ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

Ἀγαπητοί μας τηλεθεατές, καλή σας ἡμέρα. Σήμερα 9 τοῦ μηνὸς Φεβρουαρίου ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικηφόρου. Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Νικηφόρος ποὺ ἑορτάζει σήμερα ἔχει νὰ μᾶς δώσει σπουδαῖα μηνύματα.

Σπουδαῖα μηνύματα μέσα ἀπὸ τὸ ἱερὸ παράδειγμα του, ἀλλὰ τὰ ὁποῖα θὰ μᾶς ὁδηγήσουν σὲ ἐμᾶς εἰς τὴν ἀλήθεια τῆς χριστιανικῆς ζωῆς ὅπου βρίσκεται μέσα στὴν ἀνεξικακία, στὴ Φιλαδελφεία καὶ στὸ μυστήριο τῆς ἀγάπης. Αὐτὰ τὰ λέγω διότι θὰ δοῦμε μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Βιωτὴ καὶ πολιτεία του, θὰ δοῦμε τὸ παράδειγμα αὐτὸ ὅπου χρειάζεται νὰ τὸ ἔχουμε ὡς ἐφόδιο ὅλοι οἱ χριστιανοὶ στὴ ζωή μας γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι ὁ Θεὸς ἀναπαύεται στὶς καρδιὲς ἐκεῖνες ποὺ ἔχουν ἀγάπη, αἰσθήματα Φιλαδελφείας, ἀπέναντι δηλαδὴ στοὺς ἀδελφούς μας νὰ δείχνουμε τὴν ἀγάπη καὶ ἂν τυχὸν κάποιες φορὲς ὑπάρχει περίπτωση νὰ βρεθοῦμε σὲ διαμάχη μὲ κάποιον ἄνθρωπο ἢ νὰ τὸν στεναχωρήσουμε ἢ κατὰ κάποιο τρόπο νὰ θίξουμε ἢ ἐμεῖς αὐτὸν ἢ αὐτὸς ἐμᾶς νὰ σπεύσουμε, νὰ συμφιλιωθοῦμε μαζί του, νὰ ζητήσουμε συγχώρεση καὶ νὰ φύγει ἀπὸ πάνω μας αὐτὸ τὸ βάρος. Διότι πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχοντας κατὰ νοῦν ἐκεῖνο ποὺ συνήθως λέγει ὁ διάβολος μέσα στὸ λογισμό μας ὅτι ἔχουμε δίκιο ὅταν ἔγινε ἕνας τσακωμὸς ἢ μία διχόνοια ἀνάμεσα σὲ ἐμᾶς ἢ σὲ κάποιον ἄλλον ἄνθρωπο κρατοῦμε μὲ ἐγωισμὸ μία στάση, μία στάση σκληρὴ ἀπέναντι στὸν συνάνθρωπό μας, δὲν προσφέρουμε τὴ συγχώρεση ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεός μας ἔδιδαξε καὶ ἀπομακρύνουμε τότε τὴν καρδιά μας καὶ ἀπὸ τὸν πλησίον ἀλλὰ προπάντων ἀπὸ τὸν ἴδιο τόν Θεὸ ὅταν βγάζουμε ἀπὸ τὴν καρδιά μας τὸν συνάνθρωπό μας.

Γιὰ νὰ μᾶς δώσει λοιπὸν ἕνα μάθημα ἀγάπης καὶ συμφιλίωσης ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ὅπου μὲ τὸ ἱερὸ παράδειγμα τοῦ θὰ πρέπει νὰ ταρακουνήσει τὶς δικές μας συνειδήσεις. Στὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας ζοῦσαν κατὰ τοὺς χρόνους τῆς Βασιλείας Βαλεριανοῦ καὶ Γαλλιηνοῦ ἕνας ἱερέας ὁ ὄνομα τῆς Σαπρίκιος καὶ ἕνας ἁπλὸς χριστιανὸς ὁ Νικηφόρος τοὺς ὁποίους ἔδενε μία τόσο δυνατὴ φιλία ποὺ δὲν εἶχαν παρὰ μόνο μία ψυχή, μιὰ καρδιὰ καὶ ἕνα θέλημα. Νὰ ὅμως ποὺ ὁ πονηρὸς δαίμονας μετέβαλε τὴ φιλία αὐτὴ σὲ Ἄσπονδο Μῖσος.

Πέρασε λίγος καιρὸς καὶ ὁ Νικηφόρος ἐρχόμενος στὰ λογικά του καὶ συναισθανόμενος ὅτι τίποτε δὲν εἶναι πολυτιμότερο στὰ μάτια τοῦ Κυρίου ἀπὸ τὴν ἀμοιβαία ἀγάπη καὶ τὴ συμφιλίωση αὐτῶν ποὺ χώρισε τὸ μῖσος τοῦ διαβόλου ἔστειλε ἐπανειλημμένος φίλους πρὸς τὸν Σαπρίκιο μὲ σκοπὸ νὰ τοῦ ζητήσει νὰ τὸν συγχωρέσει γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Κάθε φορὰ ὅμως οἱ ἀγγελιοφόροι αὐτὴ τῆς εἰρήνης προσέκρουαν πάνω στὴν καρδιὰ τοῦ ἱερέα ποὺ εἶχε γίνει σκληρὴ σὰν τὴν πέτρα. Ὁ δὲ Σαπρίκιος παραβαίνοντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου συνέχιζε νὰ προσφέρει τὴν ἀναίμακτη θυσία δίχως νὰ ἔχει συμφιλιωθεῖ μὲ τὸν ἀδελφό του.

Λέγεται μάλιστα ὅτι εἰς τὴν ἐκκλησία δὲν θυμίαζε κἂν τὸν Νικηφόρο μόλις τὸν ἔβλεπε ἀλλὰ ἀντιθέτως ἔστρεφε τὸ πρόσωπό του ἀλλοῦ καὶ τὸν προσπερνοῦσε. Ὁ ταπεινὸς Νικηφόρος ἀποφάσισε τότε νὰ πάει ὁ ἴδιος νὰ πέσει στὰ πόδια τοῦ σκληρόκαρδου Σαπρίκιου μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν μαλακώσει. Ἐκεῖνος ὅμως συνέχισε τὸν δρόμο του δίχως νὰ ρίξει οὔτε ἕνα βλέμμα στὸν γονυπετῆ φίλο του.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν χριστιανῶν εἶχε ἀναζωπυρωθεῖ καὶ ὁ Σαπρίκιος συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε στὸ δικαστήριο τοῦ Ἀνθυπάτου. Ὁμολόγησε μὲ σθένος ὅτι ἦταν χριστιανὸς ἱερέας καὶ ὅτι προτιμοῦσε τὸν θάνατο παρὰ νὰ θυσιάσει στοὺς ψευδεῖς θεούς. Καθὼς παρέμεινε ἀκλόνητος στὰ βασανιστήρια καταδικάστηκε σὲ ἀποκεφαλισμό.

Τὴν ὥρα ποὺ τὸν ὁδηγοῦσαν πρὸς τὸ μαρτύριο ὁ Νικηφόρος γεμᾶτος ἀγωνία ποὺ ἔβλεπε τὸ φίλο του νὰ θυσιάζει ματαίως τὴ ζωή του στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ τὴ στιγμὴ ποὺ ἦταν σὲ ψυχρότητα μὲ τὸν ἀδερφό του ρίχθηκε μπροστά του φωνάζοντας Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ συγχώρεσε τὰ σφάλματά μου ποὺ σὲ ἔκαναν νὰ θυμώσεις μαζί μου. Ψυχρὸς καὶ ἀναίσθητος σὰν τὴν πέτρα ὁ Σαπρίκιος συνέχισε τὸ δρόμο του. Ὁ Νικηφόρος δίχως νὰ χάσει τὸ θάρρος του πῆγε νὰ περιμένει σὲ ἕνα ἄλλο σημεῖο καὶ ζήτησε πάλι συγχώρεση ἐμέσω των ἐμπαιγμὸ τῆς φρουρᾶς χωρὶς ἀποτέλεσμα.

Ἐπανέλαβε ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ ἐγχείρημά του ὅταν ἡ συνοδεία ἔφτασε στὸν τόπο τῆς θανάτωσης χύνοντας ἄφθονα δάκρυα ἀλλὰ ἡ μόνη ἀπάντηση ποὺ πῆρε ἦταν ἡ ὀργὴ καὶ οἱ ὕβρις του Σαπρίκιου. Τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Δήμιος κρατοῦσε ὑψωμένο τὸ ξίφος καὶ ὁ ἀμάραντος στέφανος τοῦ μαρτυρίου ἑτοιμαζόταν νὰ κατέλθει ἐξ ουρανοῦ, ὁ Θεὸς ἀπέσυρε τὴ χάρη τοῦ ἀπὸ τὸν ἀνάξιο μάρτυρα ὁ ὁποῖος στράφηκε αἴφνης πρὸς τὸν Δήμιο καὶ τὸ ρώτησε γιατί λοιπὸν θέλεις νὰ μοῦ κόψεις τὸ κεφάλι γιατί ἀρνεῖσαι νὰ ὑπακούσεις τὶς ἐντολὲς τοῦ αὐτοκράτορα καὶ νὰ λατρέψεις τὰ εἴδωλα τοῦ εἶπε τότε ὁ Δήμιος. Ὁ Νικηφόρος φώναξε λουσμένος στὰ δάκρυα ὄχι πολὺ ἀγαπημένε μου ἀδελφὲ μὴ τὸ κάνεις αὐτὸ μὴ χάσεις ἕνα στεφάνι ποὺ ἑτοίμασες μὲ τόσους πόνους ἀρνούμενος μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸν Κύριο.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εἶχε παραμείνει μὲ πεῖσμα κουφὸς στὶς εἰρηνικὲς προτάσεις τοῦ φίλου του ἔτσι καὶ τώρα δὲν τὸν ἄκουσε καὶ ἐπέμενε στὴν ἀπόφασή του. Ἔτσι λοιπὸν εἶπε στὸ Δήμιο ὅτι ἐγὼ θυσιάζω στὰ εἴδωλα καὶ δὲν χρειάζεται νὰ μαρτυρήσω οὔτε νὰ μοῦ κόψεις τὸ κεφάλι. Οἱ στρατιῶτες τα ‘χασαν ὅταν εἶδαν τὸ Σαπρίκιο νὰ ἀλλάζει ἀπόφαση μπροστὰ στὸ Δήμιο καὶ τότε ὁ Νικηφόρος, ὁ μάρτυρας ἐκεῖνος στράφηκε πρὸς τὸν Δήμιο καὶ ἄρχισε νὰ φωνάζει «Εἶμαι Χριστιανός, ἐγὼ πιστεύω στὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ τὸν ὁποῖο αὐτὸς μόλις ἀρνήθηκε ἀφῆστε τὸν τότε νὰ φύγει ἀφοῦ ἀρνεῖται τὸ Χριστὸ καὶ θανατῶστε ἐμένα στὴ θέση τὴ δική του».

Τὸ γεγονὸς ἀναφέρθηκε στὸ διοικητὴ ποὺ διέταξε νὰ ἐλευθερώσουν τὸ Σαπρίκιο καὶ νὰ ἀποκεφαλίσουν στὴ θέση του τὸν Νικηφόρο, ὁ ὁποῖος ἔτυνε μὲ χαρὰ τὸν αὐχένα του στὸ ξίφος τοῦ Δημίου καὶ ἔδωσε τὴ ζωή του μιμούμενος τὸν Χριστὸ γιὰ ἐκείνων ποὺ εἶχε ἀπωλέσει ἐξ αἰτίας τῆς ἀλαζονείας καὶ τῆς σκληροκαρδίας του τὴν ἀνταμοιβὴ ὅλων τῶν ἀγώνων του. Ἐκδημῶντας τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ λάβει τὸν καλλίνικο στέφανο, ὁ Ἅγιος Νικηφόρος ἄφησε στοὺς χριστιανοὺς ζωντανὸ παράδειγμα τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου, ἵνα καυχήσωμαι. ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. «Μετρήσετε εἰμὴν» ὅπως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ἐὰν μὴ ἀφητε τοῖς ἀνθρωποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν. ἐὰν γὰρ μέτρο μετρεῖται μετρηθήσεται ὑμῖν. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου τὰ ὁποῖα ἠχοῦν καὶ πρέπει νὰ ἠχοῦν μέσα στὰ αὐτιὰ κάθε χριστιανοῦ.

Πῶς οἱ ἀδελφοί μας πηγαίνουν εἰς τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ νὰ προσφέρουν θυσία, νὰ προσφέρουν δηλαδὴ τὰ πρόσφορά τους, νὰ ἀνάψουν τὸ κερί τους καὶ ὅμως βρίσκονται σὲ διαμάχη ἢ σὲ κακία μὲ κάποιο γνωστὸ ἢ φίλο τους. Καὶ δυστυχῶς τὸ συμφέρον μας ἔχει κάνει ὄχι νὰ βρισκόμαστε ἁπλᾶ σὲ κακία μὲ κάποιο γείτονα ἢ μὲ κάποιο γνωστό μας, ἀλλὰ μὲ καρδιακοὺς φίλους ἢ πολὺ περισσότερο μὲ τὰ ἴδια μας ἀδέλφια ὅταν μᾶς χωρίζουν τὰ περιουσιακὰ στοιχεῖα καὶ εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ ἕνα μέτρο γῆς μὲ τὸν ἄλλο νὰ κόψουμε καὶ τὴν καλημέρα ἀκόμα. Ἄραγε τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Νικηφόρου δὲν πρέπει σήμερα νὰ μᾶς συγκλονίσει, νὰ μᾶς δώσει νὰ καταλάβουμε κάποια πράγματα.

Ὅταν πεισματικὰ νομίζουμε πὼς ἐθίχθηκε ἡ ὑπόληψή μας, γι' αὐτὸ χρειάζεται καὶ τὴν καλημέρα μας ἀκόμα νὰ στερήσουμε στὸν πλησίον μας ποὺ μέχρι πρώτεινων μπορεῖ νὰ ἦταν φίλο μας, νὰ τρώγαμε μαζί του, νὰ κάναμε μαζί του διάφορα πράγματα εἴτε πηγαίνοντας σὲ ἐκδρομές, εἴτε ἔχοντας ἀγάπη καὶ φιλία καὶ ξαφνικὰ νὰ βρεθοῦμε σὲ θέση νὰ ἀρνηθοῦμε καὶ τὴν καλημέρα νὰ τοῦ ποῦμε ἐπειδὴ θίχθηκε ἡ ὑπόληψή μας. Δὲν πρέπει ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ νὰ σκεφτοῦμε ὅτι τοῦτο τὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικηφόρου καὶ τοῦ Σαπρικίου ὅπου ἀποσύρθηκε ἡ Χάρη καὶ τὸν ἐγκατέλειψε μπορεῖ νὰ συμβεῖ καὶ σὲ ἐμᾶς. Μπορεῖ δηλαδὴ τὴ στιγμὴ ἐκείνη ποὺ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ συγχωρέσουμε τὸν ἄνθρωπο ποὺ βρίσκεται δίπλα μας ἢ τὸν ἀδελφό μας ἀκόμα καὶ πεισματικὰ τοῦ κρατᾶμε κακία ὅτι καὶ ὁ Θεὸς θὰ κάνει τὸ ἴδιο ἀπέναντι σὲ ἐμᾶς.

Εἴδη τὸ Πάτερ ἡμῶν τί λέγει, «Ἄφες ἡμῖν τὰ ὠφελήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Δηλαδὴ συγχωρέσε μας ἐκεῖνα ποὺ ἐμεῖς σοῦ χρωστᾶμε ὅπως καὶ ἐμεῖς συγχωρέσαμε αὐτὰ τὰ ὁποῖα μᾶς χρωστᾶνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι. Πῶς λοιπὸν θὰ πεῖς στὸ Πάτερ ἡμῶν ἂν δὲν εἶσαι σὲ θέση νὰ συγχωρέσεις τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται γύρω σου.

Ἂν ἐπιδιώκεις συνεχῶς μάχες, συνεχῶς νὰ βρίσκεσαι σὲ ἀντιπαραθέσεις μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐπειδὴ θίγεται τὸ συμφέρον σου ἢ δῆθεν ἡ ὑπόληψή σου. Τί ἀξίζει ἄραγε περισσότερο ἡ δῆθεν ὑπόληψή σου ἢ ἡ ψυχή σου. Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, τοῦτο τὸ παράδειγμα σήμερα τοῦ Ἁγίου Μάρτυρος Νικηφόρου καὶ τοῦ Σαπρικίου νὰ γίνει ἕνα παράδειγμα ποὺ θὰ διαφωτίσει ὅλων τὶς ψυχὲς καὶ ταυτόχρονα θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν εἰρήνη μὲ τοὺς ἀδελφούς μας καὶ στὴ Φιλαδελφεία.

Καλή σας ἡμέρα καὶ ὁ Ἅγιος Νικηφόρος σήμερα νὰ εἶναι βοήθεια σὲ ὅλους μας.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.

Ὁ Μάρτυς σου Κύριε, ἐν τῇ ἀθλήσει αὐτοῦ, τὸ στέφος ἐκομίσατο τῆς ἀφθαρσίας, ἐκ σοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἔχων γὰρ τὴν ἰσχύν σου, τοὺς τυράννους καθεῖλεν ἔθραυσε καὶ δαιμόνων τὰ ἀνίσχυρα θράση. Αὐτοῦ ταῖς ἱκεσίαις Χριστέ ὁ Θεός, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, καταυγασθεῖς τὴν ψυχήν, τοῦ νόμου τῆς χάριτος, ἐκπληρωτῆς ἀκριβής, ἐμφρόνως γεγένησαι, ὅθεν καὶ τὸν πλησίον, ὡς σαυτὸν ἀγαπήσας, ἤθλησας Νικηφόρε, καὶ τὸν ὄφιν καθεῖλες, ἐντεῦθεν ἐν ὁμονοίᾳ, ἠμᾶς διατήρησαν.

Έτερον Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Χορός Ἀγγελικός.

Ἀγάπης τῷ δεσμῷ, συνδεθείς Νικηφόρε, διέλυσας τρανῶς, τήν κακίαν τοῦ μίσους· καί ξίφει τήν κάραν σου, ἐκτμηθείς ἐχρημάτισας, Μάρτυς ἔνθεος, τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος· ὃν ἱκέτευε, ὑπέρ ἡμῶν τῶν ὑμνούντων, τήν ἔνδοξον μνήμην σου.

Κοντάκιον

Ἦχος γ’. Ἡ παρθένος σήμερον.

Πτερωθεὶς Ἀοίδιμε, τῇ τοῦ Κυρίου ἀγάπῃ, καὶ τὸν τούτου ἔνδοξε, Σταυρὸν ἐπ' ὤμων βαστάσας, ᾔσχυνας τοῦ διαβόλου τὰς μεθοδείας, ἤθλησας μέχρι θανάτου καὶ ἀληθείας· διὰ τοῦτο ἀνεδείχθης, ὁπλίτης μύστης, Θεοῦ τῆς Χάριτος.