σύντομα νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ μάταια θέλγητρα τοῦ πρόσκαιρου αὐτοῦ βίου καὶ ὁ Ἰσίδωρος ἀποσύρθηκε στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας. Ἕνα χρόνο μετά, ἀσκητικῆς βιωτῆς, ἡ ἔγνοια τοῦ γιὰ τὴν πνευματικὴ οἰκοδομὴ τῆς Ἐκκλησίας τὸν ἔπεισε νὰ ἐπιστρέψει στὸ Πηλούσιο ὅρος, ὅπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος ἀπὸ τὸν ἐπίσκοπο Ἀμμώνιο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐμπιστεύτηκε καθήκοντα διδαχῆς πιστῶν καὶ κατηχουμένων.

 

Τὸ ρητορικό του χάρισμα, ἡ βαθιὰ γνώση τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὴν ὁποία ἀπέκτησε στὴν ἡσυχία, τὸν κατέστησαν περίφημο διδάσκαλο σὲ ὁλόκληρη τὴν Αἴγυπτο καὶ πολλοὶ Ἑβραῖοι καὶ Ἐθνικοὶ ἀκούγοντας τὸ κήρυγμα τοῦ ἀσπάστηκαν τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Τὸ 413 μ.Χ. κάποιος Εὐσέβιος ἐξελέγη νέος Ἐπίσκοπος Πηλουσίου, καὶ ἄσκησε τέτοια πίεση στὴν Ἐκκλησία, ὥστε ὁ Ἰσίδωρος ἀποφάσισε νὰ φύγει πάλι πρὸς τὴν ἔρημο. Ἀποσύρθηκε λοιπὸν σὲ μονὴ κοντὰ στὸ Ἀφναῖο ὅπου ἔζησε ὡς ἔγκλειστος μέχρι τὴν κοίμησή του. 

Φοροῦσε μόνο ἕνα σκληρὸ τρίχινο ἔνδυμα καὶ ζοῦσε κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου μὲ ἄγρια χόρτα καὶ φύλλα. Ὑπόδειγμα καὶ φωστῆρας τηλαυγής της ἀρετῆς καὶ τῆς σοφίας, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ἐπὶ πολλὰ χρόνια δίδαξε μὲ αὐθεντία δίχως νὰ πτοηθεῖ ἀπὸ τὶς διώξεις καὶ νὰ φοβηθεῖ τὸ μῖσος τῶν ἀνθρώπων μὲ σαρκικὸ φρόνημα, διαμέσου ἀναρίθμητων, σύντομων καὶ βαθυστόχαστων ἐπιστολῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες σώζονται περισσότερες ἀπὸ δύο χιλιάδες. Ἀπαντῶντας στοὺς διαφόρους ἐπιστολογράφους μὲ πνευματικὴ διεισδυτικότητα, ἔδινε ἀπαντήσεις γιὰ δυσνόητα χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀντέκρουε τὶς ἐσφαλμένες ἑρμηνεῖες τῶν Ἑβραίων, ἀνέπτυσσε μὲ σαφήνεια τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ τῆς Ἐνσαρκώσεως τοῦ Κυρίου, ἀποστομώνοντας ἔτσι τοὺς αἱρετικοὺς Ἀρειανούς, Νεστοριανούς, Σαββελιανοὺς καὶ ἄλλους σπορεῖς διχογνωμιῶν. 

Βλέπουμε λοιπὸν ὅτι ἐνῷ ἦταν ἐρημίτης καὶ ζοῦσε βαθιὰ μέσα στὴν ἔρημο τὸν ἀσκητικὸ βίο, δὲν παρέλειπε ὅμως νὰ ἐνθυμεῖται καὶ τὴν κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας μέσα στὸν κόσμο. Καὶ μὲ τὸ χάρισμα ποὺ ὁ Θεός του εἶχε δώσει, τὸ χάρισμα δηλαδὴ τῆς Πένας νὰ γράφει ἱερὰ συγγράμματα, ἔδινε ἀπαντήσεις στὰ προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας, γῦρο ἀπὸ τὰ ἱερά της δόγματα, κατατροπώνοντας ἔτσι τοὺς αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς του, ἀντικρούοντας ὅλες τὶς βλάσφημες καὶ αἱρετικὲς διδασκαλίες τους καὶ στερεώνοντας τὴν ὀρθόδοξη πίστη εἰς τὴν ἀλήθεια. Σὲ τόνους λυρικοὺς ἔπλεκε ἐγκώμια τῆς Ἱεροσύνης καὶ ἔψεγε ἐπισκόπους, πρεσβυτέρους, διακόνους καὶ μοναχοὺς ποὺ ἔδειχναν διαγωγὴ ἀνάξια της Κλησεώς τους. 

Δίχως νὰ ὑπολογίζει τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, ἐπιτιμοῦσε ἐξίσου δημοτικοὺς ἄρχοντες, διοικητές, ἀκόμη καὶ τὸν ἴδιο τόν Αὐτοκράτορα Θεοδόσιο τὸν Β' ὑπενθυμίζοντας τὸ χρέος τους ἔναντι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Παντοῦ καὶ πάντοτε κατεδίωκε τὴν ἁμαρτία, ἐνέπνεε τὴν ἀγάπη γιὰ τὴν δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀρετή, ἔκρινε καὶ ἔδινε λύσεις στὰ πράγματα τοῦ κόσμου, παραμένοντας ὡστόσο ἐκτὸς κόσμου. Ὅταν ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ποὺ εἶχε γίνει Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλεξανδρείας, παρασύρθηκε ἀπὸ τὸ θεῖο του, τὸν ὑπερβολικὰ παράφορο Θεόφιλο καὶ ἀρνήθηκε νὰ μνημονεύσει τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὰ δίπτυχα κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος τοῦ ἔγραψε, ὑπενθυμίζοντάς τους σὲ ἔντονο ὕφος ὅτι «ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς ἐδίδαξε νὰ μὴν δίνουμε βάση στὶς προκαταλήψεις μας καὶ στὶς φῆμες προκειμένου νὰ ἐκφέρουμε δίκαιη κρίση». 

Μετὰ τὴν ἐπιστολὴ αὐτή, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μιὰ Θεία Ἀποκάλυψη ποὺ εἶχε ὁ Ἅγιος Κύριλλος σχετικὰ μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ταπεινὰ ἄλλαξε στάση καὶ ὄχι μόνο ἀποκατέστησε τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὰ δίπτυχα, ἀλλὰ κατέστη ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ἔνθερμους ὑπέρμαχους τῆς τιμῆς του. Λίγα χρόνια ἀργότερα, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ Ἅγιος Κύριλλος ἦταν ὑπερβολικὰ ὀξὺς στὴ διαμάχη τοῦ μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντιοχείας Ἰωάννη, μετὰ τὴν καταδίκη του Νεστορίου ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος τοῦ ἔγραψε καὶ πάλι μὲ τὴν παραίνεση νὰ κάνει λογικὲς παραχωρήσεις πρὸς ὄφελος τῆς εἰρήνης λέγοντας «Σὰν πατέρα σου, μιᾶς καὶ ἔχεις τὴν καλοσύνη νὰ μὲ ἀποκαλεῖς ἔτσι ἢ μᾶλλον σὰν υἱό σου, σὲ ἐξορκίζω νὰ βάλεις τέλος στὴ διχοστασία αὐτή, μὴ μεταθέτεις λοιπὸν τὴν ὑπεράσπισή σου ἔναντι τῆς προσβολῆς ποὺ δέχτηκες ἀπὸ τοὺς θνητοὺς στὴ ζῶσα Ἐκκλησία, κληροδοτῶντας τις μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ αἰώνια διχόνοια μὲ τὸ πρόσχημα τῆς Εὐσεβίας». Ἡ αὐθεντία αὐτή, ἀνάλογη μὲ τὸν ζῆλο τῶν παλαιῶν προφητῶν, τὴν ὁποία δέχονταν ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ ὅπως ὁ Ἅγιος Κύριλλος, ἐπέσυρε ὡστόσο ἐναντίον του πολλὲς διώξεις. 

Ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὅμως παρέμεινε ἀτάραχος ἐν μέσῳ τῶν δυσκολιῶν, ὅπως καὶ ἀπέναντι στὰ μεγάλα προβλήματα ποὺ κλυδώνιζαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τὴν Ἐκκλησία, διότι εἶχε τὴν πεποίθηση ὅτι μὲ τὴ θλίψη καὶ τὸ Σταυρὸ κερδίζουμε τὴν αἰώνια ζωὴ καὶ ἡ Ἐκκλησία προετοιμάζει τὴ μελλοντική της δόξα. Μὲ αὐτὸ τὸ φρόνημα ὑποδέχθηκε τὸ θάνατο ὡς ἐλευθερωτὴ καὶ ὡς ἐπιβράβευση τῶν μακροχρόνιων ἀγώνων του. Βλέπουμε λοιπὸν ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ ὅτι ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πιλουσιώτης, ἕνας Ἅγιος ὁ ὁποῖος ἔζησε εἰς τὰ χρόνια ἐκεῖνα τοῦ 4ου καὶ τοῦ 5ου αἰῶνα, τὰ χρόνια ἐκεῖνα ποὺ εἶχαν παρουσιαστεῖ δηλαδὴ ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ ποὺ ἐτάραζαν τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία. 

Ἔδωσε καὶ αὐτὸς μὲ τὴ σειρά του τὴ μαρτυρία του, μὲ τὸ χάρισμα ποὺ ὁ Θεός του εἶχε δώσει νὰ συγγράφει δηλαδὴ διάφορα συγγράμματα καὶ νὰ ἀναπτύσσει τὶς διδασκαλίες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς δογματικὲς καὶ τὶς ἑρμηνευτικὲς γιὰ τὴν Ἁγία Γραφή. Ἔδωσε λοιπὸν τὴν παρουσία του στὴν Ἐκκλησία μας μέσῳ τῶν ἱερῶν συγγραμμάτων του, ποὺ μέχρι καὶ σήμερα τὰ διαβάζουμε, Στηριζόμεθα καὶ διδασκόμεθα πολλά. Τὰ συγγράμματα του πολὺ πλούσια. 

Ἔγραψε γιὰ τὴν μοναχικὴ ζωή, ἔγραψε γιὰ τὶς δογματικὲς ἀλήθειες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἔγραψε ἀκόμα λόγους ἱεροσύνης ὅπου στήριζε τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς διακόνους, τοὺς ἱερεῖς καὶ ταυτόχρονα τοὺς καθοδηγοῦσε ὥστε νὰ ἐπιτελοῦν σωστὰ καὶ ἄμεμπτα τὸ ἱερὸ καθῆκον τους. Εὐχόμεθα λοιπὸν ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ὁ Πιλουσιώτης ποὺ σήμερα ἑορτάζει νὰ εἶναι βοήθεια καὶ προστασία σὲ ὅλους μας. Καλή σας ἡμέρα καὶ ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος βοήθειά μας. 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’

Ἐν σοί, Πάτερ, ἀκριβῶς διεσώθη τό κατ᾽ εἰκόνα·

λαβών γάρ τόν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ,

καὶ πράττων ἐδίδασκες, ὑπερορᾷν μὲν σαρκός, παρέρχεται γάρ·

ἐπιμελεῖσθαι δέ ψυχῆς, πράγματος ἀθανατοῦ·

διό, καὶ μετά Ἀγγέλων συναγάλλεται,

Ὅσιε Ἰσίδωρε, τὸ πνεῦμά σου.

 

Έτερον Ἀπολυτίκιον 

Ἦχος δ′. Ταχύ προκατάλαβε.

Σοφία κοσμούμενος, παντοδαπῶς εὐκλεῶς,

τοις Λόγοις ἐκόσμησας τὴν Ἐκκλησίαν Χριστοῦ,

Ἰσίδωρε Ὅσιε·

συ γάρ δι’ ἐγκράτειας, σεαυτόν ἐκκαθάρας,

πράξει καὶ θεωρία, διαλάμπεις ἐν κοσμῷ,

δι’ ὃν μυσταγωγοῦμεθα, Πάτερ, τὰ κρείττονα.

 

Κοντάκιον

Ἦχος ἀ′

Ἑωσφόρον ἄλλον σε ἡ Ἐκκλησία, εὑραμένη ἔνδοξον,

ταῖς τῶν σῶν λόγων ἀστραπαῖς, λαμπρυνομένη κραυγάζει σοι·

χαῖροις παμμάκαρ, φτίξτα πολυτονικὰ.